Onno-Sven Tromp – Een euro of een groet

Het schrijven van sonnetten lijkt voor Onno-Sven Tromp een bijzonder serieuze aangelegenheid. Wat beweegt een eigentijdse dichter ertoe zich zo te beperken? En leidt deze beperking tot meesterschap? De dichter is vaak op zoek naar gemoedsrust, het gedicht blijkt een oase. Eric van Loo las ‘Een euro of een groet’ met plezier en moest soms hardop lachen om bepaalde wendingen. Al vreest hij ook, dat sprake kan zijn van onbedoelde humor.

Lees verder

Marc van Oostendorp, Raymond Noë (red.) – Grappen, wijn, volgehouden mensenhaat en poëzie

De eerste papieren publicatie van Laurens Jz. Coster mag er zijn. De veertien laatste bijdragen uit ‘Een geschiedenis van het Nederlands aan de hand van 196 sonnetten’, het project waarmee Marc van Oostendorp de afgelopen drie jaar het 450-jarige bestaan van het Nederlandse sonnet luister bijzette. Eric van Loo luisterde aandachtig naar het verrassende werk van veertien Nederlandse en Vlaamse dichters. Het sonnet blijkt springlevend, ‘juist door je niet aan alle regels te houden.’

Lees verder

Paul Demets – De klaverknoop

In ‘De klaverknoop’ gaat Paul Demets op zoek naar de mens, en in het bijzonder naar de verknooptheid van het ik. Johan Reijmerink ontwart voor ons enkele knopen, en laat zien hoe de dichter voortborduurt op Lacan en Deleuze. Een intrigerende bundel: ‘Het blijkt moeilijk te zijn om zichzelf terug te vinden, om zichzelf terug te denken in de verknopingen waaruit men is voortgekomen en waarbinnen men is groot geworden.’

Lees verder

Roger de Neef – Grondgebied

In de afdeling ‘Grondgebied’ uit de gelijknamige bundel behandelt Roger de Neef de puur menselijke tragiek van het wonen en samenwonen van en met oorlogsvluchtelingen en migranten in onze open en evenzeer gesloten samenlevingen. Volgens Maurice Broere de interessantste afdeling van de hele bundel, die volgens hem enigszins disharmonisch in elkaar steekt. ‘Als er wat meer gedichten geschrapt zouden zijn, zou dat een beter geheel hebben opgeleverd.’

Lees verder

Bernard Dewulf – Naar het gras

Het heeft even geduurd voor Bernard Dewulf een nieuwe dichtbundel liet verschijnen. ‘Kleine dagen’ dateert uit 2009, en vier jaar geleden bundelde hij zijn werk dat hij in de twee daaraan voorafgaande jaren als stadsdichter van Antwerpen had geschreven (‘Stadsgedichten’, 2014). Ondertussen bleef Dewulf actief als columnist, essayist en kunstcriticus. Romain John van de Maele is goed te spreken over diens nieuwe gedichten. Geen postmoderne poëtica, maar heldere en zeer toegankelijke versregels. ‘De gedichten van Dewulf nodigen de lezer uit tot een stil gesprek.’

Lees verder