Dirk De Schutter – Zo andersom is alles misschien

De essaybundel ‘Zo andersom is alles misschien’ van Dirk De Schutter heeft een veelbelovende ondertitel: ‘Tussen dichten en denken’. Recensent Eric van Loo merkt, dat De Schutter vooral geboeid is door de hermetische dichter Hans Faverey en de echo’s van religieuze wortels in het werk van Erik Spinoy, en zich vaak van een stevig filosofisch jargon bedient. Niet echt iets voor de beginnende poëzielezer, maar zeker interessant voor wie het grensvlak poëzie – filosofie wil verkennen.

Lees verder

Jeroen Dera en Carl De Strycker (red.) – Bundels van het nieuwe millennium

‘Bundels van het nieuwe millennium’ onder redactie van Jeroen Dera en Carl De Strycker is een tweede deel met essays over de Nederlandse en Vlaamse poëzie in de 21e eeuw. Stonden in het eerste deel de nieuwe dichters centraal, in deze gaat het om de bundels die verschenen, ook van dichters uit het vorige millennium. Ernst Jan Peters vindt het goed dat het niet alleen diepgaande opstellen zijn geworden, maar dat ook de beginnende lezer wordt meegenomen bij de uitleg over het bijzondere van de gekozen bundels.

Lees verder

Annemarie Estor – Niemandslandnacht

In ‘Niemandslandnacht’ is weinig echt wat het lijkt. De stad Orb-e-Grout is in tweeën gesneden. Niemand mag van Orb naar Grout of omgekeerd. En natuurlijk gebeurt dat wel, want op papier is alles mogelijk. Het resultaat is een spannende, cultuurkritische, absurdistische en onheilspellende vertelling in gedichten. Het verleidt recensent Eric van Loo tot een verrassende conclusie: ‘Annemarie Estor is een dichter van de buitencategorie’.

Lees verder

Edwin de Groot – Zelfs een Tibetaan belandt uiteindelijk in zee

Na een aantal Friestalige bundels brengt dichter Edwin de Groot zijn vierde bundel, oorspronkelijk ‘Sels in Tibetaan belânet op it lêst yn see’ geheten, nu ook in het Nederlands uit. Recensent Hans Franse is enthousiast: ‘een authentiek geluid in beeldend Nederlands’, ‘getuigt van de hoge kwaliteit van de Friese poëzie’. Hij vindt het jammer dat het geen tweetalige uitgave geworden is, en maakt dit goed door het titelgedicht in het Nederlands én het Fries weer te geven.

Lees verder

Theo Mestrum – Nachtwaken

Wanneer recensent Peter Vermaat op de achterflap leest, dat ‘Nachtwaken’ voornamelijk in de kleine uurtjes ontstaan is, onder het luisteren naar romantische en eigentijdse klassieke muziek, blijft hij nieuwsgierig. De opmerking ‘Taal is een schromelijk overschat instrument’ ervaart hij niet echt als een aanbeveling om deze bundel van Theo Mestrum eens lekker open te slaan. Lees wat hij ontdekte: banaliteiten, rijmdwang, bombast en onbedoelde humor.

Lees verder