Caty Moerman houdt haar zintuigen open. ‘Niet alleen kijken, maar ook voelen, ruiken, horen en proeven. Het is vooral mijn rationele denken uitschakelen, vertragen en alles ongefilterd laten binnenkomen. Een woord, een lichtinval, een kleine verschuiving in mijn borstkas, ik hou die vast en probeer die uit te puren op papier.’ Haar taal is lichamelijk, ze schrijft vooral vanuit haar buik.