Roel Weerheijm

Roel WeerheijmRoel Weerheijm (1983) is hoofdredacteur van de Boekenkrant en poëzierecensent voor o.a. Meander, Poëziekrant en Awater. Hij publiceerde daarnaast poëzie en essays in o.m. Deus ex Machina, Kluger Hans en Versindaba.

Ellen van de Corput over Roel: In het gedicht ‘Geluidloos’ wordt heel slim met herhaling gespeeld. Zijn gedichten zitten zowel wat betreft de inhoud als ritmisch goed in elkaar. Hoewel ze op het podium nog beter overkomen, zou ik ze zeker ook graag in een bundel zien.

 

Icarus

Wij zweefden tel voor tel en wisten zeker dat het
eeuwen waren. Wij zogen lucht en uitzicht op.

Wij grepen alle uren aan om indrukken te sparen.
Wij deden wat wij liefde mochten noemen van elkaar.

Wij spanden als een supermens de lucht van dorp
tot stad tot landschap samen. Wij waren eigenaar

van alles wat we zagen. Wij spraken alle talen maar
wij zwegen want aan praten hadden wij te weinig.

Wij dachten aan oneindigheid en joegen op de horizon.
Wij droomden en wij namen vinger, hand en arm van elkaar.

Wij smolten door de geseling van zonnestralen. Wij vertraagden
tot wij ‘ik en jij’ werd. Daarna vielen wij

en zwegen. Onze ogen werden angst. Tot ik en jij

verdwenen.

Geluidloos

geluidloos
buiten op het balkon
zit een vrouw eenzaam
gedicht van de middag te maken

geluidloos zit een vrouw
buiten op het balkon eenzaam
gedicht van de middag te maken

tevreden
                haar ogen gesloten
                                                    haar tanden net zichtbaar

zit een vrouw buiten
eenzaam op het balkon
gedicht van de middag te maken

zo geluidloos
               het ruisen van water in groen
               het aaien van een landschap
               haar tanden net zichtbaar 
               haar allertraagste tevredenheid
zo geluidloos
               hunkeren droge bloemen naar erkenning
               hunkert eenzaamheid naar beroering

zo geluidloos
               zit een vrouw buiten
               een gedicht op het balkon
               eenzaamheid van de middag te maken

het gedicht?
               landschap zien ruisen
               tanden laten hunkeren
               droge bloemen door
               aaien te erkennen

buiten
zit een eenzaam gedicht
op een geluidloos balkon
maakt de middag een vrouw

tevreden

 

Geplaatst in Krant.