Meandermagazine

George Orwell onderscheidt vier motieven om te schrijven. Het eerste daarvan is volgens hem puur egoïsme, de drang om in de schijnwerpers te staan. In die zin is Michael Vonk, wiens gedichten Meander kortgeleden van de site haalde, recent doorgebroken als schrijver. De behoefte om gezien te worden is in ons allen aanwezig, onze columnist oordeelt daarom zacht.

Bijzondere gedichten die tegelijk iets mythisch hebben en zo’n concrete filmische sfeer. Erg sprekende en originele beelden zoals ‘het gefladder van opgespelde vlinders’, ’blauwe bol, open riool, vergaarbak / van gerochel, kanker en vulkanen’, ‘Het gebinte op de appelzolder kraakt’. Deze man kan schrijven, dat is duidelijk. Terecht gelauwerd en geprezen en nog steeds gepassioneerd en actief.

In de bundel van Leili Nahidiazar, 'Het ziellicht van een vrouw', staat volgens Ali Şerik een ik centraal ‘dat zonder liefde verzonken is in verdriet en niet kan aarden buiten het land waar haar warmte en liefde zijn achtergebleven’. De lange, uit het Perzisch vertaalde gedichten ‘doen denken aan een kanaal in een stad bij avondlicht, waar de wind zijn adem inhoudt en het water alles weerspiegelt.’

‘Vroedvrouw en filosoof zijn beide ook rollen die ik aanneem, omdat ze komen met regels betreffende handelen en argumenteren en dus met een zekere professionaliteit.’ Rodante van der Waal in een diepgaand interview. ‘Poëzie schrijven is voor mij het domein waar er de minste regels en formaliteiten bestaan, de minste objectieve of externe oordelen over dat wat je doet of maakt.’

De nieuwe bundel van Margreet Schouwenaar is getiteld ‘Route K’. Johan Reijmerink concludeert: ‘Schouwenaar heeft de patiënt die heen en weer wordt geslingerd in zijn gevoelswereld door het sluipende en woekerende kankerproces realistisch, beeldrijk en troostrijk uitgebeeld. Vooral uit de enkele momenten waarop het religieuze, het transcendente in het proces is verwoord, spreekt voor mij de overgave aan het leven zelf. In al zijn toonaarden’

Elk weldenkend mens had een andere hobby gekozen, zegt Tamara de Rijk over het dichten, maar ze kan het niet laten. En dat is maar goed ook. Waarom zouden we een weldenkend mens willen zijn? Er zijn dingen die we niet weten, maar voelen; daar schrijft ze over. Over het relationele en het existentiële. Over kijken en dan iets anders zien.