Meandermagazine

Marc Bruynseraede bezocht het Museum voor beeldende kunsten Middelheim te Antwerpen. In het Middelheimpark ontstond, in de naoorlogse jaren, het eerste Openlucht Museum voor Beeldende Kunsten in Europa. In samenwerking met de Vereniging voor Vlaamse Letterkundigen is het initiatief genomen om een ‘poëtische wandeling’ te organiseren tussen de beelden. Het Woord wordt hier in Beeld gebracht en vice versa. Een aparte ervaring.

Het oeuvre van Henk Ester breidt zich uit. Yvan De Maesschalck boog zich over zijn nieuwste bundel ‘Raamsopranen’: ‘Duidelijk is dat ook die zesde bundel zowel thematisch, formeel als qua register/toon verklonken is met – zelfs geënt is op – wat Ester eerder in het licht gaf. Het gaat in deze gedichten keer op keer om klanken – en om licht, stilte, stenen – die hun bestaansrecht aan zichzelf ontlenen.’

‘Als je Stom heet, heb je alleen daarom al twee opdrachten: denk na, vind een stem.’ Bernadette Stom wist niet dat ze een dichter was. In de eerste poëzie les schreef ze: ‘de codes zijn me niet verteld/hoe weet ik dat ik veilig ben?’ Sowieso heeft taal met veiligheid te maken. In die veiligheid is ze graag een expert.

Het West-Vlaamse kunstdorp Watou staat zomers in het teken van het Kunstenfestival Watou: een kruising tussen woord, beeld en context. Je kunt een parcours lopen dat volop beleving biedt. Zo was bijvoorbeeld het gedicht ‘Graas dan, grijsdier’ van Ruth Lasters te lezen op uitnodigende grote banners in zebraontwerp. Tom Veys vond het prachtig en hij doet verslag van zijn bezoek.

Romain John van de Maele heeft altijd een uitgesproken voorkeur voor de herfst gehad. Bomen in de herfst met bladeren die ‘zijn uitgeleverd aan de wind en dwarrelen in huiverende stoeten’. Zowel bomen als mensen sterven. In de gedichten van Reddingius, Van Eyck, Nijhoff en Campert heeft het ‘Sein zum Tode’ het leven van de dichters beïnvloed, maar een echt positieve invloed valt slechts bij Hugo Claus op.

‘Combinaties’ van Guy van Hoof is gevuld met jazzgedichten. Tom Veys zegt dat het een bundel is ‘die je uitnodigt om anders te kijken naar jazz door een lichamelijke taal. Veel gedichten zijn odes aan jazzmuzikanten in een beschrijvende, toegankelijke taal. De dichter laveert verder tussen proza en poëzie. Schitterend is dat de dichter denkt als een muzikant en dit voel je in de poëzie.’