Meandermagazine

Hettie Marzak bespreekt het gedicht 'Gent' uit de bundel 'Dat zij mij leest' (1998) van de Vlaamse dichter Koenraad Goudeseune (1965-2020) over een totaal onverwacht museumbezoek, met een al even onverwacht shockeffect.

Atte Jongstra schreef de biografie van dichter Leo Vroman (1915 – 2014), getiteld: ‘Inkt, bloed & liefde’. Hettie Marzak over Vroman: ‘Hij was de eigenzinnigste dichter van Nederland, die ruim zeventig jaar in Amerika woonde en werkte en zich misschien daarom zo weinig aantrok van stromingen en richtingen in de Nederlandse literatuur. In zijn gedichten was hij altijd zichzelf, licht en lief en soms ongelofelijk melig.’

‘De vraag die je mij zo-even stelde’, zegt Mijt van Muiden, ‘beantwoord ik liever, veel liever dan met wat ik er zojuist over zei, met een gedicht.’ Veel van zijn schrijfproces gaat intuïtief. Wat hij wel weet: hij hoeft de volwassen lezer niets wijs te maken. Daar is poëzie niet voor. Het is hem voldoende als hij af en toe een glimlach op het gelaat weet te toveren.

Net na het trieste overlijden van Lieke Marsman kwam ‘De dichter en de duivel’ uit; een ware apotheose. Marc Bruynseraede stelt dat volgens de schrijfster, het niet de tragiek is dat zij ziek is, maar dat de hele maatschappij, waarin zij en wij allen leven, ziek is. Ze daalt af in deze onderwereld. ‘De poëzie van Lieke Marsman dringt alle poriën binnen in je lijf en blijft naklinken.’

Een voorpublicatie uit de op handen zijnde derde bundel van Ludo Bleys, 'Pas de deux.' Muziekgedichten geïnspireerd op instrumentale muziek uit voorbije eeuwen. ‘Zonder tekst is er inhoudelijk ook geen voorgeschiedenis. Dat geeft de geest de volle vrijheid. De muziek roept spontaan beelden op die kristalliseren in een gedicht.’ Met verwijzing naar welke muziek aan de oorsprong lag van het gedicht.

Anneruth Wibaut keek verwachtingsvol uit naar ‘Toen ik je kwijtraakte’ van Joost Baars. Negen jaar na zijn succesvolle debuut ‘Binnenplaats’ is er een tweede bundel. ‘Na het doorbladeren was mijn eerste indruk: intense en uitgebeende poëzie. Ik werd niet teleurgesteld, een nadere lezing bracht herkenning en ontroering.’ Ook sprong het vakmanschap van Baars in het oog, ‘hij laat zien hoe de zeggingskracht toeneemt als vorm en inhoud elkaar versterken’.