Meandermagazine
Poëzie in beweging
Interview Katelijne Brouwer
In de poëzie heeft dichter Katelijne Brouwer haar vorm gevonden. Maar ze heeft ook een mislukte roman in een la liggen. ‘Het blijft zoeken. Schrijven is schrijven, niet sturen, niet jezelf censureren.’ Ze draagt graag voor. Maar anders dan toen ze actrice wilde zijn, gaat het haar nu om het verhaal, de boodschap en vooral om verbinding.

Bo Vanluchene - De transformatiemachine
‘De transformatiemachine’ is het debuut van Bo Vanluchene. Jac Janssen constateert:
‘Deze bundel is noodzakelijk, vermakelijk, ontroerend, actueel, urgent, soms wat gemakzuchtig en springerig, maar met meer dan genoeg fraaie versregels en vondsten die beklijven. Het overstijgt het individuele en brengt de worsteling van een hele bevolkingsgroep voor het voetlicht.’
Marijke Hanegraaf
Marijke Hanegraaf heeft een heel eigen en doorgedreven toon, haar poëzie heeft iets bezwerends en origineels, ‘een orgeltoon die zich zwaar en traag in de branding begraaft’.
Er zit urgentie en actualiteit in haar werk, emotie en analyse, realiteit en hoop. Er komt een kantelpunt maar ‘doezelig gekabbel laat zich nog niet meteen verjagen’. Haar gedichten nodigen uit tot herlezen.

Anne Meerbergen - Struikelen voor gevorderden
Anne Meerbergen vertelt in ‘Struikelen voor gevorderden’ het verhaal van een vrouwenleven. Taco van Peijpe merkt op: ‘Dankzij de meestal milde, soms licht ironische toon en vooral dankzij het breed uitgemeten geluksgevoel bij de geboorte van een kleindochter is het geen klaagzang geworden, maar een reeks ontroerende gedichten over een invoelbare geschiedenis.’
Een middag in de Eilandspolder
Guido Gezelle dicht ‘het water zingt, klinkt en blinkt’ terwijl Marsman de stem van het water ‘vreest’ en Tentije vooral de schorre reigers hoort. Jan Loogman denkt aan poëzie terwijl hij vaart door de Eilandspolder. Als het water breder wordt, hoort hij Kopland, ‘Ik kijk naar het water- en of het stil is / of zwart, en rimpelt of glinstert, het doet maar’.

Manu Gabriels
Bombastisch en barok maar origineel en heerlijk om te lezen deze verzen van Manu Gabriels, ‘in het lied van de lakens / piept de pret’ en ‘ik bol de dijk af / zing, om niet te sterven’. Zo beeldend dat we meerollen, van de dijk af, in pas gemaaid gras terechtkomen en meteen weer opstaan om meer te ontdekken.
