Meandermagazine

Schrijven is voor Maria Bochicchio een voortdurende zoektocht. Haar werk draait om één rode draad – een open, existentiële vraag. Ze heeft een originele en epische stem, laat zich vooral inspireren door de poëtische intensiteit en spirituele spanning van Mariangela Gualtieri, door de essentiële en visionaire taal van Chandra Livia Candiani en door de verhalende gevoeligheid voor innerlijke waarneming van Mark Haddon.

In de bundel ‘Ik leg de avond in een la’ van Han Kang, treft Ivan Sacharov ‘fenomenale poëzie' aan. De gedichten drukken weemoed en eenzaamheid uit. De dichter probeert iets ongrijpbaars vast te leggen. In veel gedichten speelt kijken een rol. Sacharov duidt aan dat het verder gaat dan alleen kijken: ‘Ogen hebben in deze poëzie iets dat over de dood heen gaat’.

Van ‘Vive la rose’ wordt Hans Franse heel blij. Het gedicht van Ronsard is subtiele verleidingskunst waarin leven en dood samenkomen in de lichamelijke liefde. De teksten van de dove dichter werden op muziek gezet door Guy Béart, een Frans chansonnier. Er wordt van hem verteld dat, wanneer hij inspiratie kreeg voor een liedtekst, hij tijdens het bedrijven van liefde wegliep om het te noteren.

Jan Buijsse bespreekt '1477' van Patrick Conrad (°1945) - een gedicht met raadsels (gelukkig maar). In een montage van acht scènes, verlopend van het brede openingsbeeld naar de close up van de wolvenogen, wordt de dood van Karel de Stoute op bijzondere wijze belicht.

Schaken is een thema dat in verschillende vormen van de literatuur wordt behandeld. Schaken kan bovendien een uitgangspunt voor poëzie zijn, zo zegt Tom Veys. Hij toont dit aan met gedichten van verschillende dichters, waaronder een gedicht van Ingmar Heytze dat hij schreef naar aanleiding van het overlijden van de Nederlandse schaakgrootmeester Jan Timman.

‘Poëzie is een oefening in aandacht, is adem, denk- en voelruimte, tegen de drukkende prikklok van de werkelijkheid in’, zegt Lotte Dodion. ‘Poëzie richt je aandacht op dingen die niet scrollend of in een to do lijst- te vangen zijn en waar we zelden meer dan een kruimeltijd aan geven, terwijl het net gaat over dat wat echt van waarde is, dat wat van ons mensen en medemensen maakt.’