Meandermagazine

Niet altijd even samenhangend en toch verrassend, deze intrigerende stem van Tom Moor. Met ‘Uilen krassen / als door mensen voortgebracht’ tot ‘Van die dagen / dat de zompige lucht roeken hoest / die eerst vaneen spatten, dan / om elkaar zwermen haast / zonder denken en ogen- / schijnlijk geheel doelloos / alomvattend verdonkeren’. Om te herlezen en dan nog eens.

In ‘Twee Cycli – je stem / Zusje’ van Ineke Holzhaus gaat het over het verlies van haar geliefde en haar zus. Sander Ausems vindt het knap dat deze persoonlijke gedichten, die kwalitatief sterk zijn, ook universele waarde hebben. Door de achtergrondinformatie ‘krijgen de gedichten een nieuwe laag en brengen ze je tot stilte.’

‘Ik wil met mijn bundel allesbehalve navelstaren, maar juist helemaal in de wereld staan. Herkenbaar zijn voor zo veel mogelijk mensen.’ Bo Vanluchene debuteerde met ‘een pleidooi voor twijfel en verandering’ in plaats van iets nuttigs te leren zoals brood bakken. ‘De meest betekenisvolle reacties kwamen van heel gewone lezers, die op hun eigen manier een connectie maakten met mijn werk. Dat is meer waard dan ‘doorbreken’.’

De bundel ‘Liefdesgedichten ‘van Elly de Waard is volgens Ali Şerik een ode aan de vrouwelijke schoonheid, waarin de liefde als een libelle neerstrijkt. 'Haar taal is helder als een regendruppel die op warme aarde valt: toegankelijk, direct en onmiddellijk invoelbaar. In haar poëzie krijgt verlangen een tastbare vorm: het zoekt toenadering, verlangt naar aanraking en wacht bijna wanhopig op wederkerigheid.'

Klankrijke, intrigerende en beklijvende poëzie van Elke Couchez. Haar woorden maken ons nieuwsgierig, ze creëert een eigen wereld met bezwerende beelden door regels als ‘wie weet ontwaren we / waar de wol rafelt of onze vezels / verknoopt en verstrengeld / van schubben en kroes zijn gesponnen’ tot ‘hoe rekbaar / al ons zwijgen is geworden’. ‘Een thuisland uit een gevonden tapijt’.

‘Anatomie van de grassen’ is de nieuwste bundel van Tijs van Bragt. Ellis van Atten zegt dat je als lezer met de dichter meewandelt door de natuur; langs water waar iepen staan, langs zee, onder populieren door. ‘Van Bragt heeft oog voor alles wat er te zien is.’ De natuur staat centraal, maar als de zoveelste aalscholver verschijnt, wekt dat ook irritatie op.