Meandermagazine

De vrienden van Hilde Pinnoo gaven gehoor aan het verzoek van uitgeverij P om in dialoog te gaan met één van haar gedichten en zo ontstond ‘Ik denk dat ik toen al van je hield’. Een bloemlezing met duo gedichten. Op deze manier willen zij Pinnoo, die lijdt aan de ziekte van Parkinson, eren. Anneruth Wibaut ziet het bewijs van liefdevolle vriendschap, maar ze ziet het ook als een leerboek voor samenspraak.

Dichter Jan Eijkelboom is de dichter van 'Koning Alcohol', maar hij is veel meer dan dat, hij is de dichter met het weemoedig geluid. Zijn fijnste gedichten zijn die waarin het niet gaat om terugverlangen naar het verleden of juist het tegenovergestelde, het wegduwen ervan, maar waarin een zekerheid doorklinkt dat alles voorbijgaat en niettemin blijft.

De combinatie poëzie / beeldende kunst is niet een unieke maar wel bijzondere. Soms vertegenwoordigt in een en dezelfde persoon, soms een samenwerking tussen twee kunstenaars. Soms in een spontane reactie op elkaar en soms ook met de duidelijke opzet tot een versterking van of het beeld of de taal. In Het Maaiveld dat laatste, met expositie en boek!

In ‘Ontzettingen’ van Piet Gerbrandy blijft de lezer op afstand volgens Hettie Marzak: ‘Zich te laten kennen is ook nooit het doel van de dichter geweest, evenmin als de ontrafeling van de gedichten op zoek naar betekenis. De gedichten getuigen in de eerste plaats van klank en ritme, muzikaliteit en taalbeheersing.’ Marzak geeft aan dat de dichter een geheel eigen plaats inneemt binnen de moderne poëzie.

Een gedicht mag voor Annemie Deckmyn niet te gezocht zijn qua vorm en inhoud. Dus eenvoud en verstaanbaarheid als belangrijke ingrediënten. Ze is niet graag een soort archeoloog in de verzen van een ander. Liefst raakt het haar bij een eerste lezing zodat ze het wil herlezen, iets aanstippen. In gesprek met Wim Vandeleene legt ze uit hoe belangrijk woorden voor haar zijn.

In ‘Schipper mag ik overvaren’, van Eva Gerlach is de inhoud persoonlijk en heeft deze betrekking op de moeder van de dichter. Taco van Peijpe zegt in deze longread dat ‘de gedichten uiting geven aan de pijn die zij als dochter naar eigen zeggen heeft ervaren door het gedrag van de moeder, die haar vaak niet zag staan en zelfs duidelijk liet merken dat zij ongewenst was. ‘