Meandermagazine

Walt Whitman (1819-1892) dichtte niet over Amerika, maar hij dichtte Amerika. ‘Hij ving de taal op van het volk en verzamelde die, zoals hij ook de Indiaanse woorden verzamelde. Hij bouwde dus in feite op van onder naar boven en wees de taal van het establishment af.’ Hij creëerde een democratische taal. Zijn bekendste werk is ‘Leaves of Grass’. Het commentaar van Hans Franse

In vergelijking met door hem zeer gewaardeerde, meer talige dichters voelt Miel Vanstreels zich soms een versjesmaker. Zijn taalgebruik is alledaags, hij maakt geen (of nauwelijks) gebruik van metaforen, de lezer hoeft bij hem niet te zoeken naar subtiel verborgen verwijzingen of poëtische experimenten. Het persoonlijke probeert hij zo te formuleren dat het een gedeelde menselijke ervaring wordt. Het particuliere moet iets universeels krijgen.

In de derde bundel van Dorien De Vylder speelt op de achtergrond de coronapandemie terwijl het moederschap een grote plaats inneemt. Peter Vermaat zegt dat niet het onzegbare gesuggereerd wordt, maar dat er staat wat er staat: ‘Veel van de gedichten in deze bundel laten zich lezen als helder water, waarbij echter de bodem nooit in zicht komt. Dat leidt tot schijnbaar bijna oneindige, maar tegelijk zeer beperkte diepgang.’

Deze dichter heeft zowel korte overwegingen als langere verzen, beiden vol weemoed en verbazing, wat humor en afstand, als in ‘Ik zie een weduwnaar hangen / aan een lapje stof / bovenaan een steile rotswand / (een kind kwam ooit langs, reikte hem een trui aan).’ En ‘wolken die langzaam aan mijn voeten / voorbij dreven.’ Mooi, beeldend.

Johan Reijmerink schreef een longread van ‘Spiegel van de ziel’ van Antoon Van den Braembussche. Hij noemt het een ingetogen en doorleefde bundel: ‘Van den Braembussche benadert al zijn leven lang de werkelijkheid op twee manieren. Naast zijn denkkracht om het leven te doorgronden is er zijn emotioneel aangedreven melancholie, waarmee hij het mysterie van het leven door de verstillende werking van de poëzie gewaar tracht te worden.’

Zelfs in een tijd waarin de leegloop in de kerken totaal lijkt blijven de teksten van de oude geschriften in het collectieve geheugen bewaard. Als ze doorsijpelen in seculiere gedichten, is dat niet alleen verklaarbaar, maar ook goed. Want ze zorgen voor een gedragenheid die zelfs de ongelovige lezer onbewust herkent en aanvoelt. Een column van Rogier de Jong.