Meandermagazine

Keats was de auteur van een van de meest onsterfelijke versregels: ‘A thing of beauty is a joy for ever.’ Maar wie kent de volgende versregels? Het gedicht ‘Endymion’ werd in het begin van de negentiende eeuw alleszins niet zonder gemor onthaald. Dat de lieflijkheid alleen maar toenam, werd door de Beatles weerlegd in de film ‘Yellow submarine’: ‘A thing of beauty. Destroy it for ever!’

In ‘Tongval van het verdwijnen’, van de Klimaatdichters, krijgen dier, plant, schimmel en bacterie een stem. Jac Janssen aan het woord: ‘Wat betekent de teloorgaan van een soort? Dat weten we niet, maar we moeten onze verbeelding gebruiken om te proberen ons dit voor te stellen. Hier gebeurt dat met gedichten die boven hun eigen belang uitstijgen. Urgent en noodzakelijk, en ook nog een lust voor oog en oor.’

In vrolijke buien zingt Jan Loogman graag ‘Een ballon een ballon een ballonnetje’, een liedje van Toon Hermans. Maar ‘zon en ballon, zij kunnen niet meer onbekommerd dienen als symbool van vreugde, blijdschap, levenskracht.’ Zijn weersverwachting voor de komende jaren: zoveel zon dat de zonnebloemen zich ervan af zullen keren. De regen lijkt weinig kans te maken de zon als symbool van leven en levensvreugde te mogen vervangen.

Het werk van Bart Jan Lenaerts roept een mythische ontstaansgeschiedenis op, een fluïde manier van zijn, nog voor alles vorm krijgt. Het is origineel, met een donkere en geheimzinnige buitenwereld. Indringende vragen die we onszelf kunnen stellen, welke gedaante nemen we aan en blijven we als schaduwdieren achter? Hoe bewegen we en wat raakt ons (aan)?

‘Aan de rand van mijn eiland’ is de tweede bundel van Ini Statia. Ali Şerik zegt dat zij niet alleen een ambassadeur van haar poëzie is, maar ook van de ABC-eilanden, en van haar moedertaal, het Papiaments. ‘De dichter voelt zich onlosmakelijk verbonden met het eigen karakter van de eilanden, zij maken deel uit van haar wezen.’

‘Schrijven is enerzijds – en toch wel voor een belangrijk deel – mijn brandstof, maar anderzijds is het ook een confrontatie met mezelf.’ Daniël Franck in gesprek met Wim Vandeleene over zelfkritiek, de inkt als brandstof en de zoektocht naar de juiste vorm. ‘Voor de fase van het schrijven zelf tracht ik me mentaal te ontkoppelen van mijn omgeving.’