Gedichten

Originele gedichten, humoristisch en met zelfspot, soms wat wrang maar altijd vol overgave. Zoals ze zelf zegt, probeert ze ‘met provisorische bootjes, draken, soep, kabouters en lichtpuntjes zichzelf boven water te houden met een nooit stil hoofd in een ingewikkelde wereld.’ Dat lukt haar en dankzij haar ook ons. Ook zonder het motto uit het woordenboek.

De gedichten van Ina Schrooder-Zeeders zijn origineel, verontrustend en hebben een vervreemdende onderlaag. "In gedichten vind ik de reis door mijn wereld terug. Ik ben een reiziger in een prachtige wereld die taal gebruikt om het landschap van realiteit, psychoses, fantasie en dromen te doorkruisen. Het kan altijd korter, zakelijker, duidelijker, maar dat is het mooie, het hoeft niet."

Kalme poëzie met veel herhalingen, licht filosofisch, klankrijk. Maar ook een waterval van woorden, gepassioneerd, struikelend als ‘een horde wilde paarden in galop.’ Dan weer als een haiku of iets van een parabel, alles staat met elkaar in verbinding. Knap hoe de dichter door alleen bij de observatie te blijven, zoveel kan oproepen, bovenal rust, ruimte, inkeer maar ook verontrusting. Woordkunst.

Een compleet onbekende in de dichterswereld, zo noemt zij zichzelf. Hoe verrassend. Een heel eigen stijl, met een zekere lichtheid, alsof ze de taal en de beelden doet dansen. Een plezier om te lezen, met regels als ‘we waren jong en licht bekrast, / asemden in gekantklost ijs op enkelvoudig vensterglas / een kijkgat op de wereld’.

Een voorpublicatie uit de op handen zijnde derde bundel van Ludo Bleys, 'Pas de deux.' Muziekgedichten geïnspireerd op instrumentale muziek uit voorbije eeuwen. ‘Zonder tekst is er inhoudelijk ook geen voorgeschiedenis. Dat geeft de geest de volle vrijheid. De muziek roept spontaan beelden op die kristalliseren in een gedicht.’ Met verwijzing naar welke muziek aan de oorsprong lag van het gedicht.

‘Ze komt en gaat als jij.’ ‘Flessenpost’ is de laatste dichtbundel van Els de Groen en verschijnt postuum bij uitgeverij Leeuwenhof; daaruit delen we graag een voorpublicatie. Els de Groen was al vroeg gefascineerd door taal. ‘Poëzie is de trap naar het diepst van je ziel’, zei ze in een interview met Meander in juli 2023.

Het werk van Bart Jan Lenaerts roept een mythische ontstaansgeschiedenis op, een fluïde manier van zijn, nog voor alles vorm krijgt. Het is origineel, met een donkere en geheimzinnige buitenwereld. Indringende vragen die we onszelf kunnen stellen, welke gedaante nemen we aan en blijven we als schaduwdieren achter? Hoe bewegen we en wat raakt ons (aan)?

‘soms ontdek ik in mijn eigen spiegel zomaar iedereen’, dicht Bert Struyvé en wij onszelf in deze waterval van woorden, ‘en bij jou, toch nog onverwacht, een schip de wal negeert / dat eenvoudig navigerend op de stroom landinwaarts vaart / terwijl jij je vuurwerk moet laten verdrinken en je aansluit in de rij’, zo is het.

Niet altijd even samenhangend en toch verrassend, deze intrigerende stem van Tom Moor. Met ‘Uilen krassen / als door mensen voortgebracht’ tot ‘Van die dagen / dat de zompige lucht roeken hoest / die eerst vaneen spatten, dan / om elkaar zwermen haast / zonder denken en ogen- / schijnlijk geheel doelloos / alomvattend verdonkeren’. Om te herlezen en dan nog eens.