Gedichten

De dichter Rabin Gangadin noemt zijn werk poëtische nijverheid maar het is veel meer dan dat. ‘Misschien is dit / het verdwijnpunt / waar mijn gedachten / naartoe glijden /wanneer ik niet oplet.’ De gedichten hebben een personage dat overgeleverd lijkt te zijn aan iets dreigends in hemzelf, iets ongerijmds dat ons noopt door te gaan met lezen.

Wat heerlijk weer eens sonnetten te krijgen en zeker van een man die taal beschouwt als klank. Van jongs af aan schrijft Jan Marten de Vries muziek en gedichten. Waar hij vooral bekend is als kerkelijke dichter, schrijft hij sinds 2023 schrijft ook sonnetten. Deze vorm biedt volgens hem ‘juist door de strenge vorm daarbinnen oneindig veel mogelijkheden om emotie uit te drukken.’

Schrijven is voor Maria Bochicchio een voortdurende zoektocht. Haar werk draait om één rode draad – een open, existentiële vraag. Ze heeft een originele en epische stem, laat zich vooral inspireren door de poëtische intensiteit en spirituele spanning van Mariangela Gualtieri, door de essentiële en visionaire taal van Chandra Livia Candiani en door de verhalende gevoeligheid voor innerlijke waarneming van Mark Haddon.

Een kleine, eigenwijze selectie van gedichten rond het woord ‘vrede’. Vrede als kalmte, gemoedsrust, stilte, verademing, sereniteit, zielsrust, stilheid, geruststelling. Vrede als afwezigheid van oorlog, vrede als groot woord, gebed, wens, teken van respect, vrede als leven in harmonie, vrede in het klein, een versje onder ons, een ontmoeting in taal.

De eenvoud van deze gedichten van Bjorn Knoops bevalt ons. Ze cirkelen rond hetzelfde thema, ze horen samen. De dichter roept veel op met weinig woorden, hij heeft een duidelijke eigen toon. Wat blijft er over als iemand of iets weg is, die soberheid en verstilling ontroert. Een warmte die ons niet toebehoort maar wel omhelst.

In deze nieuwe gedichten van Jan M. Meier zitten veel sprekende beelden. Van een teloorgang, ‘wind vloert het skelet van een oude abeel’ en ‘waait verlangen uit een meisjesjurk’ maar ook prachtige over het ontstaan van een gedicht, ‘hij wacht op een woordenaar’ en ‘de krijgslach van een kraai’, ‘woorden zijn witte bruiden’. Taal is iets tastbaars, ‘aarde scheppen tussen de regels’.

Geen overbodige uitleg bij deze dichter en genoeg spanning. Gedichten die beklijven door het afroepen van een unheimliche sfeer en dat alleen door de ruimte te beschrijven. Hoe je het warm probeert te krijgen, maar de kou niet buiten kan houden en een vlieg op de muur die het een beetje griezelig en onheilspellend maakt. Originele beelden die lekker veel openlaten.

Niet eerder zagen we de wanhoop zo weergegeven als in het laatste vers van Benoit van der Cruysse. Zijn poëzie is origineel, beeldend en raakt ons. ‘Onder onze botten bloedt de grond’, daar begint het al, ‘donker, ruikt naar vroeger’, en dan ‘De dag dat’. Naakte regels, waarachter zoveel meer. Bevragend, op zoek naar de eigen betekenis.

In deze gedichten van Albert Hagenaars, uit zijn Javaanse Suite, klinkt het barokke en geheel eigen geluid van hem, klankrijk en teder, tegelijk fel en duidelijk: ‘Strijdbare strofen gaan zijn rapporten dan te boven.’, ‘de prijs van genadebrood.’, met woorden als ‘De pit’, ‘De groei’, ‘De bloei’, ‘De roede’, ‘Het lot’, en dan: ‘ontdoe hun heden van ons verleden.’