Gedichten

Dichter Paul Meeuws kan de kwetsbaarheid goed oproepen. Hij brengt ook een zekere lichtheid in de tragiek. Zo gevoelvol en respectvol over je demente partner schrijven, niet te intiem, maar beschouwend, is knap. Herkenbaar, ‘een verleden dat ik voor je bewaak’, ‘Ik deed je kamer op slot om een eiland te maken, /maar het rumoer op de gang wekt je verlangen naar ginds.’

Maria Ros schreef een intrigerende cyclus gedichten rond de conceptie. We ‘luisteren naar het gegons / van delende cellen’, verkeren in ‘die bloedrijke holte / waarbinnen misschien een oorschelp meedeint’, voelen de twijfel die ‘in haar bloed ruist’, zoeken ‘uit zachte wand / de keerkans’, ‘is er een naam / om aan te roepen?’.

Bijzondere gedichten die tegelijk iets mythisch hebben en zo’n concrete filmische sfeer. Erg sprekende en originele beelden zoals ‘het gefladder van opgespelde vlinders’, ’blauwe bol, open riool, vergaarbak / van gerochel, kanker en vulkanen’, ‘Het gebinte op de appelzolder kraakt’. Deze man kan schrijven, dat is duidelijk. Terecht gelauwerd en geprezen en nog steeds gepassioneerd en actief.

Elk weldenkend mens had een andere hobby gekozen, zegt Tamara de Rijk over het dichten, maar ze kan het niet laten. En dat is maar goed ook. Waarom zouden we een weldenkend mens willen zijn? Er zijn dingen die we niet weten, maar voelen; daar schrijft ze over. Over het relationele en het existentiële. Over kijken en dan iets anders zien.

‘We zoeken / allemaal iets anders en vinden ook / weer wat anders dan we zochten.’ Jan Sibbel maakt mooie doorwrochte gedichten waarin we door de wereld struinen onder een ‘hardhoutensterrenhemel van balken, pennen / en fabelachtige verbindingen die ik alleen / uit oude bouwkundeboeken ken.’ Beschouwend, filosofisch, ondertussen de ‘jubel van de schepping’ niet vergetend.

Originele gedichten, humoristisch en met zelfspot, soms wat wrang maar altijd vol overgave. Zoals ze zelf zegt, probeert ze ‘met provisorische bootjes, draken, soep, kabouters en lichtpuntjes zichzelf boven water te houden met een nooit stil hoofd in een ingewikkelde wereld.’ Dat lukt haar en dankzij haar ook ons. Ook zonder het motto uit het woordenboek.

De gedichten van Ina Schrooder-Zeeders zijn origineel, verontrustend en hebben een vervreemdende onderlaag. "In gedichten vind ik de reis door mijn wereld terug. Ik ben een reiziger in een prachtige wereld die taal gebruikt om het landschap van realiteit, psychoses, fantasie en dromen te doorkruisen. Het kan altijd korter, zakelijker, duidelijker, maar dat is het mooie, het hoeft niet."

Kalme poëzie met veel herhalingen, licht filosofisch, klankrijk. Maar ook een waterval van woorden, gepassioneerd, struikelend als ‘een horde wilde paarden in galop.’ Dan weer als een haiku of iets van een parabel, alles staat met elkaar in verbinding. Knap hoe de dichter door alleen bij de observatie te blijven, zoveel kan oproepen, bovenal rust, ruimte, inkeer maar ook verontrusting. Woordkunst.

Een compleet onbekende in de dichterswereld, zo noemt zij zichzelf. Hoe verrassend. Een heel eigen stijl, met een zekere lichtheid, alsof ze de taal en de beelden doet dansen. Een plezier om te lezen, met regels als ‘we waren jong en licht bekrast, / asemden in gekantklost ijs op enkelvoudig vensterglas / een kijkgat op de wereld’.