Recensies

Marc Bruynseraede buigt zich over de bundel van Hans Franse: ‘Luister rijke kijk dagen’: ‘Deze uitgave zou je een nieuwe, joyeuze recapitulatie kunnen noemen van Hans Franses carrière in de letteren en kunsten, met uitschieters naar zijn Haagse herkomst, de vele reizen die hij ondernomen heeft en de culturele en dichterlijke indrukken die hij daarbij opgedaan heeft, plus nagelaten en te boek gestelde herinneringen aan kunstenaarsfiguren die hem zijn bijgebleven.’

Uit alle 111 ingezonden bundels keus ook dit jaar de jury ‘de 44 beste gedichten van de Herman de Coninckprijs 2026’. Tom Veys concludeert: ‘’Het licht is eerder schaars in deze bundel of het wordt sterk gedempt door een sinister levensgevoel. Dystopische gedichten voeren dus de boventoon in de ‘44’. De jury selecteerde sterke dichters, dit staat vast.’’ De winnaar was overigens Sandrine Verstraete met haar bundel 'kamers'.

Taco van Peijpe vindt dat Annemarie Estor met ‘Villa Allucina’ een sprankelend epos heeft geschreven: ‘’Deze bundel, waarvan de titel verwijst naar hallucinatie (Italiaans: allucinazione), vertelt over een verwarrende droomreis waarin de argeloze ‘Como’ (Hoe), op zoek naar schoonheid, door de mysterieuze ‘Nada’ (Niets) wordt rondgeleid in de paradijselijke zalen van haar ‘Villa Allucina’. Na een dramatische wending blijft Como gedesillusioneerd achter.’’

Ali Şerik ontving een verrassende doos met als titel: ‘een soort van blijven’, hierin zaten losse gedichten en afbeeldingen: ‘De gedichten van Pol Bracke zijn als de wind die langs de plaatsen waait waar wij onze dierbaren hebben achtergelaten, gedichten die zelfs een grafsteen lijken te verwarmen. Met de foto’s van Marc De Troyer krijgt de bundel een tweede huid, waarin beelden zonder woorden een eigen lied vormen.'

‘Faust’ van Fernando Pessoa is vertaald door Harrie Lemmens. Hettie Marzak is onder de indruk van deze vertaling. Over de inhoud zegt ze: ‘De Faust van Pessoa is een gekwelde, eenzame figuur, niet zo zeer omdat hij begerig is naar kennis en macht zoals de oer-Faust, maar omdat hij verlangt te ontsnappen uit de strijd die zich in zijn eigen brein afspeelt.

Marc Bruynseraede bespreekt ‘Op een landtong woont de zanger’: ’De door muziek geïnspireerde poëzie van Cel Vermeulen neemt ons mee naar bredere horizonten, momenten van zelfverkenning en beschouwingen over mens en maatschappij. Een rijke getuigenis van wat klank met een mens doet en hoe zich dat, vermengd met een culturele en een brede intellectuele achtergrond, vertalen laat in taal.’

In ‘Fausta’ verrast Evi Aarens (het pseudoniem van Lodewijk van Oord) de lezer met een omvangrijk episch werk waarin ze wil laten zien hoe een dichterschap zich ontwikkelt. Johan Reijmerink wijdt er een longread aan en spreekt zijn bewondering uit ‘voor deze erudiete duivelskunstenaar, voor zijn vormkracht, lenig woord- en beeldgebruik, zijn durf om dit project in lijn met de grote epische werelddichters aan te gaan.’

'masc:r' van Dean Bowen is volgens Ali Şerik ''een bundel waarin de lezer op het hoogste punt van een achtbaan zit en gillend naar beneden stort.'' En, zo zegt hij: 'de stem van de dichter is als een waterval die beneden als regen op de rotsen neerstort.'' Wat is mannelijkheid? Wat is identiteit? 'Bowen komt met beelden die als vloedlava uit een vulkaan stromen.'

Het debuut van verloskundige Rodante van der Waal is getiteld ‘Op navelhoogte de kans’. Paul Roelofsen zegt dat zij ‘zonder omhaal schrijft over seksualiteit, zwangerschap. kraamzorg, abortus, weeën en andere pijnen die het baren begeleiden.’ Tevens is er aandacht voor de mentale problemen waar vrouwen mee kampen.