Recensies

Tot zijn verrassing verschenen er soms goden in de gedichten van Han van der Vegt, terwijl hij al vele jaren niet meer geloofde. Maar ‘de goden zijn er niet / om in te geloven / de goden zijn er / om verhalen van te vertellen’. De gedichten leidden tot de bundel ‘Eenzame goden’. Een recensie van Hans Puper

In ‘Twee Cycli – je stem / Zusje’ van Ineke Holzhaus gaat het over het verlies van haar geliefde en haar zus. Sander Ausems vindt het knap dat deze persoonlijke gedichten, die kwalitatief sterk zijn, ook universele waarde hebben. Door de achtergrondinformatie ‘krijgen de gedichten een nieuwe laag en brengen ze je tot stilte.’

De bundel ‘Liefdesgedichten ‘van Elly de Waard is volgens Ali Şerik een ode aan de vrouwelijke schoonheid, waarin de liefde als een libelle neerstrijkt. 'Haar taal is helder als een regendruppel die op warme aarde valt: toegankelijk, direct en onmiddellijk invoelbaar. In haar poëzie krijgt verlangen een tastbare vorm: het zoekt toenadering, verlangt naar aanraking en wacht bijna wanhopig op wederkerigheid.'

‘Anatomie van de grassen’ is de nieuwste bundel van Tijs van Bragt. Ellis van Atten zegt dat je als lezer met de dichter meewandelt door de natuur; langs water waar iepen staan, langs zee, onder populieren door. ‘Van Bragt heeft oog voor alles wat er te zien is.’ De natuur staat centraal, maar als de zoveelste aalscholver verschijnt, wekt dat ook irritatie op.

Rezan Habash, afkomstig uit Syrië, is dichter, fotograaf en filmmaker. In zijn debuutbundel ‘Niet genoeg van de liefde’, worden de gedichten gekenmerkt door passie, melancholie en strijdvaardigheid. Ivan Sacharov is onder de indruk en zegt: ‘’De dichter blijkt volgens deze dichter vooral iemand die zijn ‘perspectief op het leven’ aan anderen kan laten zien.’’

Taco van Peijpe heeft met plezier de bundel ‘Lieve Johannes / Brieven aan Vermeer’ van Guido de Bruyn gelezen: ‘De mooie ambachtelijk geconstrueerde gedichten zijn toegankelijk en licht van toon en verbinden speelse fantasierijke verhalen aan de voorstellingen op de schilderijen. De lezer wordt hierdoor uitgenodigd nog beter te kijken naar de afbeeldingen naast de gedichten.’

Jaap Bos bespreekt ‘Aangevlogen uit het schaduwloze’, van Gerrit Massier en zijn oordeel is gemengd: ‘Sommige gedichten spreken aan, nemen de lezer mee, geven momentjes van herkenning – maar in andere gedichten blijft de dichter te dicht bij zichzelf en houdt hij de lezer te veel op afstand om te overtuigen.’

In de debuutbundel ‘Kom terug, reiziger’ van Arnout ter Haar, doorlopen we een rouwproces in beeld en woord. Tom Veys zegt erover: ‘Graag neem ik de illustraties als uitgangspunt, omdat beeld en woord goed samengaan in deze bundel. De dichter hanteert een toegankelijke, eenvoudige taal, de vaak abstracte schilderijen spreken de kijker aan en roepen een aparte en sterke sfeer op.’

De derde bundel van Tania Verhelst, ‘In de naam van de vader, de moeder en een rondtollende steen’, toont opnieuw haar vakmanschap als dichter. Yvan De Maesschalck concludeert: ‘ze trakteert de lezer aanhoudend op lichtvoetige, subtiele, ambigue verzen die grote vragen oproepen. Altijd rakelings, vanuit een klein, kwetsbaar of ingetogen perspectief.’