Columns

‘Alles begint met een verlangen’ en ‘de behoefte om te verdwijnen in een landschap dat zo veel groter is dan wijzelf’ zou daar ook kunnen eindigen. Het verlangen zette Arita Baaijens aan tot het trainen van een algoritme dat kan spreken namens de zee, AI-Zee. Met dit taalalgoritme laat ze schrijvers experimenteren. Een van hen is Sholeh Rezazadeh.

Een herinnering van Ko van Geemert aan een bevlogen en principiële man, Wim Simmons. Een keerpunt in Wim’s leven was de oprichting van de Literaire Uitgeverij De Beuk, samen met Johan Polak en Frits Knuf, in 1953. Simons was meer dan vijftig jaar in het literaire landschap een opvallende en enthousiasmerende figuur. Hij hield ervan dichters uit te geven die bij de grote uitgevers niet aan bod kwamen.

In het audio-archief van het Poëziecentrum Nederland bevindt zich een groot aantal opnames van dichters die hun gedichten zeggen en van meer of minder bekende stemacteurs die hun favoriete dichters vertolken, het zijn allemaal pareltjes. Liesbeth List ligt er maar ook een cd-rom met een volledig overzicht in tekst, beeld en geluid van het Leven en werk van Gerrit Kouwenaar.

Hans Franse zou willen dat we meer stilte hadden, als antwoord op vervuilende, maskerende taal. Zonder blikken of blozen worden leugens of onzinverhalen verteld met een air en zekerheid of we met orakels van doen hebben. De kwantiteit van het geruis stijgt, het aantal woorden neemt af: taalgrens heeft bij hem een andere betekenis gekregen dan een grens waar twee talen aan elkaar raken.

Van 20 juli tot 10 augustus heeft Meander haar zomerstop. We wensen u een zomer zonder zorgen met een gedicht van de onlangs overleden Johanna Kruit.

Arcadia was eigenlijk een stukje van de Peloponnesos, dat bij Vergilius een land van vrede werd, pastoraal geluk, een land van melk en honing. Goethe gebruikt die uitdrukking als motto voor zijn ‘Italienische Reise’. Eigenlijk is die betekenis onjuist. De uitdrukking verwijst naar de dood, die je ook in het mooie, vreedzame Arcadië kunt treffen. Je vindt het veel op grafstenen’...et in Arcadia ego’.

In de trein van Alkmaar naar Vlissingen rees bij Rogier de Jong de vraag of de meester van het hoekige proza, Bordewijk, ook poëzie had geschreven en inderdaad, en geen slechte ook. Nog hoort onze columnist de kat Bordewijk zachtjes spinnen op de schoot van Ton Jonkers, de kastelein die eeuwig het oeuvre van zijn favoriete auteur zal blijven herlezen.

Dichter Jan Eijkelboom is de dichter van 'Koning Alcohol', maar hij is veel meer dan dat, hij is de dichter met het weemoedig geluid. Zijn fijnste gedichten zijn die waarin het niet gaat om terugverlangen naar het verleden of juist het tegenovergestelde, het wegduwen ervan, maar waarin een zekerheid doorklinkt dat alles voorbijgaat en niettemin blijft.

Wim van Til is nieuwsgierig naar dichter Herman Cornel. heeft hij meer geschreven, meer gepubliceerd wellicht onder een ander pseudoniem? Of heeft hem de muze alleen in dit verdriet bezocht en hem die vijf verzen geschonken die hij in het boekje 'Escapade 1942' heeft vereeuwigd? Misschien vindt hij nog eens een bevredigend antwoord op zijn vragen; tot die tijd bewaart hij ook deze parel.