Interviews

Voor Kris De Lameillieure had zijn debuutbundel als werktitel ‘loslaten’. De ‘verwijdering’ gaat heel wat verder dan het overlijden van zijn ouders. Sommige onderwerpen blijven op onregelmatige tijdstippen opduiken. Ze dringen zich op en verplichten hem om ze te beschrijven. Het bewust zijn van het bestaan van ‘een lezer’ was en is voor hem de drijfveer om zichzelf uit het gedicht te schrijven.

In de serie ‘gesprekken met Meandermedewerkers’ het vijfenzestigste gesprek, met Petra Talsma. Ze vindt het interessant om zich te verdiepen in het schrijf- en werkproces van een dichter, en dan met name die dichters die taal en beeld combineren. Welke beslissingen zijn er in een leven genomen om dat schrijfproces gaande te houden. Het is nooit een gepolijst succesverhaal.

Merlijn Huntjens is heel blij met zijn debuut maar kan niet wachten op de volgende. Zijn ideeën en beelden ontstaan doordat hij zich tot andere mensen verhoudt, dood of levend. Samenwerken is niet alleen iets dat gaat over ‘kunst maken’. Het is een oefening in zorgzaamheid voor jezelf en de ander, eigenlijk doodgewoon. Hij heeft vooral gesport om de bundel te maken.

Op 1 februari van dit jaar werd Nisrine Mbarki Ben Ayad in de Amstelkerk in Amsterdam geïnaugureerd als Dichter der Nederlanden. Poëzie is wat haar betreft de puurste vorm van taal die ze kan bezigen. Ze wil graag bekend worden als de dichter die de grenzen van het papier heeft opengebroken en de Nederlandse poëzie voor eens en voor altijd meertalig heeft gemaakt.

In de serie ‘gesprekken met Meandermedewerkers’ het vierenzestigste gesprek, met Martin M. Aart de Jong die een dikke punt gaat zetten achter het organiseren in zijn stad, Leiden, het doen van interviews voor Meander, en meer gaat werken aan zijn eigen poëzie en van Nepal zijn tweede thuisland maakt, hij raakt overprikkeld hier, voortaan zegt hij nee!

Als je creatief bent kun je altijd meer dan dat ene ding, zegt Froukje van der Ploeg. Uiteindelijk past poëzie het beste bij haar. Het is compact en hoe druk je leven ook is, het kan altijd. Hoe meer je schrijft hoe meer wereld je toevoegt. ‘Ik kan dichten omdat ik kan monteren, ergens de kern uit halen, dat doe ik nog steeds.’

‘Het diepste van mijn gevoel presenteren en dat anderen daarmee onderweg gaan, dat is wat ik graag nastreef.’ Maarten van den Berg wil elke dag zijn beste werk maken. Het knokken en opstaan, dat is wat hem gaande houdt. In de stoeprand van een taxistandplaats zijn de dichtregels te zien. Wat betekende het? Waarom stond het daar? Wat moest die gozer hiermee?

Christina Flick gelooft in taal ‘als een hongerig beest dat zin heeft in nieuwe vondsten en zich voedt via andere talen, misverstanden en fouten’. Poëzie speelt altijd al een rol voor haar, ze troost haar, voedt haar. Onlangs stuurde een vriendin een foto dat haar bundel bij de openbare bibliotheek van Amsterdam ligt. Daarvan droomde ze toen ze begon te denken aan een bundel.

Door zo dikwijls met een pijnlijk afscheid te zijn geconfronteerd, blijft de dood een regelmatig terugkerend onderwerp in de poëzie van Rik Dereeper. Hij sleutelt soms nog lang aan een ‘definitievere’ versie om deze uiteindelijk minder wantrouwig los te laten met een laatste zucht: het is volbracht. Koppig doorzetten dus. Eerlijke feedback krijgen is belangrijker dan de vele (goedbedoelde) duimpjes.