Interviews

In de serie ‘gesprekken met Meandermedewerkers’ het zesenzestigste gesprek, met Yvan De Maesschalck, over poëtisch gestemde leraren op school, iets met talen willen doen, MappaLibri, een gastrecensie, redactionele vrijheid en diepborende beschouwingen, het toonaangevende poëziecentrum in Gent en onvermoeibare privé-initiatieven, het bestaan van een Nederlandse en Vlaamse taal en het smaken van poëzie, waardering en het voortdurende evolueren van taal.

Uit gedichten van Roberta Petzoldt spreekt een heel eigen kijk op het soms verdwenen landschap en een grote liefde voor de natuur. ‘Vlagen zeewier die met de dikke vlokken schuim over het strand op je afwaaien, de havens met de lachende meeuwen, de geuren van de populierknoppen, bloeiende ligusterhagen, natte bosgrond. Het zijn liefdesbrieven voor ieder die ze maar wil lezen’, zegt ze.

Schrijven is voor Tania Verhelst ‘een manier van denken. Schrijven is voor haar de teugels vieren, taal een beetje losmaken van alle kaders en korsetten waarin het zich geregeld vastsnoert. Poëzie is op zich een daad van verzet: je tijd claimen om verdichte zinnen te schrijven die -behalve een kluitje verlichte geesten- niemand leest.’

Iemand iets leren is nooit haar opzet bij het schrijven, zegt Annelies Verbeke. ‘Het gaat altijd om hoe ik de – in mijn ogen absurde – werkelijkheid ervaar. Wanneer dat resoneert bij mensen, wanneer ze er steun of herkenning of plezier uit putten, dan voel ik me begrepen.’ Ze verwijst graag naar het enorme belang van literatuur in haar leven, maar wie zij is buiten het schrijven?

‘Als je Stom heet, heb je alleen daarom al twee opdrachten: denk na, vind een stem.’ Bernadette Stom wist niet dat ze een dichter was. In de eerste poëzie les schreef ze: ‘de codes zijn me niet verteld/hoe weet ik dat ik veilig ben?’ Sowieso heeft taal met veiligheid te maken. In die veiligheid is ze graag een expert.

‘De vraag die je mij zo-even stelde’, zegt Mijt van Muiden, ‘beantwoord ik liever, veel liever dan met wat ik er zojuist over zei, met een gedicht.’ Veel van zijn schrijfproces gaat intuïtief. Wat hij wel weet: hij hoeft de volwassen lezer niets wijs te maken. Daar is poëzie niet voor. Het is hem voldoende als hij af en toe een glimlach op het gelaat weet te toveren.

Wim Vandeleene in gesprek met Pol Bracke: Over de saxofoonsolo, de handpomp en de schuchtere jeugdjaren. Energie krijgt Bracke van creëren, vanuit een waarneming een gedicht schrijven. De drang om te creëren maakt hem blij. Zoeken naar de volmaakte vorm is een strenge leermeester die lang op de rem heeft gestaan, maar gelukkig heeft plaatsgemaakt voor de durf om eindelijk te springen!

‘Schrijven is enerzijds – en toch wel voor een belangrijk deel – mijn brandstof, maar anderzijds is het ook een confrontatie met mezelf.’ Daniël Franck in gesprek met Wim Vandeleene over zelfkritiek, de inkt als brandstof en de zoektocht naar de juiste vorm. ‘Voor de fase van het schrijven zelf tracht ik me mentaal te ontkoppelen van mijn omgeving.’

‘Ik wil met mijn bundel allesbehalve navelstaren, maar juist helemaal in de wereld staan. Herkenbaar zijn voor zo veel mogelijk mensen.’ Bo Vanluchene debuteerde met ‘een pleidooi voor twijfel en verandering’ in plaats van iets nuttigs te leren zoals brood bakken. ‘De meest betekenisvolle reacties kwamen van heel gewone lezers, die op hun eigen manier een connectie maakten met mijn werk. Dat is meer waard dan ‘doorbreken’.’