Gedichten

De combinatie poëzie / beeldende kunst is niet een unieke maar wel bijzondere. Soms vertegenwoordigt in een en dezelfde persoon, soms een samenwerking tussen twee kunstenaars. Soms in een spontane reactie op elkaar en soms ook met de duidelijke opzet tot een versterking van of het beeld of de taal. In Het Maaiveld dat laatste, met expositie en boek!

Pure poëzie van Elbert Gonggrijp, romantisch met enige bombarie zoals de victorie en brandende bramen in meanderende zinnen waarvan de mooiste zijn ‘het vergist / zich in de ganzen.', ‘het huis zwijgt’, ‘ik leef mijn eigen definitie’. Een natuurdichter die zijn eigen filosofieën niet schuwt en zijn gedichten dagelijks bedenkt op zijn IPhone. Elke morgen maakt hij zo een gedicht.

Een experiment, in de romantische traditie - maar dan eigentijds, zeggen dichter Boris Wanders en fotograaf Judith Lechner, van hun zoektocht naar de genius loci van Landes. Hun observaties trekken ons aan, dennen die spreken, ‘ga toch weg met je zoektocht naar zielsverwantschap’, metaforen als ‘van alle tijden mogen golven door me heen rollen’ in het ‘niets hoeft’. Dat moment nog even rekken.

Deze dichter heeft zowel korte overwegingen als langere verzen, beiden vol weemoed en verbazing, wat humor en afstand, als in ‘Ik zie een weduwnaar hangen / aan een lapje stof / bovenaan een steile rotswand / (een kind kwam ooit langs, reikte hem een trui aan).’ En ‘wolken die langzaam aan mijn voeten / voorbij dreven.’ Mooi, beeldend.

Noah Put schrijft poëzie die beklijft, vol originele beelden en mooie personificaties zoals ‘de gang draagt slome stappen / in staccato’ en ‘de straatlantaarns opperen in witte jas’. Maar de mooiste regel is toch wel ‘de nacht bij de arm nemen en vragen hoe je hier vandaan verdwaalt.’ Dat zouden wij ook wel willen weten en dan terugvinden of gevonden worden.

Marijke Hanegraaf heeft een heel eigen en doorgedreven toon, haar poëzie heeft iets bezwerends en origineels, ‘een orgeltoon die zich zwaar en traag in de branding begraaft’. Er zit urgentie en actualiteit in haar werk, emotie en analyse, realiteit en hoop. Er komt een kantelpunt maar ‘doezelig gekabbel laat zich nog niet meteen verjagen’. Haar gedichten nodigen uit tot herlezen.

Bombastisch en barok maar origineel en heerlijk om te lezen deze verzen van Manu Gabriels, ‘in het lied van de lakens / piept de pret’ en ‘ik bol de dijk af / zing, om niet te sterven’. Zo beeldend dat we meerollen, van de dijk af, in pas gemaaid gras terechtkomen en meteen weer opstaan om meer te ontdekken.

De dichter Rabin Gangadin noemt zijn werk poëtische nijverheid maar het is veel meer dan dat. ‘Misschien is dit / het verdwijnpunt / waar mijn gedachten / naartoe glijden /wanneer ik niet oplet.’ De gedichten hebben een personage dat overgeleverd lijkt te zijn aan iets dreigends in hemzelf, iets ongerijmds dat ons noopt door te gaan met lezen.

Wat heerlijk weer eens sonnetten te krijgen en zeker van een man die taal beschouwt als klank. Van jongs af aan schrijft Jan Marten de Vries muziek en gedichten. Waar hij vooral bekend is als kerkelijke dichter, schrijft hij sinds 2023 schrijft ook sonnetten. Deze vorm biedt volgens hem ‘juist door de strenge vorm daarbinnen oneindig veel mogelijkheden om emotie uit te drukken.’