Tineke Bracke (1982) schrijft poëzie die tast naar de scheuren en de stilte onder de huid, zoekend naar herkenning in wat rafelt en breekt. Ze groeide op in Gent en deelt haar werk met een groeiend publiek via Instagram (@tinekebracke777). Haar gedichten verschenen o.a. bij Het Gezeefde Gedicht. Dit najaar verschijnt haar debuutbundel tussen wat blijft en wat beweegt. Ze is lid van het collectief Dichter bij Allemonden.
onuitgepakt
–
je kwam aan
in een lichaam
dat niet helemaal paste
–
met een huid
die nog nauwelijks gekreukt was
alsof niemand het ooit
echt had aangehad
–
je liep
alsof de naden
niet voor jou
waren gestikt
–
en elke beweging
klonk als papier
dat nog niet
durft scheuren
–
je kwam aan
in een lichaam
dat niet helemaal paste
–
met een huid
die nog nauwelijks gekreukt was
alsof niemand het ooit
echt had aangehad
–
je liep
alsof de naden
niet voor jou
waren gestikt
–
en elke beweging
klonk als papier
dat nog niet
durft scheuren
inslikken
–
je zei
dat het niets was
–
maar je tong
bleef het tegen je gehemelte duwen
alsof woorden
toch vorm wilden krijgen
–
je voelde het
waar moed verloor
en angst beslist
–
en ik zag aan je kaken
dat zelfs zwijgen
een vorm van spreken is
–
je zei
dat het niets was
–
maar je tong
bleef het tegen je gehemelte duwen
alsof woorden
toch vorm wilden krijgen
–
je voelde het
waar moed verloor
en angst beslist
–
en ik zag aan je kaken
dat zelfs zwijgen
een vorm van spreken is
ik draag je honger
–
ik voel jou
in hoe ik reik
voor dingen
die ik niet nodig heb
–
in hoe mijn buik
zich leeg houdt
voor iets dat vult
zonder te blijven
–
ik draag je honger
in een kamer
met één hand
aan de klink
–
en soms
hou ik mijn adem vast
om te horen
of jij wringt
–
ik voel jou
in hoe ik reik
voor dingen
die ik niet nodig heb
–
in hoe mijn buik
zich leeg houdt
voor iets dat vult
zonder te blijven
–
ik draag je honger
in een kamer
met één hand
aan de klink
–
en soms
hou ik mijn adem vast
om te horen
of jij wringt
