Tara Jansen (1996) is dichter, docent Nederlands en verbonden aan Poetrycircle Eindhoven. Haar poëzie komt voort uit een bittere noodzaak, al heeft ze zelf een zwak voor zoet. In haar werk laat ze de lezer kijken: naar wat wringt, schuurt en liever wordt vermeden. De spiegel staat voor je neus. Oppoetsen heeft geen zin.
foto © Michael van den Bogert
Wat van mij is
–
De scheve plinten,
blauwe muur
op de slaapkamer –
niet meer van mij.
–
Hoog gras in
de voortuin,
dauwdruppels,
wormen in de aarde –
niet van mij.
–
Ik zit op de bank.
–
De kartelrand van het blik.
–
Met een lepel
duw ik wit en rood
naar binnen.
–
Bonen wals ik
tussen mijn kiezen.
–
De scheve plinten,
blauwe muur
op de slaapkamer –
niet meer van mij.
–
Hoog gras in
de voortuin,
dauwdruppels,
wormen in de aarde –
niet van mij.
–
Ik zit op de bank.
–
De kartelrand van het blik.
–
Met een lepel
duw ik wit en rood
naar binnen.
–
Bonen wals ik
tussen mijn kiezen.
We plakken tochtstrips
langs de gleuven.
–
Zilver knisperend
folie
tegen de verwarming.
–
We draaien de knop
naar rechts.
–
De waterkoker klikt.
Een kruik tegen buikspieren.
–
Een vlieg op de muur.
–
De kou kijkt mee.
langs de gleuven.
–
Zilver knisperend
folie
tegen de verwarming.
–
We draaien de knop
naar rechts.
–
De waterkoker klikt.
Een kruik tegen buikspieren.
–
Een vlieg op de muur.
–
De kou kijkt mee.
Bij de marine leerde je praten
in punten en strepen.
–
Op de computer op zolder
geef je commando’s.
De hardware luistert.
–
Je vingers blijven
een s.o.s. uitzenden.
–
Grijsblauw je ogen.
Ik zoek zout, vind alleen zand.
–
In mijn droom
je hand
op mijn schouder.
in punten en strepen.
–
Op de computer op zolder
geef je commando’s.
De hardware luistert.
–
Je vingers blijven
een s.o.s. uitzenden.
–
Grijsblauw je ogen.
Ik zoek zout, vind alleen zand.
–
In mijn droom
je hand
op mijn schouder.
