Joris Iven (°1954) publiceerde heel veel en heel veel vertalingen zoals de In 1981 verschenen poëzievertalingen van Nâzim Hikmet, Turkse gedichten (samen met Perihan Eydemir), en van Tahar Ben Jelloun, De amandelbomen zijn aan hun verwondingen bezweken. Of die in 2013: de bloemlezing Ierse poëzie, De prangende verbeelding. Kopstukken van de naoorlogse Ierse poëzie (samen met Peter Flynn) met werk van Brendan Kennelly, Michael Longley, Seamus Heaney, Derek Mahon, Eiléan Ní Chuilleanáin, Paul Durcan, Medbh McGuckian, Paul Muldoon, Nuala Ní Dhomhnaill en Matthew Sweeney. In 2024 de vertaling van de Amerikaanse dichter en auteur Raymond Carver, Jullie weten niet wat liefde is.
Eigen dichtbundels als Galerie De Taxus (1987), Perkament/Testament (2001), Alles bij elkaar (2005), Sluiter/Sluier (2009), Van hier & van ver (2018), Dicht bij ons, één van ons (2018) en Onderdak (2024), een keuze uit zijn werk, Libellen migreren (2025) en Quasi autobiografisch (2026).
foto © Roland Bogaerts
–
–
Alles wat niet blijft, beklijft. De muren,
zoals iemand ze zich nog vaag herinnert,
–
zijn behangen met rechtopstaande kelken
en bloemen, de kleur vaalbruin en grijs,
–
het hangt hier niet sinds lang, maar sinds altijd,
de kamer donker en klein, een maandag in januari,
–
de lucht is helder, het is zonnig en bij de kachel
staat een zomerse ligstoel met veelkleurig canvas,
–
waarin moeder ligt die almaar krijst en krijsen
blijft, tot het water breekt, en de stemmen
–
opwellen, iemand naar buiten loopt, en ik kom
en blijf met de navelstreng nog verbonden.
–
–
*
–
–
Wat klein was, werd in twee gedeeld: voor- en
achterkamer werd voor- en achterhuis, maar
–
wat blijft is de geur die in de grijze overjas hing,
waarin ik elke avond opnieuw werd geborgen,
–
mijn kleine lijf tegen de grote, warme borstkas,
waarin ik ademen hoorde en hartslag voelde,
–
een geur van gedroogd gras en koehaar, van
nat stalmest en pijptabak die nog in de jas
–
van mijn opa hing, die kwam en op me paste,
en ik dacht dat hij mijn vader was, maar
–
die was er niet, de vroedvrouw had de streng
doorgeknipt en aan iemand meegegeven.
–
–
*
–
–
Als ik klein ben, niet wil- maar weerloos,
in de kinderwagen lig op matras en
–
lakens, in pyjama en wollen jas, of
op de arm wordt gedragen van
–
een moeder in zondagskleren, zwarte rok,
wit hemd, voor de gevel van het huis
–
dat haar thuis is, het café van dood
en leven, muziek en dans, of van
–
een vader in driedelig pak met das, sigaret
in de hand. Wat er toen nog was, is nu
–
verdwenen. Zoveel is verdwenen, van straat
en huis en mens, ben alleen ik gebleven.
–
–
*
–
–
Als het water weg is, blijft de vis ons over,
als de wolken weg zijn, de lucht, de vogels,
–
als de vader weg is, blijft de moeder, niet
altijd is zij in het huis waarin ik me wonen weet,
–
niet altijd is zij bij het bed waarin mijn vader ligt,
wat vreemd is, is hoe ik daar gekomen ben,
–
ik ben dichter bij hem dan ik ooit ben geweest,
dicht bij de blauwe pyjama en de witte lakens,
–
de harde baardstoppels tegen mijn wang, alles
is breekbaar, langs zijn magere lichaam hangen
–
slangen, metalen buizen aan bed en tafel
glanzen, mijn handen omklemmen en willen
–
niet loslaten wat ze hebben. Vreemde handen
maken me angstig en trekken me hier weg.
