Christophe Ywaska (Brugge, 1974) veinst een schrijver die de wereld rondom hem en in de medemens probeert te vatten. Soms doet hij alsof hij kan schilderen met olieverf op doek. Als Teleferick maakt hij muziek voor imaginaire films, tussendoor speelt hij muziekverhalen op de radio. (Klankschap is zijn radiokind).
–
voor één minuut ofzo
–
. laatste asem verlaat mijn stoffelijk overschot,
. een leven verbeurd verklaard.
–
van toen af werden mijn werkwoorden
vervoegd in een verleden tijd,
ik was zes, werd dodelijk getroffen
door een kogel uit de shotgun van mijn broer,
–
zeeg neer in het hoge gras,
lag met gespreide armen – de ogen wijd open,
voor één minuut ofzo.
–
Ik stolde mijn staren tot een blinde vlek.
Het is dat ik zo hard leefde
en daarom niet doder kon zijn
–
dan in deze verstarde pose:
een sterfoefening op maat,
een houding in mijn lekke zuurstoftank.
–
–
. laatste asem verlaat mijn stoffelijk overschot,
. een leven verbeurd verklaard.
–
van toen af werden mijn werkwoorden
vervoegd in een verleden tijd,
ik was zes, werd dodelijk getroffen
door een kogel uit de shotgun van mijn broer,
–
zeeg neer in het hoge gras,
lag met gespreide armen – de ogen wijd open,
voor één minuut ofzo.
–
Ik stolde mijn staren tot een blinde vlek.
Het is dat ik zo hard leefde
en daarom niet doder kon zijn
–
dan in deze verstarde pose:
een sterfoefening op maat,
een houding in mijn lekke zuurstoftank.
–
Matroesjka
–
Haar stamboom van lindenhout
broedt op zeven generaties introvert.
–
Zij ontpoppen tot niet kleiner kunnen
dan de omtrek van de laatstgeborene,
het naadloze spreken op rantsoen.
–
Haar dwarse doorsnede verklapt
de groeiringen van een zevengeslacht.
–
Zij dijen uit als rimpels rond éénzelfde hart,
de kleinste gemene deler die stuwt
door de nerven van elk lindenblad.
–
Haar stamboom van lindenhout
broedt op zeven generaties introvert.
–
Zij ontpoppen tot niet kleiner kunnen
dan de omtrek van de laatstgeborene,
het naadloze spreken op rantsoen.
–
Haar dwarse doorsnede verklapt
de groeiringen van een zevengeslacht.
–
Zij dijen uit als rimpels rond éénzelfde hart,
de kleinste gemene deler die stuwt
door de nerven van elk lindenblad.
