Kees van Scherpenzeel (Amsterdam, 1960 en daar gebleven) is schilder, graficus en maakt gedichten. De schilderijen maakt hij binnen in zijn werkruimte, maar voor het dichtwerk moet hij het veld in. Hij dicht naar de waarneming. “Alleen door om me heen te kijken kan ik dichter bij mijn eigen ziel komen.”
Kees maakt tegenwoordig sonnetten. “Ik wil dat je mijn gedichten kunt zingen. Dan kom je al snel bij het sonnet uit. Bovendien, door die vaste rijmvorm associeer ik beter en kom ik op plaatsen waar ik met een vrij rijm nooit was gekomen.”
De nachtvisser
–
Hij is traag van begrip en dik
met zachte ronde ogen
en in zijn wenkbrauwbogen
komt als hij aandacht krijgt een tic.
–
Hij echoot wat ik zeg, merk ik.
Ook praat hij heel bewogen
over hoe ze hem belogen
en dat hij dat dan ook nog pikt.
–
Maar als het donker wordt en stil
raakt hij bevrijd van de verwijten,
van wat hem dagelijks belet.
–
Dan vist hij als het weer het wil
op snoekbaars die hij als ze bijten
voorzichtig terug in het water zet.
–
Hij is traag van begrip en dik
met zachte ronde ogen
en in zijn wenkbrauwbogen
komt als hij aandacht krijgt een tic.
–
Hij echoot wat ik zeg, merk ik.
Ook praat hij heel bewogen
over hoe ze hem belogen
en dat hij dat dan ook nog pikt.
–
Maar als het donker wordt en stil
raakt hij bevrijd van de verwijten,
van wat hem dagelijks belet.
–
Dan vist hij als het weer het wil
op snoekbaars die hij als ze bijten
voorzichtig terug in het water zet.
Niet goed
–
Er loopt een groepje op de dijk.
Daar zit een jongen bij die is niet goed.
Hij sleept onhandig met zijn voet
en zijn gezicht is ongelijk.
–
Ze gaan als een gesloten stoet
die met elkaar is en niet wijkt,
maar als ik langsloop en ik kijk
is hij de enige die groet.
–
Dan valt me op dat alleen hij,
terwijl de anderen iets bespreken,
de cumulus daarginder ziet
–
en dat wij beiden in het voorbij
naar zwevende libellen keken
en futen nestend in het riet.
–
Er loopt een groepje op de dijk.
Daar zit een jongen bij die is niet goed.
Hij sleept onhandig met zijn voet
en zijn gezicht is ongelijk.
–
Ze gaan als een gesloten stoet
die met elkaar is en niet wijkt,
maar als ik langsloop en ik kijk
is hij de enige die groet.
–
Dan valt me op dat alleen hij,
terwijl de anderen iets bespreken,
de cumulus daarginder ziet
–
en dat wij beiden in het voorbij
naar zwevende libellen keken
en futen nestend in het riet.
Achter het Centraal
–
Een grijze reiger schrijdt langs het IJ.
Hij ziet de stad niet maar het veen
hij voelt het door de stenen heen
het gist en borrelt in de klei.
–
Wat hij ervaart vertelt hij mij.
Nu zie ik ook rondom me geen
stalen gebouwen maar alleen
de kreken met het riet langszij.
–
We besluiten weg te vliegen samen
te zweven gaan op de thermiek,
de stad aan jullie terug te geven
–
die bleu en vol verwachting kwamen
om mee te schrijven aan de kroniek
van wat hier was en is gebleven.
–
Een grijze reiger schrijdt langs het IJ.
Hij ziet de stad niet maar het veen
hij voelt het door de stenen heen
het gist en borrelt in de klei.
–
Wat hij ervaart vertelt hij mij.
Nu zie ik ook rondom me geen
stalen gebouwen maar alleen
de kreken met het riet langszij.
–
We besluiten weg te vliegen samen
te zweven gaan op de thermiek,
de stad aan jullie terug te geven
–
die bleu en vol verwachting kwamen
om mee te schrijven aan de kroniek
van wat hier was en is gebleven.
