door Jan Loogman
Er zijn dagen waarop je tekortschiet. Dat kan zelfs langer duren, weken, maanden; een mens kan een leven lang tekortschieten. Aardige mensen zien het anders. Je schiet niet tekort, je hebt het gevoel tekort te schieten, zeggen zij.
Het kan een knagend gevoel zijn dat opleeft en soms is daar geen andere aanleiding voor dan het weer, het licht of het ontbreken ervan, de vochtigheid van de lucht die aan Boutens doet denken: De dag lag bleek neer op bleke sponde. / De wateren lagen blank onder blanken avond, / De lucht was stil van sprakeloze monden, / De wolken waren droef van ingehouden tranen…
Tegen een wakker geschoten knagend gevoel wendt men allicht relativering aan zoals Ed Leeflang: Het mag altijd erger – dat is zo, maar soms is voluit toegeven effectiever: Vader stond buiten voor de deur. / De zoon stuurde hem weg, wachtte / lange dagen tot hij terugkwam / verjaagde hem telkens opnieuw… Geen relativering hier. Dit is echt erg: een almaar weggestuurde vader, ongetwijfeld vanwege een leven lang tekortschieten. Deze regels van Mischa Andriessen maken van het knagend gevoel een scherp besef: ik schiet tekort. Dat een zoon, een dochter mij wegstuurt is verdiende straf. Arme ik, niets kan mij helpen.
Vol zelfhaat fiets je naar de supermarkt. Daar aangekomen pak je jezelf bij je kladden: een ander hoeft niet onder jou te lijden! Vriendelijk groet je de vakkenvuller. Je helpt de dementerende vrouw te kiezen tussen kwark en yoghurt, spreekt bij het afrekenen met de caissière en terugfietsend wordt jou op het bruggetje vriendelijk goedemorgen gewenst door een jongeman. Thuisgekomen herlees je Andriessen en nu merk je de vervolgregels op: …verjaagde hem telkens opnieuw / maar keek bij elke terugkeer langer / prentte zijn trekken in als zocht hij / ten slotte iets om zich te kunnen herinneren. / Toen vader toch weer op het tuinpad stond / schoot hij ogenblikkelijk zijn jas aan, ging / naar buiten, trok de deur achter zich dicht. /Ze liepen samen op, …
Ach ja, denk je: het kan altijd erger. Of je nu de vader bent, de zoon, de dochter, wat maakt het uit. Je kunt je jas aantrekken, de ander kan een jas aantrekken en met elkaar kun je de wandeling maken, proberen niet tekort te schieten.
lucht Depositphotos
deur Pixabay
weglopende mensen Pixabay
–
