Benoit van der Cruysse (°1986) woont in Antwerpen en schrijft graag sobere, psychologisch gelaagde verhalen en gedichten. Hij behaalde in 2025 de shortlist van de Editio Debutantenschrijfwedstrijd, de longlist van de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd en won de Paul Mercken Aanmoedigingsprijs. Hij publiceerde in februari 2026 op De Optimist.
Waanzin
–
Onder onze botten bloedt de grond,
een kogel met een geur
van thuis, een geur van jam en jasmijn
maakt een tunnel in de mist;
iets dofs, doods lood valt voor onze ogen
in de modder die we stampen en kneden;
we liggen stil en klein als een verwond dier,
verstopt in een struik. We kijken
hoe het vuur zich verplaatst van lichaam
tot lichaam; de adem in onze nek
die van niemand is.
–
Onder onze botten bloedt de grond,
een kogel met een geur
van thuis, een geur van jam en jasmijn
maakt een tunnel in de mist;
iets dofs, doods lood valt voor onze ogen
in de modder die we stampen en kneden;
we liggen stil en klein als een verwond dier,
verstopt in een struik. We kijken
hoe het vuur zich verplaatst van lichaam
tot lichaam; de adem in onze nek
die van niemand is.
Stil
–
Mijn tong is een steen die zakt
door mijn kaak, mijn keel,
langs mijn hart, botst tegen mijn borstkas
en in mijn maag valt met een zompige plof.
Daar drijft hij even, dan daalt hij verder,
wurmt zich door mijn darmen, omlaag
tot op mijn voet, en daar ligt hij,
mijn tong, de steen, op de grond.
Droog als de aarde. Zo zwaar
dat hij door de vloer zinkt, traag, als in klei.
Ik buig voorover, kijk in het gat
dat hij maakt. Het is donker, ruikt naar vroeger.
En ik weet: ik ben thuis.
–
Mijn tong is een steen die zakt
door mijn kaak, mijn keel,
langs mijn hart, botst tegen mijn borstkas
en in mijn maag valt met een zompige plof.
Daar drijft hij even, dan daalt hij verder,
wurmt zich door mijn darmen, omlaag
tot op mijn voet, en daar ligt hij,
mijn tong, de steen, op de grond.
Droog als de aarde. Zo zwaar
dat hij door de vloer zinkt, traag, als in klei.
Ik buig voorover, kijk in het gat
dat hij maakt. Het is donker, ruikt naar vroeger.
En ik weet: ik ben thuis.
In balans
–
De dag dat vader stierf begon moeder katten te verzamelen,
eerst onschuldig – een houten kat, één met vleugels –
maar na verloop van tijd kregen de muren snorharen
en ging de voordeur alleen nog open als je miauwde,
wat we allemaal deden, mijn zus, mijn oma, de postbode,
totdat op een ochtend moeder op handen en voeten
ging staan en zei: ‘ik voel het, ik ben in balans,’
waarna ze door het raam kroop, op een tak klom
en haar knieën aflikte, en wij ons afvroegen of dit betekende
dat ze een kat geworden was, of gewoon gelukkig.
–
De dag dat vader stierf begon moeder katten te verzamelen,
eerst onschuldig – een houten kat, één met vleugels –
maar na verloop van tijd kregen de muren snorharen
en ging de voordeur alleen nog open als je miauwde,
wat we allemaal deden, mijn zus, mijn oma, de postbode,
totdat op een ochtend moeder op handen en voeten
ging staan en zei: ‘ik voel het, ik ben in balans,’
waarna ze door het raam kroop, op een tak klom
en haar knieën aflikte, en wij ons afvroegen of dit betekende
dat ze een kat geworden was, of gewoon gelukkig.
