een manier van zwijgen
soms wil ik mezelf
te buiten gaan in breken en in snijden
als mijn hand een naakt wijnglas omklemt
reik ik naar scherven
aan jou doodgaan kan ik niet
jij die al mijn monden zingt
en met je ogen draait
als je oude Château La Tour proeft
dit is geen mime met de kiezen op elkaar
dit is woordloos voor de hand liggen
liefhebben is een manier van zwijgen
winterhuis
wie zal ons wiegen moeder
wie zal ons wegen
nu ik naakt bij jou kan komen
in de luwte van dit winterhuis
kijk naar onze handen
ze waren goed in vasthouden
gingen altijd hun eigen gang
vooral in overdoen
hoe jouw vingers hetzelfde hagelwit
servet vouwen en weer open plooien,
denkbeeldige kreuken gladstrijken
het is langzaam naast jou moeder
en onze woorden zijn smal
maar uit één handpalm mij in jou voelen
zo weids zijn wij
waterpas
de laatste dag van september
er is geen wind, geen bries
wiegt het blad van de wingerd
op de schouder van de stenen engel
stil en vredig, misschien als de dood zelf,
de zwarte bessen boven de zerk,
de uitgebloeide rozen
moe van zomer verglijdt de schaduw
van mijn moeder in het blonde licht
