Claude
heeft een serie portretten gemaakt,
onverwachte close-ups met rode ogen,
gebarsten lippen. Bescheiden succes,
een paar artikelen in kranten
‘Vervreemding in tijden van disco’, citeert Claude
‘Zulke clichés. Ik heb geen stem, laat staan
dat ik de stem van mijn generatie ben
Die doeken? Fotorealistische
zigeunerjongetjes met uitgelopen mascara’
Musje
Trivia, categorie
lichte muziek: Ray Charles
moest zijn bladmuziek
in braille lezen. Zo gaat
leren: eerst voelen en dan
onthouden. Dat plekje
in je nek (zo ken ik je)
doet me bijvoorbeeld
altijd denken aan een avond
na het feestje, waarop ik
een te intiem uitgevallen
(weer als een vogel die te veel
van ramen houdt) kusje
op een klamme brugleuning drukte
Sybille heeft haar benen over de armleuning
van zijn fauteuil gehangen (dit heeft ze
uit een film), haar schoenen op de grond gezet
alsof het al zo vaak zo is gegaan:
zij een dame en hier thuis. ‘Het is niet makkelijk
om op zulke hakken te blijven staan,
zeker niet als je het niet gewend bent’
zegt ze, ‘maar het lukte mij gelijk al’
Ik antwoord: ‘Jij hebt een aangeboren talent
om op zulke schoenen te lopen.’ Ze pakt
mijn stropdas vast, trekt me naar zich toe (zelfde film,
volgende scène), noemt me een seksist. Lacht
