Bart Stouten – Liefdespijn van Starbucks tot rotswoestijn

Bart Stouten slaagt er met Liefdespijn van Starbucks tot rotswoestijn in om Namibische reisimpressies in pure poëzie te vertalen. Met ieder nieuw uitzicht krijgt de lezer een nieuw inzicht aangereikt. Stouten bewijst dat eenvoud (in taal) inderdaad het hoogste is wat je kan bereiken om een beeld te schetsen.

Lees verder

Micha Hamel – Bewegend doel

In Bewegend doel van Micha Hamel kent elk gedicht zijn eigen gekte. Hilarisch, absurd, gekmakend, doldwaas, Hamels poëzie is geregeld over de top met krankzinnige sequenties,die ‘enkel uit verbeelding/ bestaan/’. Gebeurtenissen springen de werkelijkheid in en uit. Hier spreekt een meester over de taal.

Lees verder

Leo Herberghs – de bolle ogen van februari & hölderlins einde

In Leo Herberghs de bolle ogen van februari & hölderlins einde zijn de gedichten verstilde, maar allerminst statische momentopnamen, want achter de woorden zit een wonderlijke dynamiek. In notities, observaties en overpeinzingen is er een intense ervaring van de natuur, wordt een sterke verbondenheid beleefd met de aarde, de bomen, de wind, de wolken, het water, de hoefslag van paarden en dat vaak gekoppeld aan een sterk, nooit belastend eindigheidsbesef.

Lees verder