Gedichten

onder de walnoot

de hele middag
onder de boom gelegen

onze buiken volgegeten
onze hoofden leeg gedacht

over de ruimte om ons heen
waarin het uitdijt steeds maar uitdijt

of wij hier straks nog zouden liggen
terwijl wij krompen in het gras

onze lichamen raakten nog
uitelkaar en steeds maar verder

dat het goed was dat
er zoveel lege doppen lagen

in één had onze wereld
nooit gepast

nieuw fruit

ik heb een gat gegraven
diep mijn kat gelegd

-ze deed het op een dag niet meer
lag ijskoud op het bed-

iets wilds geplukt 
ik dacht wat kattenkruid

iets liefs gezegd
mijn geur aan haar gehecht

toen ik de schep pakte
op mijn knieën zakte

veegde iemand nattigheid
van mijn gezicht, maar 

ik heb het gat gedicht
met een kluit aarde in een kring

daarin een jonge boom geplant
waar licht verstrooid door gaatjes

tussen de nieuwe blaadjes 
al één peertje hing

onzichtbaar begin 

als ik je zoek in de la 
tussen rollen plakband zonder einde

en postzegels van ver voor 
de tariefverhoging die mijn brieven 

aan jou nu maar halfweg bezorgen 
vanwege te lage porto

lees ik jouw naam in het plastic
van de gratis toegangskaart

maar wacht niet op mij
voor het laatste bezoek 

hier blijf je volledig, en ik
wil nergens naartoe

Geplaatst in Gedichten en getagd met .