Taco van Peijpe

Taco van Peijpe (1946) is gepensioneerd jurist. Hij houdt van poëzie, muziek (speelt dwarsfluit), natuur en gezelligheid in kleine kring. Enkele van zijn gedichten werden eerder gepubliceerd in Meander, in Het gezeefde gedicht en in De Poëziekrant.
“Poëzie is voor mij een taalspel en een binnenweg naar het gevoel.”

 

Halfweg

tot hier is het verleden
afgelegd de zee verdween

gras werd vrijgegeven
langs het oeverloze waar

halverwege –

een richtingwijzer staat
alsof de wandelaar

niet weet waarheen hij gaat
in malse regen

 

 

Mobile

Marionetten dansen in een file
draadloos door het donkere decor.
Lichtreclames lonken langs het spoor
naar de zelf bewegende mobile.

Onverstaanbaar is hun digitaal
buiten dringt alleen een ringtone door.
Woorden worden in besloten kring
gesmoord.

Gelaten staan op grijs. Hun ogen
turen in de handen naar bereik.
Hoe worden zij bewogen?

 

 

Standpunt

Galileo draaide
om zijn standpunt heen en toch
zaaide hij geloof tot in
het godverlaten Friesland.

Eise zaagde, hamerde en schaafde
tot de kosmos aan de zolder hing.
Hij zag: zo was het goed

nam een stoel en klom op tafel
liep van stapel, ving de globe
in zijn baan.

Langzaam wentelde de kamer,
Franeker, de hemel waar de aarde
stil bleef staan.

Geplaatst in Gedichten.