Marijke Hanegraaf (Tilburg, 1946) schrijft over het verlangen jezelf te blijven in een veelheid van indrukken. Observaties via oog en oor zijn essentieel voor haar poëzie. Het is humane poëzie, met de intentie iets van de ander en de omgeving te begrijpen.
Zij debuteerde in 2001 met Veerstraat, waarna de bundels Proefsteen, Restruimte, Ergens slapen de anderen en Bestaansbegeerte volgden, alle bij uitgeverij De Arbeiderspers. De bundel Van ons vandaan, met foto’s van Ineke Janssen, verscheen bij Uitgeverij Roelants.
Marijke was stadsdichter in Nijmegen in 2013 en 2014 en betrokken bij het Poëziecentrum Nederland. In 2022 stond een interview met haar op Meander.
foto © Ineke Janssen
Geannuleerd
–
Hier lig ik in mijn glamping tent en waar ik morgen ben
volg wetten die niet meer regeren, geen macht in mij
is groot genoeg het tij te keren, geen oorlog begonnen
in een onbewaakt moment verslaapt zich of verstomt
omdat ik reizen moet, via Dubai terug naar het moederland
wie had gedacht die niet wou denken, er spoelt een golf
over de wereld, de maan komt dichterbij, ik vrees mijn lief
dat ik er niet op tijd zal zijn omdat mijn heden omgezet
moest worden in een ander heden, mijn gedachten draaien
behoorlijk dol, nu mijn comfort en mijn gemak doorkruist wordt
door een drone ben ik de leiband kwijt waaraan ik meende
ze te hebben, de zon komt op haar prachtig ochtendrood
verschuilt zich in pessimisme, hier draait de aarde nog
maar hoe is dat bij jou waarheen ik vliegen zal zo gauw
het knoestig strijdgewoel verstomt.
–
Hier lig ik in mijn glamping tent en waar ik morgen ben
volg wetten die niet meer regeren, geen macht in mij
is groot genoeg het tij te keren, geen oorlog begonnen
in een onbewaakt moment verslaapt zich of verstomt
omdat ik reizen moet, via Dubai terug naar het moederland
wie had gedacht die niet wou denken, er spoelt een golf
over de wereld, de maan komt dichterbij, ik vrees mijn lief
dat ik er niet op tijd zal zijn omdat mijn heden omgezet
moest worden in een ander heden, mijn gedachten draaien
behoorlijk dol, nu mijn comfort en mijn gemak doorkruist wordt
door een drone ben ik de leiband kwijt waaraan ik meende
ze te hebben, de zon komt op haar prachtig ochtendrood
verschuilt zich in pessimisme, hier draait de aarde nog
maar hoe is dat bij jou waarheen ik vliegen zal zo gauw
het knoestig strijdgewoel verstomt.
Kantelpunt
–
De verandering begint traag, doezelig gekabbel laat zich
nog niet meteen verjagen, stokt, in het dode punt
–
van een beweging. Was het een hallucinatie?
Er schuilt hunkering in de hapering.
–
En dan, zonder dat iemand het opmerkt, regeert hij.
Aangeslopen met licht gesmiespel rijst hij
–
met heerserskracht op uit het wispelturige
tegen het zachtmoedige gebabbel in.
–
Een laatste kans loopt weg van huis
laat het verweesd achter.
–
Later is het duidelijk. Zonder vaste bestemming
maar doelbewust overweldigt een enorme massa
–
als een vloedgolf het land.
Dat zal nooit meer hetzelfde zijn.
–
De verandering begint traag, doezelig gekabbel laat zich
nog niet meteen verjagen, stokt, in het dode punt
–
van een beweging. Was het een hallucinatie?
Er schuilt hunkering in de hapering.
–
En dan, zonder dat iemand het opmerkt, regeert hij.
Aangeslopen met licht gesmiespel rijst hij
–
met heerserskracht op uit het wispelturige
tegen het zachtmoedige gebabbel in.
–
Een laatste kans loopt weg van huis
laat het verweesd achter.
–
Later is het duidelijk. Zonder vaste bestemming
maar doelbewust overweldigt een enorme massa
–
als een vloedgolf het land.
Dat zal nooit meer hetzelfde zijn.
Over vloed
–
De zee liegt, weet je, ze fluistert je toe Alle tijd
alsof het zo eenvoudig is. Ze komt en gaat, de zee, gedraagt zich vrij
–
maar ze is niet vrij, ze ligt aan de ketting van de maan
mompelt de man die uit het wad als een vogel zijn eten oppikt
–
het in een mandje stopt en de tijd en de zee vergeet
niet voorziet dat hem de omslag in de stroming zal ontgaan
–
zo bezig als hij is met voedsel te vergaren terwijl
een orgeltoon zich zwaar en traag in de branding begraaft
–
er sterk en zwak aan ontneemt
verandert de man aan de rand van het land in een man
–
die omringd is door water en zich afvraagt
waar hij is, al komt hij hier dagelijks.
–
Met ongeloof kijkt hij naar dit nieuwe heden.
Onderwijl lummelt de lucht.
–
Moeizaam sopt hij naar waar hij vaste grond vermoedt
maar zijn geploeter is futiel bij de vaart van de vloed.
–
Het is 13 uur geweest. Vanuit een toren klinkt een orgel.
Onzichtbaar draait de machtige maan, trekt de zee achter zich aan.
–
De zee liegt, weet je, ze fluistert je toe Alle tijd
alsof het zo eenvoudig is. Ze komt en gaat, de zee, gedraagt zich vrij
–
maar ze is niet vrij, ze ligt aan de ketting van de maan
mompelt de man die uit het wad als een vogel zijn eten oppikt
–
het in een mandje stopt en de tijd en de zee vergeet
niet voorziet dat hem de omslag in de stroming zal ontgaan
–
zo bezig als hij is met voedsel te vergaren terwijl
een orgeltoon zich zwaar en traag in de branding begraaft
–
er sterk en zwak aan ontneemt
verandert de man aan de rand van het land in een man
–
die omringd is door water en zich afvraagt
waar hij is, al komt hij hier dagelijks.
–
Met ongeloof kijkt hij naar dit nieuwe heden.
Onderwijl lummelt de lucht.
–
Moeizaam sopt hij naar waar hij vaste grond vermoedt
maar zijn geploeter is futiel bij de vaart van de vloed.
–
Het is 13 uur geweest. Vanuit een toren klinkt een orgel.
Onzichtbaar draait de machtige maan, trekt de zee achter zich aan.