Bert Struyvé (1952) uit Assen werkte 39 jaar in het onderwijs, o.a. als docent en schooldecaan. Hij kreeg nadien als dichter publicaties in verzamelbundels, zoals Uit de Zeef en in literaire tijdschriften, bijvoorbeeld Het Liegend Konijn. Tweemaal haalde een gedicht de Top 100 van de (Turing)Gedichtenwedstrijd. Bert staat zo nu en dan op het podium. In 2021 bij Dichters in de Prinsentuin, in 2026 bij Eijlders. Zijn drijfveer is te onderzoeken hoe poëzie een maatschappijkritische afslag kan nemen. Kunst mag best schuren om te leiden tot discussie en om een denkproces op gang te brengen.
foto © Hilde Huizinga
Toneelschool
–
zag je in je script staan, dat in de eerste akte
een inslag in papier-maché plaatsvindt
dat een windmachine puinstof over het toneel blaast
–
hoe laat jij je jonge gezicht straks schminken
als ik lees, dat er figuranten zijn, die dansend stampen
op de graven van hen, die te lang hebben gewacht
–
had je de regieaanwijzingen wel gelezen over touwen
langs de alleenstaande muur van decorbeton
–
over de potloodaantekening in de kantlijn
dat wordt gezocht naar een buitenmodel schoenmaat voor de koerier
die hard boots on the ground moet roepen
–
mijn lief nog aan toe –
–
zal ik dan zelf maar iets zeggen voordat de opmars
uit de coulissen begint, zodat je niet nú al door mijn vingers glipt
–
waardoor je later, heel veel later, niet gaat vragen
waarom het publiek op het wereldtoneel, ná de slotscene
niet gewoon naar huis gaat
–
en ik moet antwoorden: misschien kleeft er nog steeds een post-it
aan inmiddels dakloos gewapend beton
ben even weg, ben mogelijk zo terug
–
zag je in je script staan, dat in de eerste akte
een inslag in papier-maché plaatsvindt
dat een windmachine puinstof over het toneel blaast
–
hoe laat jij je jonge gezicht straks schminken
als ik lees, dat er figuranten zijn, die dansend stampen
op de graven van hen, die te lang hebben gewacht
–
had je de regieaanwijzingen wel gelezen over touwen
langs de alleenstaande muur van decorbeton
–
over de potloodaantekening in de kantlijn
dat wordt gezocht naar een buitenmodel schoenmaat voor de koerier
die hard boots on the ground moet roepen
–
mijn lief nog aan toe –
–
zal ik dan zelf maar iets zeggen voordat de opmars
uit de coulissen begint, zodat je niet nú al door mijn vingers glipt
–
waardoor je later, heel veel later, niet gaat vragen
waarom het publiek op het wereldtoneel, ná de slotscene
niet gewoon naar huis gaat
–
en ik moet antwoorden: misschien kleeft er nog steeds een post-it
aan inmiddels dakloos gewapend beton
ben even weg, ben mogelijk zo terug
Waterspiegel
–
het sprokkelleven neemt soms een zilverling mee
zoals het idee dat niet ik, maar mijn dagen uit de pas lopen
–
de feiten doen pijn als smeulende kooltjes tussen mijn tenen
wanneer uit het bos een wolk ontsnapt en de dag verduistert
dier of mens kun je onthouden, een waarschuwing is vager omlijnd
–
de opwarming legt een aangespoelde spiegel bloot
waarover je op blote voet een sneeuwwitte gedachte kan tillen
zei de goedgelovige met de souplesse, die elke kalmerende hand stelt
–
jaja, alsof ik zelf de aarde zomerziek maak
omdat ik geen hoog-laagbed aanbied, alsof het toedienen
van een laatste slokje water altijd eindigt in een stilleven
omdat in mijn ooghoek proefondervindelijk geen bluswater welt
–
en bij jou, toch nog onverwacht, een schip de wal negeert
dat eenvoudig navigerend op de stroom landinwaarts vaart
terwijl jij je vuurwerk moet laten verdrinken en je aansluit in de rij,
–
gehuld in de mooiste kleding, om alsnog over hemelse sterren te klagen
en over een nijpend tekort aan laatste reisgeld
–
soms ontdek ik in mijn eigen spiegel zomaar iedereen
–
het sprokkelleven neemt soms een zilverling mee
zoals het idee dat niet ik, maar mijn dagen uit de pas lopen
–
de feiten doen pijn als smeulende kooltjes tussen mijn tenen
wanneer uit het bos een wolk ontsnapt en de dag verduistert
dier of mens kun je onthouden, een waarschuwing is vager omlijnd
–
de opwarming legt een aangespoelde spiegel bloot
waarover je op blote voet een sneeuwwitte gedachte kan tillen
zei de goedgelovige met de souplesse, die elke kalmerende hand stelt
–
jaja, alsof ik zelf de aarde zomerziek maak
omdat ik geen hoog-laagbed aanbied, alsof het toedienen
van een laatste slokje water altijd eindigt in een stilleven
omdat in mijn ooghoek proefondervindelijk geen bluswater welt
–
en bij jou, toch nog onverwacht, een schip de wal negeert
dat eenvoudig navigerend op de stroom landinwaarts vaart
terwijl jij je vuurwerk moet laten verdrinken en je aansluit in de rij,
–
gehuld in de mooiste kleding, om alsnog over hemelse sterren te klagen
en over een nijpend tekort aan laatste reisgeld
–
soms ontdek ik in mijn eigen spiegel zomaar iedereen
Later
–
jouw kaartentas zit vol zwarte vellen:
matrassen op een autodak, werkloze gamellen
–
het namaakgeluk van een klapperende lappendeken
naast het kartonnen speelhuis zonder deur
de bloemsteel, die halveerde na een gericht schot
–
maar ook de houten stoel die de winter niet overleeft
het kind, dat in haar wieg lacht naar de ochtendzon
terwijl alleen haar geboortedag de kalender haalt
–
je sprak al snel met vlag en macht
over wegwuiven van frisse lucht, zodat eigendunk opduikt
over tranen weren van buitenstaanders per decreet
–
in je droom was je er naar eigen zeggen bij
toen de woontoren een kaartenhuis imiteerde
je vond het bijzonder dat zuurstof kan stikken in gruis
–
ontsmet je zinnen, gevuld met gal en speeksel
ook je spookschrijver vol voedsel, maar zonder witte vellen
zal, met de veerkracht van een rat, retorisch vragen:
–
wat denk je? in een tunnelgang gaat elk woord verloren
–
jouw kaartentas zit vol zwarte vellen:
matrassen op een autodak, werkloze gamellen
–
het namaakgeluk van een klapperende lappendeken
naast het kartonnen speelhuis zonder deur
de bloemsteel, die halveerde na een gericht schot
–
maar ook de houten stoel die de winter niet overleeft
het kind, dat in haar wieg lacht naar de ochtendzon
terwijl alleen haar geboortedag de kalender haalt
–
je sprak al snel met vlag en macht
over wegwuiven van frisse lucht, zodat eigendunk opduikt
over tranen weren van buitenstaanders per decreet
–
in je droom was je er naar eigen zeggen bij
toen de woontoren een kaartenhuis imiteerde
je vond het bijzonder dat zuurstof kan stikken in gruis
–
ontsmet je zinnen, gevuld met gal en speeksel
ook je spookschrijver vol voedsel, maar zonder witte vellen
zal, met de veerkracht van een rat, retorisch vragen:
–
wat denk je? in een tunnelgang gaat elk woord verloren
