Gert de Graaf (1963) is wetenschappelijk medewerker bij de Stichting Downsyndroom en beeldend kunstenaar. Hij schrijft gedichten en korte verhalen.
“Als je de weg niet weet, volg dan de bochten”, schreef zijn dochter Mirte (1990–2005) in een gedicht. Dat motto volgt hij nog steeds. Hij wil zich niet vastleggen op stijl of thema, maar blijven experimenteren, zowel in schilderen als schrijven. Uitgangspunt is vaak verwondering – soms ontzetting. Wat hem raakt, daar schildert of schrijft hij over, serieus en ironisch.
foto © Jorijn de Graaf
–
Ik nam gepast afscheid van
het heldere zicht
van mijn linkeroog;
begroef het in het verleden.
–
Mijn rechteroog zag het,
was jaloers, en nu
wil het ernaast worden
bijgelegd.
–
Sst.
Lees dit niet hardop:
laat mijn oren het
niet horen.
–
Zie het bos er nu
toch lieflijk bij liggen;
dat was gisteren wel anders.
–
De bomen sloegen om zich heen,
brulden, sisten, raasden, gromden;
nu alleen het fluiten van vogeltjes.
–
Als je de film vertraagt,
zijn bomen niet meer dan
wieren wiegend in de wind.
–
We hebben u gewogen;
u lijdt aan zwaar
ondergewicht.
–
We verstaan u niet;
uw stem is te ijl met alleen
hier en daar een mooie klank,
–
zoals snerp;
maar u bent niet scherp en
lijdt daarbij aan rijmelarij.
–
Uw grappen zijn niet
grappig; uw beelden sleets.
En steeds,
–
weer die uitleg erbij; u
bent te licht.
We hebben u gewogen.


