Tamara de Rijk (1977) dicht nu zes jaar en is inmiddels vakkundig afgewezen door onder meer De Gids, Het Liegend Konijn en zelfs Poëzie in de Branding. Elk weldenkend mens had een andere hobby gekozen, maar ze kan het niet laten. Bio’s schrijven vindt ze doodeng, toch is het geen geheim dat ze een achtergrond heeft in filmwetenschappen en scriptschrijven, en nu al een tijdje NT2-docent is. Ze won (per ongeluk of niet) de ILFU Poëzieprijs. Haar gedichten gaan vaak over dingen die we niet weten, maar voelen. Over het relationele en het existentiële. Over kijken en dan iets anders zien.
Venusvliegenvanger
–
Lichtvoetig, licht
landt mijn hand
–
op jouw voorgevoel.
Geen seconde later
–
sluit het me op.
Al sinds Darwin
–
vragen we ons af
hoe iets spierloos
–
zo snel bewegen kan.
De laatste stand is
–
dat randen met ons
denken meebuigen
–
Lichtvoetig, licht
landt mijn hand
–
op jouw voorgevoel.
Geen seconde later
–
sluit het me op.
Al sinds Darwin
–
vragen we ons af
hoe iets spierloos
–
zo snel bewegen kan.
De laatste stand is
–
dat randen met ons
denken meebuigen
Straaljager
–
Dit opzien in verblinding
is het onvermogen
onder ogen komen:
–
iets te zien, zonder te doorzien.
Misschien komt het door de vader
die ‘kijk’ zei, zonder zelf te kijken.
–
Door de man op wie we vallen
uit gebrek aan ontzag
voor onszelf.
–
Wist je dat die witte strepen
in de lucht bevroren gassen zijn,
ijskristallen?
–
Kijk, hoe hoog.
–
Dit opzien in verblinding
is het onvermogen
onder ogen komen:
–
iets te zien, zonder te doorzien.
Misschien komt het door de vader
die ‘kijk’ zei, zonder zelf te kijken.
–
Door de man op wie we vallen
uit gebrek aan ontzag
voor onszelf.
–
Wist je dat die witte strepen
in de lucht bevroren gassen zijn,
ijskristallen?
–
Kijk, hoe hoog.
Akoestiek van de nacht
–
Dit uur ligt op zijn buik. Als een cello
strijkt het zijn voet, zijn nagels langs mijn kuit.
–
Dit uur sluit ogen, zonder dat het me slapen laat.
Als in een verlaten zaal luistert het
–
naar bloedsomloop en pingpongballen
die stuiteren op straat, naar elk bewegen
–
dat aan ’t dekbed trekt, katoen over katoen.
En het frame kraakt al voor ik me omdraai, afvraag
–
wat ik die dag beter had kunnen zeggen,
beter had moeten doen.
–
Dit uur ligt op zijn buik. Als een cello
strijkt het zijn voet, zijn nagels langs mijn kuit.
–
Dit uur sluit ogen, zonder dat het me slapen laat.
Als in een verlaten zaal luistert het
–
naar bloedsomloop en pingpongballen
die stuiteren op straat, naar elk bewegen
–
dat aan ’t dekbed trekt, katoen over katoen.
En het frame kraakt al voor ik me omdraai, afvraag
–
wat ik die dag beter had kunnen zeggen,
beter had moeten doen.
