LITERAIR E-MAGAZINE VOOR NEDERLANDSTALIGE POËZIE

Goedele Hooremans

17 nov 2026

Goedele Horemans studeerde filosofie en assistent psychologie. Ze was bibliothecaris in Brasschaat. In die functie brak ze een lans voor de poëzie met o.a. de organisatie van de poëziewedstrijd Dichter in Beeld en het inrichten van een poëzieleesgroep De Leeslamp. Ze nam de begeleiding ervan na haar pensioen over van Daniel Billiet. Goedele volgde cursussen bij Koen Stassijns, Daniel Billiet en Stijn Vranken. Ze is schrijfcoach in de schrijfhub van Creatief Schrijven en werkt mee aan de Poetry Summer Academy met een workshop en feedback. Meermaals werden gedichten van haar opgenomen in Het gezeefde gedicht.

 

Overgang
–
Op zijn brommer, twintig,
wendbaar in de bochten,
tussen school en werken
één keer gevochten
een paar keer gekust.
Gevoelig ook, maar dat
laat hij niet merken.
–
Vandaag is hij gehaast.
Tussen nu en straks
is de tijd te krap dus rijdt
hij rap en roekeloos.
Wat jaagt hem op,
welke droom, het kruispunt
over, de slagboom langs.
–
Hoort of ziet hij niet,
muziek in zijn oor, denkt
het kan nog net? Blijkt
het spoor te breed, de trein
te snel, tussen nu en
waarheen de tijd plots
eindeloos.
Als de zomer veertien is
–
De vrijplaats die vakantie heet
Van grote broer de wiet gepikt
en vuur gekocht in Colruyt
en chips natuurlijk ook.
–
Tijd van laatlicht en zomer.
Het fietspad langs het spoor
de smalle paden door het bos
achter de staalfabriek.
–
Onbewaakt terrein, de tennis
de tribune. Ze fikfakken, een stomp,
een scheldwoord, een obsceen gebaar.
Wie voor minder is straks kop van jut.
–
Als de joint een peuk, de laatste chips kruimels,
als geen scheldwoord nog een opbod is,
houdt één de aansteker bij het hout
van de tribunebank.
–
Zou het fikken? Hun aandacht
focust. Het duurt, de verf smelt,
daaronder grijpt het vuur het droge hout.
Gelukt. Ho hun lachen! Wegwezen nu,
–
voor de flikken komen! De wind trekt aan,
zaklampen dansen door het bos.
Bramen schrammen hun kuiten rood
hun T-shirt ruikt naar rook.
Tussen de regels
–
Zijn lijf een taal, waarvan de woorden
slechts de schaduw. Het stilt als je praat.
Het hoofd dat wegdraait in het luisteren,
richting binnen-stem, of om vooral niet
afgeleid. De hand een klein gebaar,
van daar, dat, wat je nu zegt.
En dan opkijken hoger dan je blik
naar waar een antwoord woont
aan de binnenkant, dat nu
opborrelt aan het einde van je zinnen.
Waar hij dan enkel zegt: ‘ja’
en langzaam enkele keren knikt
wat misschien betekent
dat hij het zo nog niet gezien
dat er zeker wat van waar.
Een ander perspectief.
Maar niet: je hebt gelijk en
zo doen we dat dan, want wanneer
de vingers van zijn beide handen
even opwippen van de dijen
vlak voor hij gaat staan
is zijn besluit zonneklaar:
ik heb je goed verstaan,
ik doe het toch maar
zoals ik het altijd heb gedaan.

     Andere berichten

BP Fossa

BP Fossa

BP Fossa schrijft over wat blijft liggen: mensen, dieren, dingen en herinneringen. Hij hakt, krabt en knaagt aan wat zich niet gemakkelijk...

Paul Meeuws

Paul Meeuws

Van PAUL MEEUWS (Roermond 1947) werd in 2017 de debuutbundel De geluiden genomineerd voor de Buddingh’ Poëzieprijs. In 2022 verscheen zijn...

Maria Ros

  Maria Ros werkte jarenlang als jeugdhulpverlener. Altijd is ze blijven schrijven: korte verhalen en gedichten. Haar thema’s haalt...