Gedichten

Als je je ergert aan de Sint Nicolaasversjes van je familie, kun je maar het beste zelf met dichten beginnen....dat was althans de opvatting van fysicus Wim van Strien die met het resultaat (en deze publicatie) zichzelf (en ons) verbaasde en vermaakte. Van Strien schildert ook en laat zich inspireren door sommige bijdragen in ons magazine!

Jan De Bruyn houdt van Engelstalige poëzie en vertaalde gedichten van Robert Bley, Louis Jenkins, Louise Glück, Simon Armitage en e e cummings. Zijn eigen werk bevat aanschouwelijk denken, 'het vieren en inhalen van een vliegertouwen langs die strakke parabool' en verscheen in diverse literaire tijdschriften.

Ze schrijft al meer dan 40 jaar gedichten, Erna Schelstraete, maar de kriebel om te publiceren kwam pas toen ze een vierjarige schrijfopleiding volgde. Na prijzen en nominaties en opname in verzamelbundels, verschijnt dit najaar een eigen bundel gedichten, prachtig samenvallend met het beeldend werk van haar man. Het was het wachten meer dan waard!

Met haar werk doet dichter en performer Lies Jo Vandenhende onderzoek naar de kruisbestuiving tussen papier en podium. Daartoe beklimt ze menig podium in België en Nederland, geeft workshops en lezingen, werkte ze aan twee voorstellingen en toerde ze met de Poëziebus. In 2016 debuteerde ze met een cyclus gedichten in Deus Ex Machina.

Deze wetenschapper zet zijn wetenschappelijke dissertatie om in gedichten, welk bewijs levert zijn poëzie? Dichten is voor hem net als onderzoek doen, vragen stellen. Hij onthult hier "het op één na grootste geheim van onze aarde", we schuiven graag aan bij het college van Bauke Steenhuisen.

Zeven gedichten om de oorlogsdoden te herdenken. Zeven, soms vergeten, dichters. Levende woorden die we vaak niet willen lezen, herinneringen aan situaties en omstandigheden die zich - ondanks alles - herhalen. Dat we nooit meer zoek mogen raken, dat er altijd getuigen zijn, dat geen droom vergeefs is....

“In Gelul kan je niet wonen” is een theaterprogramma met Amsterdams Allooi waarin dichter Ronald M. Offerman zich - net zoals in elke andere setting - onverstoorbaar en humoristisch, ontwapenend en ontroerend, eenvoudig en toch groots presenteert zoals hij dat in elk gedicht doet. Gewoon omdat het zo is en niet anders.

De veelvuldig genomineerde en gewaardeerde dichter Luc C. Martens beschouwt het schrijven van poëzie als een soort antigif tegen zijn drukke loopbaan waarbij de wetenschap weinig of geen ruimte laat voor eigen interpretatie. Dat die er in de poëzie wel is, voelt als een bron van onmisbare zuurstof. Zijn opvatting dat het schrijven van poëzie een métier is dat voor een deel aangeleerd kan worden, haakt mooi in op onze columns van Jan Loogman.

De dichter Marc Tiefenthal begon als postmodernist en brak heilige huisjes af, viel met de deur binnen in gesloten gehelen en zette het internet naar zijn hand. Hij is een eigengereide, bijwijlen cryptische en vaak cyclische dichter. Daarnaast vertaalt hij dat het een lieve lust is. Zo vertaalt hij zijn eigen gedichten maar ook die van anderen, zoals onlangs van ‘huldgedichten aan Charles Baudelaire of Poésies van de Lautréamont. Pom Wolff zegt 'Tiefenthal is dada'!