Meandermagazine

Annemarie Estor probeert altijd te blijven communiceren, om een verhaal voor elk type lezer volgbaar te maken. Daarom gaat ze al schrijvend steeds na of haar teksten op diverse niveaus werken. Een lezing van een geoefende close reader, dat is natuurlijk heerlijk. Eigenlijk hoopt ze dat iedereen zo leest. Zelf heeft ze zo poëzie leren lezen op school, daar komt haar liefde voor het genre ook vandaan.

De verzamelbundel van Theo Monkhorst is getiteld ‘Levenslang’. Het bevat een selectie gedichten van 1958 tot heden. Ellis van Atten omschrijft de dichter als zoekende en zegt dat de liefde voor taal en de poëzie er vanaf spat. De uitleg over hoe zijn werk zich ontwikkelde, had achterwege mogen blijven, Van Atten zegt: ‘dat avontuur ga ik bij voorkeur aan vanuit mijn eigen perspectief en in alle vrijheid.’

In de serie ‘gesprekken met Meandermedewerkers’ het achtenvijftigste gesprek, met Taco van Peijpe. Hij houdt van analyseren. ‘Als een gedicht mij bevalt of juist niet, probeer ik na te gaan waardoor dat komt. Welke middelen heeft de dichter met succes ingezet om de lezer te raken? Ik tracht me in de dichter te verplaatsen om te achterhalen wat deze heeft willen doen.

In de nieuwe bundel ‘Hier & Ginder’ van H.C. ten Berge weegt de dichter, die op leeftijd is, leven en dood tegen elkaar af. Hij doet dit met een gevarieerde inhoud. Hij kijkt terug op zijn leven, err komen oude vrienden en tijdgenoten voorbij, ook ouder werk komen we tegen. Peter Vermaat vindt de vertalingen ‘het meest aansprekende, taalkrachtige deel’ van de bundel.

Marianne Hermans over onze nieuwe schrijvende vriend die in allerlei verschijningsvormen opduikt op hippe (tech)festivals en bibliotheekevenementen: de poëziebot. AI inzetten voor het schrijven van poëzie kan op vele manieren. Maar zit de waarde van het hele proces van schrijven niet in het plezier van het vinden van de woorden, het gezwoeg, het kneden van de taal, het gisten en even laten rusten?

Herkenbare gedichten over vervreemding en eenzaamheid, gemis aan iemand die er niet meer is. Vreemde kleurloze vissen die zwijgend in zinloze kringen zwemmen, tijd met naald en draad aan elkaar rijgen, ongenood stilte en kou aan tafel krijgen die hem leegvreten, de dichter, ons. Morgenavond komen ze terug, door roeien en ruiten. Iemand nog koffie?