LITERAIR E-MAGAZINE VOOR NEDERLANDSTALIGE POËZIE

Elma van Haren – Likmevestje

24 jun, 2011

Alleen voor jeugdige lezers

door Harry Vaandrager

Elma van Haren (1954) publiceert sinds 1988 poëzie. Heel productief is ze niet, maar al haar bundels hebben veel lof toegezwaaid gekregen. Incluis prijzen. Ook verschenen er twee bundels voor kinderen: De Wiedeweerga (1998) en Het Krakkemik (2003). Het in mei verschenen Likmevestje is de derde.

Ofschoon de uitgever op het achterplat meldt dat deze bundel ‘bij uitstek geschikt is voor lezers van alle leeftijden’, is het klip en klaar dat deze versjes (zoals Van Haren ze zelf met regelmaat noemt) voor jeugdige lezers bestemd zijn. De titel lijkt daar al op te duiden.
De verwachting dat we veel recalcitrante, en misschien wel punky teksten kunnen verwachten, wordt niet ingelost. De inhoud en het woordgebruik zijn tamelijk braaf. De term ‘likmevestje’ klinkt al zo belegen. Zoiets als ‘lik me reet’ zou moderner en brutaler bekken. Hoe braaf is braaf?

            Mijn nieuwe buurjongen is echt een stuk
met half lang haar en hemelsblauwe ogen.
Mijn hart hinkt stapt springt
Over de heg naar hem toe.

Dit lijkt me niet alleen braaf, maar ‘hemelsblauw ogen’, dat kan werkelijk niet meer. De taal maakt hier sowieso geen vreemde bewegingen. Niet syntactisch en evenmin op woordniveau.

Elma van Haren maakt veel gebruik van rijm. Echter, verrassende rijmvondsten heb ik niet gevonden. Kortom, veel waarvan je hoopt het in gedichten te vinden, tref je in deze bundel niet aan.

Dan toch is er magie. Naast dichter is Elma van Haren ook beeldend kunstenaar. Wie dit niet wist,  zou het kunnen raden. Exemplarisch voor haar werk, poëzie en schilderijen, is dat het beeldend is: ‘… omdat ik eerder spreekbeeld dan aan beeldspraak doe’, zegt ze in de bundel Grondstewardess.

De beelden die ze oproept zijn gekneed uit de platte werkelijkheid, gemengd met de verbazing daarover van de dichter. En dat is de magie: na lezing van een gedicht blijft de lezer achter met een beeld. Dat is knap. Hoe ze dat flikt? Geen idee. Magie! Lees maar:

             Aan zee zitten zonder zon
is een zeurdag zielig zuchten.
Zelfs regen zeikt tegen de ruiten,
zodat we alleen kunnen fietsen buiten
in een jack met capuchon,
maar daar hebben we geen zin in.

 

     Andere berichten

Daan Doesborgh – Moet het zo

Zo moet het door Ivan Sacharov - - Wat verwacht men eigenlijk van een recensent? Daar zijn allerlei opvattingen over. Maar ik denk dat het...

Jan van de Ven – Welbeschouwd

Jan van de Ven – Welbeschouwd

Schouwen vanuit de aardse omgeving door Hans Franse - - Jan van de Ven moet een bescheiden man zijn die zijn verbondenheid met het land...