Gedichten

Milou Voskuilen

Conserveren

Als een blind en eenzaam monster kroop de dood naar binnen,
door de poriën van zijn huid.
Ik streelde zijn hand alsof ik de dood wilde aaien.

Ik bedacht me hoe ze de draadjes uit zijn lichaam zouden verwijderen.
Hoe ze hem los zouden koppelen van de monitors.
Hoe zijn lichaam, ooit zo sterk en warm, zou
verdwijnen van de zaal.

Het was het lichaam waar ik me door had laten verzwelgen,
alsof ik door wilde dringen nog voorbij de huid.
Ik had me in zijn lichaam willen nestelen,
warm en verzadigd, als een dier in zijn winterslaap.

Ik bedacht me dat ik als ik hem in de toekomst wilde strelen
ik vingerafdrukken op de foto’s achter zou laten.
Een oude video moest kijken om zijn stem te horen,
en alles zou die gloed van het verleden krijgen.

Tot uiteindelijk ook hijzelf een gouden randje krijgt,
een kloof tussen ons creëert en hem onsterfelijk maakt.
Alsof hij plots geen mens meer was,
maar de man die altijd jong zou blijven.

Lees verder

Milou Voskuilen

Milou Voskuilen (1989) studeerde een aantal jaar Toegepaste Psychologie maar heeft de afgelopen periode veel geschreven. Ze werkt momenteel aan een roman en is door research voor het verhaal in aanraking gekomen met poëzie. Ze zegt: ‘Voor mij is het schrijven van poëzie een manier om een verhaal in slechts korte scènes te vertellen.’ De toon van haar poëzie wisselt, maar haar voorkeur gaat uit naar rauwe en schrijnende poëzie. Ze heeft als voorbeelden: Sylvia Plath, Sharon Olds, Jim Morrison. Omdat ze veelal Engelstalige poëzie leest, is ze sinds kort ook begonnen met het schrijven van Engelstalige gedichten. In de toekomst zou ze graag een roman uit willen geven, voorlopig experimenteert ze op haar blog (http://milouvoskuilen.blogspot.nl) met verschillende genres.

Lees verder