“Het zijn allebei manieren van communiceren”

Uiteindelijk is het schrijven zelf het allerbelangrijkste, zegt de veelzijdige kunstenaar Jeanine Hoedemakers. Met veel plezier maakt ze haiku en vrije, langere gedichten. “Het zijn allebei manieren van communiceren. Waar het een je dwingt tot spaarzaamheid, dwingt het andere je tot originaliteit en boeiend taalgebruik.” Overigens is haiku geen geschikte vorm om je gedachten in te verzamelen!

Lees verder

“Gedichten ervaren als thuiskomen”

In de serie ‘gesprekken met Meandermedewerkers’ het dertiende gesprek, met Peter J.R. Vermaat. ‘Desnoods’, zegt hij, ‘word ik mijn eigen mecenas.’ Het is wijs jezelf niet te ontkennen bij het uitblijven van commercieel resultaat, verkoopcijfers zijn niet altijd een maat, uitgeverijen vormen niet echt een kwaliteitsfilter en wil je wel tussen dringende helden staan die morgen net zo gemakkelijk weer van het podium afgeduwd worden?
“Ik heb gedichten al vrij vroeg ervaren als thuiskomen. Veel meer dan iets te willen worden, bleek ik daarin te zijn wie ik was.” Dat is veel belangrijker!

Lees verder

“de woorden krijgen naar mijn gevoel opnieuw ruimte om te ademen”

Het lezen en schrijven van poëzie ordent nog steeds de gedachten van Laura Tack op de meest vrije manier; dat deed het van jongs af aan. De lenigheid van taal groeit mee met de complexe menselijke gevoelens, geen enkele wetenschappelijke analysedrang kan ze bedwingen. Haar gevoeligheid voor de diverse indrukken bedwingt ze in haar gedichten als een tuinman die zorgvuldig de bomen snoeit.

Lees verder

“een bijzondere vorm van intimiteit”

Recensent Hans Franse is zo’n grote fan van het werk van dichter Mieke van Zonneveld dat hij nader met haar kennis wilde maken. ‘In een goed gedicht zijn vorm en inhoud een overtuigende eenheid’ en vorm ‘moet een vorm zijn die niet alleen cerebraal werkt, maar ook als het ware lichamelijk gevoeld kan worden’. Ze legt hem veel uit maar hoopt dat er in haar gedichten een ‘raadselachtigheid’ blijft en dat de lezer tot verder denken wordt aangezet.

Lees verder

“Het geeft me ook een gevoel van noodzaak”

De prijswinnende dichter Willemijn Kranendonk studeert dit jaar af met een cyclus gedichten genaamd Spullen en lichamen. Haar wereldbestorming komt gewoon voort uit het feit dat ze schrijven leuk vindt maar het is meer dan dat als je maatschappelijke problemen aansnijdt, genderkwesties bespreekt en klimaatsverandering volgt. De noodzaak is er gewoon, net als in haar winnend Turinggedicht kun je “rekenen op verandering”.

Lees verder