Taco van Peijpe

Taco van Peijpe (1946) is gepensioneerd jurist. Hij houdt van poëzie, muziek (speelt dwarsfluit), natuur en gezelligheid in kleine kring. Enkele van zijn gedichten werden eerder gepubliceerd in Meander, in Het gezeefde gedicht en in De Poëziekrant.
“Poëzie is voor mij een taalspel en een binnenweg naar het gevoel.”

 

 

BLOEMLEZING

Laten wij gaan kijken, jij en ik
hogerop waar leeuweriken wonen.
Het lage veld blijft onbetreden
wij willen grazen met een wijde blik.

Om ons heen verschijnt het schone
dat al was, het bleef bewaard.
Martinus Nijhoff, lezend in de wolken,
Bloem, die domweg door een dakraam staart.

Natuur is niet aan iedereen besteed.
Vlieg verder om de hemel te bestormen
maar zie ook met mij om naar het gewone,
dat soms ontroert als je er stil bij staat.
STOEP

Blauw en sprakeloos staat in de schaduw
het stenen bordes. Arduinen plavuizen
meten mijn passen, lijnen de gevels uit
met de straat. Geschiedenis staat als een huis.

Iedere voetstap stuit op een stoeprand.
Hoe verlaat ik mijn plaats,
tegen wie kan ik praten?

Buiten is alles gesloten.
Zonlicht speelt in de ramen.
Sluit je ogen en kijk: vanbinnen
huppelt een kleuter stoep op- stoep af.
HET ONGEZEGDE

buiten de dromen de ijzige nacht
onder de sneeuw van april de seringen
verlangen ontijdig naar buiten gebracht

binnen berusting de twijfel de spijt
over de ongezegde zinnen
achter het lachen verzwegen verwijt

onder het spoor een verloren daling
tussen zwevende tonen een lied
onder de woorden de lading
Geplaatst in Gedichten.