Maria Ros werkte jarenlang als jeugdhulpverlener. Altijd is ze blijven schrijven: korte verhalen en gedichten. Haar thema’s haalt ze vooral uit de natuur om haar heen en wat er binnenin haar woelt. Korte verhalen zijn te vinden in de bundel Dwalen door Doeken. In 2019 verscheen haar dichtbundel Ladders naar Lucht.
Haar gedichten werden meerdere malen opgenomen in de Top 100 van de landelijke Turingprijs en verschenen daarnaast in Rotterdamse Dichters en Het Gezeefde Gedicht.
foto © Jeroen Slemmer
Als
–
I
was ik mijn eigen roerganger
toen ik kleefde op de eierstok
opende ik me als een klaproos
kort maar kleurig
kwetsbaar voor elke zucht
rusteloos zoekend naar voort
zonder plan of richting
verlangend naar een
parelmoeren druppel
weer dichtklappen
me koesteren in
week en bloed
luisteren naar het gegons
van delende cellen
–
II
abortus spontanus?
–
de kinderwagen met hoge wielen
is verzakt
bagagenetje versleten
de jongste nog in luiers
–
binnenin de bloedrijke holte
deint misschien een oorschelp mee
zou het kreuken
als ze rent of crawlt?
–
bevat ik al een geest
waar blijf ik bij voortijdige uitdrijving
–
in haar bloed ruist twijfel
–
ik wens me een fijne plek
ver weg
–
bestaat er kracht van denken
die groei kan stoppen
–
(waarom dan niet het haar op haar kin?)
–
III
cellen zijn nog geen ogen
geen oren
geen vingers
geen hersens
–
ze zuigen uit bloed het zoeken
uit zachte wand
de keerkans
–
IV
*
wat als ik alle goden bij naam kende
me wentelde in geur van cacao en honing
zwierf van noord, oost, west, zuid
–
de staartveer van een quetzal greep
op zijn weg omhoog
een stipje in de mayahemel werd
een melkwitte ster
die blijft
–
V
Naconceptie
–
is er iets dat door cellen dringt
een blauwdruk
–
is er een naam
om aan te roepen?
–
VI
*
noemt hij, die lezen kan, zich god
pikt hij kennis op
om regels te herkennen
tussen doorns, pistolen
goed en boete
bergt hij dit weten op
in kleinverpakkingen
waarbij twijfel blijft
of iets verloren ging
of nooit bestond
–
en hij, die woordblind is
woelend in nevels
noemt hij zich lot
buigt zijn wichelroede
tussen schaarste en pijn
naar koperaders
waarin alles wat kan
een kans is, die draait
of bezweert
–
I
was ik mijn eigen roerganger
toen ik kleefde op de eierstok
opende ik me als een klaproos
kort maar kleurig
kwetsbaar voor elke zucht
rusteloos zoekend naar voort
zonder plan of richting
verlangend naar een
parelmoeren druppel
weer dichtklappen
me koesteren in
week en bloed
luisteren naar het gegons
van delende cellen
–
II
abortus spontanus?
–
de kinderwagen met hoge wielen
is verzakt
bagagenetje versleten
de jongste nog in luiers
–
binnenin de bloedrijke holte
deint misschien een oorschelp mee
zou het kreuken
als ze rent of crawlt?
–
bevat ik al een geest
waar blijf ik bij voortijdige uitdrijving
–
in haar bloed ruist twijfel
–
ik wens me een fijne plek
ver weg
–
bestaat er kracht van denken
die groei kan stoppen
–
(waarom dan niet het haar op haar kin?)
–
III
cellen zijn nog geen ogen
geen oren
geen vingers
geen hersens
–
ze zuigen uit bloed het zoeken
uit zachte wand
de keerkans
–
IV
*
wat als ik alle goden bij naam kende
me wentelde in geur van cacao en honing
zwierf van noord, oost, west, zuid
–
de staartveer van een quetzal greep
op zijn weg omhoog
een stipje in de mayahemel werd
een melkwitte ster
die blijft
–
V
Naconceptie
–
is er iets dat door cellen dringt
een blauwdruk
–
is er een naam
om aan te roepen?
–
VI
*
noemt hij, die lezen kan, zich god
pikt hij kennis op
om regels te herkennen
tussen doorns, pistolen
goed en boete
bergt hij dit weten op
in kleinverpakkingen
waarbij twijfel blijft
of iets verloren ging
of nooit bestond
–
en hij, die woordblind is
woelend in nevels
noemt hij zich lot
buigt zijn wichelroede
tussen schaarste en pijn
naar koperaders
waarin alles wat kan
een kans is, die draait
of bezweert
