Archief
Gedichten
In taal trek ik schuiven vol beelden open
Lies van Gasse (1983) is dichter, beeldend kunstenaar en leraar. Ze schreef vier dichtbundels. Met Brak de waterdrager won ze de prijs van de provincie Oost-Vlaanderen voor poëzie, met Wenteling werd ze genomineerd voor de Pernathprijs. Onlangs verscheen haar jongste bundel Wassende Stad.
Chris van Geel en Judith Herzberg - Brieven 1962-1974
Eric van Loo over de briefwisseling ‘Brieven 1962-1974’ tussen Chris van Geel en Judith Herzberg: ‘Al snel wordt duidelijk, dat zeker Van Geel niet alleen aan Herzberg persoonlijk schreef, maar dat hij deze brieven ook gebruikte om zijn gedachten op papier te krijgen.’ Maar van hun gedachtewisseling vinden we in dit boek helaas weinig terug, omdat na een brand de meeste brieven en kaarten van Herzberg verloren zijn gegaan.
Gedichten
Gedichten van Stephan Zonder, Tonnie Meeuwis, Melis van den Hoek en Steven van der Heyden.
Elisabeth Tonnard - Voor het ideaal, lees de schaal
Ernst Jan Peters schrijft over ‘Voor het ideaal, lees de schaal’ van Elisabeth Tonnard, een bundel met verschillende vormen en stijlen. Van hergebruikte verzen van Richard Minne naar een gesamplede Hendrik Marsman en daartussendoor dicht op de huid gedichten over de dood van de geliefde en het gevoel van verlatenheid. Een boeiende bundel en welk gedicht ideaal is, is lastig vast te stellen, dat hangt ook een beetje af welke schaal je gebruikt voor de beoordeling.
Runa Svetlikova - Drieëntwintig tips om de hond en je demonen aan de lijn te houden
Hans Puper over ‘Drieëntwintig tips om de hond en je demonen aan de lijn te houden’: ‘Runa Svetlikova schrijft niet over angst, paniek en verwarring, ze laat de lezer die meebeleven. Maar ze laat je niet in verwarring achter, daarvoor is haar poëzie te sprankelend, eigenzinnig en humoristisch. Ook deze bundel verdient een prijs.
Gedichten
Bart Plouvier (Mortsel, 1951) was lang actief als muzikant en studeerde een tijdje aan de Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. Schreef romans, reisimpressies, kinderboeken, poëzie en toneel. Won verschillende prijzen. De laatste jaren schrijft hij nog enkel poëzie. In september 2017 verscheen zijn laatste bundel De dagen zijn beschadigd.
Bart Chabot - Hosanna dagen
Hans Franse over ‘Hosanna dagen’ van Bart Chabot: ‘Het zijn absurdistische, ironische verhalen met soms verrassend zachte kanten, waardoor de poëzie een poëtische lading krijgt door de inhoud en soms door de vorm, die in de meeste gedichten grillig is. De tekst op de achterkant heeft gelijk: het zijn monologen.’
Gedichten
Gedichten van Richard Nobbe, Peter de Volder, Vera Steenput en Niels Raaijmakers.
Paul Bogaert - Zo kan het niet langer
‘Zo kan het niet langer’ van Bogaert viel Paul Roelofsen in eerste instantie erg tegen: ‘Ik had gehoopt poëzie in handen te hebben waar ik me aan kon warmen, maar dat bleek een misrekening. Ik kreeg de indruk voor de gek te worden gehouden’ Maar na het meermalen herlezen van de bundel begreep hij waarom Paul Bogaert in de Poëziekrant ‘de Messi van de Vlaamse literatuur’ wordt genoemd.
Gedichten
Gedichten van Elle Brenninkmeijer-Werners, Henrica Baeken, Jan de Bruyn, Christiaan de Werd en Geert Jan Beeckman.
Laurence Vielle - Domo de Poezia. Bouteilles à la mer. Flessenpost. Flaschenpost
Romain John van de Maele over de bundel ‘Domo de Poezia’ van Laurence Vielle, de ‘poétesse nationale de Belgique’ in de periode 2016-2017: ‘De gedichten zijn vertaald in de twee andere landstalen, en het is opnieuw een poging om poëzie dichter bij het publiek te brengen. (...) Vielle is een geëngageerde schrijfster in de ruimste betekenis van het woord, een schrijfster die me aanspreekt door haar zeer directe verwoording. Ze gaat niet op zoek naar verhullende metaforen.’
Kira Wuck - De zee heeft honger
Eric van Loo over de tweede bundel van Kira Wuck: “‘De zee heeft honger’ is (…) een verslag van een voortgaande worsteling met de ongerijmdheid van het bestaan. De taal is daarbij een hulpmiddel, die slechts af en toe op de voorgrond treedt.” “De kracht van de poëzie van Wuck ligt in de rake observaties en onverwachte schakelingen. (…) Fragmenten van schoonheid, waar we nog lang wakker van kunnen liggen.”
‘omarmend schrijven’
Ted van Lieshout (1955) is een veelzijdig kunstenaar. Hij werkte als illustrator en grafisch ontwerper. Hij schreef gedichten, jeugdromans, prentenboeken en boekwerken over kinderen en kunst. Ook schreef hij scènes en liedjes voor televisieprogramma’s en voor artiesten als Karin Bloemen en Lenette van Dongen. In 2012 verscheen zijn eerste roman voor volwassenen, het spraakmakende boek Mijn meneer. Hij won veel prijzen waaronder de driejaarlijkse Theo Thijssen-prijs voor heel zijn oeuvre, de Willem Wilminkprijs voor het beste kinderlied, zeven maal een Zilveren Griffel, zeven keer Vlag & Wimpel, de Woutertje Pieterseprijs voor Driedelig paard. Vorig jaar verscheen zijn bundel
Gedichten
Gedichten
Monica Boschman (1965) is tekstschrijver, schrijfdocent en dichter. Van 2012 tot 2014 was zij de eerste regiodichter van de Noordelijke Maasvallei. Monica kreeg diverse eervolle vermeldingen bij poëziewedstrijden in Nederland en België. In 2017 won zij de Plantage Poëzie Prijs.
Wim Hazeu - Lucebert. Biografie
Een reactie van Herbert Mouwen op de Lucebert-biografie van Wim Hazeu: ‘Wanneer ik de gedichten van Lucebert lees, dan valt het me op dat veel van zijn poëzie over angst gaat. Waar die angst vandaan komt, dat is een van de mysteries van zijn gedichten. Is dat de angst dat zijn sympathieën voor nazi-Duitsland uit zijn jeugd bekend worden? Dat lijkt me een te beperkte opvatting. Ik kom eerder uit bij een vorm van een persoonlijke existentiële angst, een angst die leidt tot een groot eenzaamheidsgevoel.’
Jana Arns - Nergens in het bijzonder
Eric van Loo over ‘Nergens in het bijzonder’ van de jongste uit de dichtersfamilie Arns, Jana: ‘De lichtvoetige woordspeling die tot absurdistische situaties leidt, is het handelsmerk van Jana Arns.(…) Soms doen [haar] gedichten me aan songteksten denken: heel persoonlijk, mooi geformuleerd, met hier een daar een prikkelende dubbelzinnigheid. Maar zodra je de clou te pakken hebt, blijft er weinig meer te raden over.’
Dirk De Geest - Gij zijt allemaal welgekomen!
Wie denkt dat poëzie enkel vandaag op een podium gebracht wordt voor een breder publiek, zal verrast zijn te vernemen dat midden vorige eeuw de Vlaamse Poëziedagen jaarlijks honderden mensen op de been brachten. Deze Poëziedagen waren een initiatief van pastoor Basiel de Craene, die van 1937 tot aan zijn dood in 1956 de Vlaamse Poëziedagen organiseerde. Romain John van de Maele las voor ons de lijvige studie die Dirk de Geest aan dit fenomeen wijdde.
Bloemlezing Turing Gedichtenwedstrijd 2017 - Goudlicht en avondschijn
‘Goudlicht en avondschijn’ werd gelezen door Ernst Jan Peters. Het is de wedstrijdbundel van de Turing Gedichtenwedstrijd van afgelopen jaar, de honderd beste gedichten gekozen uit duizenden inzendingen. Een bloemlezing zonder thema anders dan de kwaliteit van het gebodene en daar zitten in zijn ogen juweeltjes bij.
Klassieker 221: Herman Gorter – De lente, ik sta midden in haar
Na de onverwachte late vorstperiode tintelt het nu overal van lente. Dat was honderd jaar geleden natuurlijk niet anders. Of misschien wel veel sterker dan we ons nu, in onze centraal verwarmde huizen, kunnen voorstellen. We kennen van Gorter ‘een nieuwe lente, een nieuw geluid’. Maar na zijn ‘Mei’ was hij nog niet uitgeschreven over dit thema. Simon Mulder presenteert ons deze maand een ander lentegedicht van Gorter.
Elma van Haren - Zuurstofconfetti
Maurice Broere over de nieuwe bundel van Elma van Haren: "'Zuurstofconfetti’ is geen bundel voor luie lezers. Als je wilt begrijpen wat de dichter bedoelt, dan betekent het soms dat je flink moet werken, vaak moet herlezen en soms dring je dan nog niet tot de betekenis door. (…) Ik denk wel dat een avontuurlijke lezer de uitdaging kan oppakken en al het moois zal weten te ontdekken.’
Huub Beurskens - Gedurig nader
De nieuwe bundel van Huub Beurskens heet ‘Gedurig nader’. Recensent Hans Franse heeft in geen tijden met zoveel plezier een bundel gelezen: ‘Er staan meerdere sonnetten in de bundel, maar daarnaast ook wat vrijere verzen, soms lijken ze op prozagedichten, soms zijn het verslagen van het bekijken van kunst, soms zijn ze gewoon lyrisch en ontroerend. Altijd is de taal verzorgd, altijd is er een poëtisch moment.’
