“Weten in welk genre zowel je hart als je kracht ligt”

Dichter Remko Koplamp vindt het ollekebolleke een van de leukste versvormen die hij kent. Het maken is soms een kwestie van goed nadenken en veel passen en meten maar een geslaagd exemplaar geeft je vaak veel voldoening. Voordat hij begon met het schrijven van gedichten was hij al veel langer geboeid door het spelen met taal. Zijn favoriete boek was (en is) Opperlandse taal- en letterkunde van Battus, later kwam daar het werk van Drs. P bij.

Lees verder

“Zelf zie ik me liever als de toeter vlakbij je oor”

Liesbeth Aerts houdt van schrijven en zwemmen desnoods in één beweging en als ze zegt dat ze graag in je oor toetert, zie ik een sirene voor me, onafwendbaar, onvermijdbaar, in die oneindige zee. Haar gedichten krijgen geen titel of verdere uitleg, een tekst moet voor zich spreken, en gaat uit van het delen van een persoonlijke ervaring met de lezer. Haar debuut ligt in november in de winkel!

Lees verder

“Het zijn allebei manieren van communiceren”

Uiteindelijk is het schrijven zelf het allerbelangrijkste, zegt de veelzijdige kunstenaar Jeanine Hoedemakers. Met veel plezier maakt ze haiku en vrije, langere gedichten. “Het zijn allebei manieren van communiceren. Waar het een je dwingt tot spaarzaamheid, dwingt het andere je tot originaliteit en boeiend taalgebruik.” Overigens is haiku geen geschikte vorm om je gedachten in te verzamelen!

Lees verder

“Gedichten ervaren als thuiskomen”

In de serie ‘gesprekken met Meandermedewerkers’ het dertiende gesprek, met Peter J.R. Vermaat. ‘Desnoods’, zegt hij, ‘word ik mijn eigen mecenas.’ Het is wijs jezelf niet te ontkennen bij het uitblijven van commercieel resultaat, verkoopcijfers zijn niet altijd een maat, uitgeverijen vormen niet echt een kwaliteitsfilter en wil je wel tussen dringende helden staan die morgen net zo gemakkelijk weer van het podium afgeduwd worden?
“Ik heb gedichten al vrij vroeg ervaren als thuiskomen. Veel meer dan iets te willen worden, bleek ik daarin te zijn wie ik was.” Dat is veel belangrijker!

Lees verder

“de woorden krijgen naar mijn gevoel opnieuw ruimte om te ademen”

Het lezen en schrijven van poëzie ordent nog steeds de gedachten van Laura Tack op de meest vrije manier; dat deed het van jongs af aan. De lenigheid van taal groeit mee met de complexe menselijke gevoelens, geen enkele wetenschappelijke analysedrang kan ze bedwingen. Haar gevoeligheid voor de diverse indrukken bedwingt ze in haar gedichten als een tuinman die zorgvuldig de bomen snoeit.

Lees verder