Gedichten

Maud Vanhauwaert dat de vader schimmelt tot schim draderig uiteen te trekken als suikerspin je eerste rimpel slap grijnzend op de stoep wacht zich als sjaal omdoet met u gaat wandelen dat is normaal. De lucht is cataract een emmertje kraakbeen voor de knieën voor de trap voor als je vijfenzeventig een frisse paling voor om de hals voor als het te warm voor op een bankje. En toch blijft de glimlach van een dode de ontspanning van een spier zakken mijn gesloten handen door het wakke dijbeenvlees schudden de bomen van nee, de bomen schudden van nee in de herfst

Dianne Soeters verwarring ik klim in hoogste bomen ren om het hardst en win van hem als ik val wil ik niet bloeden en van huilen word ik woest niemand zal me onder krijgen maar ik word steeds erger vrouw de man in mij vloekt weg ik zie mijn borsten groeien in een aarzelend besef alles wordt zo onbekend raakt me om het lijf en uit mij vloeit het eerste bloed ik weet niet hoe ik klimmen moet als ze anders naar me kijken die wiebelige tinteling...

Anthony Callens Als een vulkaan verzen spuwt Als een vulkaan verzen spuwt klinkt het dan verzoenend ? Als de Taag buiten haar oevers treedt heeft zij genoeg van de zee ? Evengoed is het verleidelijk zijn zelfvoldane lach als reddingsboei te werpen naar een drenkeling of de molecules van het water van trappen te voorzien, even broos, even weerlegbaar als het doodvonnis van verse sneeuw. Zwijg, Taag. Genoeg, vulkaan.

Trijntje Gosker ik voed mij met de dagelijkse sleur van uw beschimmeld brood met kaas en in een porseleinen schaal uw stukgevallen dromen verscheurde brieven, oude nota’s en dat afgeschreven boek waar u geen uitgever mee blij kon maken die ladderrijke kous die tien geknipte nagels dat leverworstje met de kleur van goud al wat ik wegvoer uit uw leven en meeneem naar de afvalberg stort ik in het totaal van mensenlevens zodat het terugkeert in een brood, een schaal

Tone Hødnebø Zangzwaan ingenaaid in slaap en de hele wereld wil in je wonen een stad met gebouwen, molenwieken, bomen en mensen Je hoort de jubel van allen die zich een weg naar binnen eten Je bloedt in een majesteitelijk duister, maar de eeuw breekt aan en je wordt weer democratisch, slaapt op een plat bed, belt iemand op, wordt vermoord, weggereden, gedumpt in zee vertaald uit het Noors door Roald van Elswijk

Jan de Bruyn Doorheen de geschiedenis Misschien is men wijzer geworden. Niet uit rijmdwang, maar omwille van oud ijzer dat werd omgeploegd en opgehoest, aan paardenhoeven herinnerde en zadeltassen van Moravische makelij, toen er nog kras doorheen de geschiedenis werd gewalst en niemand zich daar iets aan gelegen liet liggen of zijn hart vasthield. Zomers vlees was gekuipt voor de winter. (Men herinnert zich dansfeesten, de geur van herfstasters en zware wijn die magen en lippen paars kleurden.) Langs de wegen sliepen manschappen met hellebaarden, waar men behoedzaam omheen liep, terwijl men een kruis sloeg en door een windvlaag wegtuimelde in de ruimte.

Joris Lenstra laat de wereld zichzelf zijn laat de wereld zichzelf zijn trek haar je niet aan alleen in je hoofd een eiland van gedachten in het koninkrijk van de sferen geef je je pen de sporen laat je je stem gaan hoor je er een woord dat opspringt, van binnenuit, en je als een zilvervis verrast schrijf het op in het zielzand laat dit genoeg zijn