Gedichten

Marijke Hanegraaf Een ster, een kind Schemering zet licht op een hoogwerker een gave ster en grijpbaar. In de duisternis ontstaat een oude vraag: hoort bij de ster een kind? Zo’n kind gezien vanuit een hemelsblauwe trein met care erop jagend langs grijze seinen door de winter van Europa met aan de route een versleten hek ademend in zijn hangslot zo’n kind dat zwaait naar het geratel in de avond een porseleinen pop tot barstens in de armen.

Ruud Offermans Lente Limburgs landschap in het ginder plukjes wit tegen een helling de eerste bloesem van het jaar ze versieren het landschap bloemen doen me denken aan thuis aan overal waar we zijn gebleven

Peter Swanborn Draad Een draad van glas hangt boven het bed. Hij trilt en schittert, golft langs kussens, lakens, over huid naakt en doorzichtig, schermt af, nodigt uit, maar heeft geen haast. Lost hij op, straks, achter haar rug, een ladder na de laatste drenkeling binnengehaald? Of valt hij neer, wikkelt het lijf dat achterblijft, klein en koud, in windsels van onbreekbaar licht.

Maren Mostert verlaten oord boven de opgedroogde zee een gebarsten woestijn de meeuwen die blijven krijsen en niemand die ze hoort geen levende ziel sterft hier een mooie dood geen sterveling vindt hier nog een teken van leven alleen het zand schuurt onverbiddelijk langs verloren woorden en verspilde tijd zo naakt ben jij zonder het te weten

Maarten van der Graaff Brandende longen, schreeuwvogels Hoofd zit vast in wat brutaalweg nachten worden genoemd, maar erg behendige, lichtgevende dingen zijn: ik vind mij. De lichamen van de goden worden vervuld, er stort regenwater in de letter, luister! Donkere nieuwsgierigheid is vrijgelaten uit de muil van de opwekkende natuurwetenschap. Ik ben bang. Ik heb het bestaan minder belangrijk gevonden en vervangen door brandende longen schreeuwvogels: het zwijgen met de schroeven aan de zijkant van de letter. Ik zit neer, ik ben gevlucht tot aan de afgrijselijke lach van de zee. Ik ga voor lange tijd op de open oceaan die opflakkert en terug naar de moerassen waar een maaier met blauwgekleurde gulzigheid het staande koren

Paul Boagert STIL Gij aarzelt niet als ge wat zegt en gij lijkt sprekend als ge zwijgt op iemand die het beter weet. Maar nu er nog wat braaksel hangt als woorden aan uw lippen, aan uw open mond, nu krijgt gij het niet uitgelekt, niet uitgelegd. Trager moet gij leren inhaleren als ik uw natte lippen kus, uw tong van kippenvel. De huig moet nu geparfumeerd: gij moet de opening van de verstuiver in de mondholte houden en drukken en slikken, niet stikken.

Lotte Dodion BEDANKT VOOR DE BLOEMEN Je bloemen tussen mijn knieën, water gutsend uit de vaas, ze verzuipen een beetje in hun plantproduct. Had je maar iets gegeven dat leefde, naar adem hapte, me zou aankijken als ik er tegen praatte, iets waarvan ik het warm of koud zou krijgen. Niet iets dat je doodmaakte voor je het aan me gaf en nu langzaam leegloopt onder mijn ogen, als een tijdsbom tussen ons. Nu is het bewezen, we lopen zelf leeg in mekaar, de wortels doorgeknipt, losgetrokken. Hoe harder we trekken, hoe losser de bodem, hoe meer grond we aan elkaar verliezen.

Gerrit Pleiter gedachten die ik niet hoef te denken roep mij niet terug ik heb genoeg aan mijn verwondering onderweg door een land zonder wegenkaart de stilte zingt op mijn trommelvliezen overal herinneringen aan een huis nergens woont de echo van een welkom een hond die mij blaffend tegemoet springt een vrouw lachend tussen tochtdeuren gedachten die ik niet hoef te denken liggen te spiegelen op verregende paden ik ben doorschijnend van leegte de wegen achter mijn rug zijn opgebroken waarom dan de stem die indringend mij roept de vierdaagse dood op te geven

Krijn Peter Hesselink Droom Toen de aarde eensklaps uit de bocht vloog en stuurloos door het universum zeilde vluchtten mijn zus en ik onder de grond en reisden twintig jaar terug in de tijd we kwamen Jean-Paul Sartre tegen die niet wist dat hij de redacteur zou worden van mijn twee eerste bundels, dat hij daarna zou overlijden aan een hartaanval en mijn derde boek zo in de kiem zou smoren hij lachte glazig, geloofde er geen snars van om hem te overtuigen wou ik al een gedicht uit Als geen ander voor gaan dragen toen ik bedacht: alles wat ik zeg kan tegen mij gebruikt worden, straks doe ik de toekomst van mijn poëzie teniet er viel een stilte, door zijn brillenglazen keek hij met één oog weg, terwijl het andere minacht