Gedichten

Marije Langelaar Stoel Ik stond naast een tafel en het verontrustte mij dat ik zo alleen was en opeens hoorde ik het kloppen erg zachtjes weliswaar maar iets maakte zich kenbaar. Het was zo subtiel dat ik moest knielen, zo vond ik de stoel en ik raakte het hout zoals je een tong raakt, ik legde mijn vinger in een nerf, het begon onmiddellijk te schemeren en dieren stonden om ons heen. Inmiddels was ik al niet veel groter dan een speldenpunt en innerlijk dronken de stoel zond mij zijn gedachten, vrij technisch maar gevolgd door het ruisen van bomen voor even, een seconde of drie werd ik stoel. Het was zalig, zalig dat hout in mijn wervels! De klop in mijn been, een bestaan zonder bloed of gedachten. En stil te staan eeuwig

Estelle Boelsma AANTEKENINGEN het regent maar weer de hele dag ragfijn, gemeenlijk priemende soldatenhonger naar beneden vaak telt hij, staat even op van zijn stoel laat zich weer vallen, naar achteren geleund is minstens drie keer getreurd als we binnenstappen staat moeder aan het aanrecht hakt pillen in stukken - de werkelijkheid doorklieft een ware glansrol van het vleesmes en ons lichaam op de plank – in de coulissen zeg je me gedag treur niet – je weet dat er een mooie etalage klaarstaat waarin je mint, bemint, waar de receptuur steeds onbekend is vanaf dit moment zullen we niets meer zeggen en accorderen we elk verzoek

Martin Berghoef MISMOEDIG Ze laat mij zakken in een land van sneeuw en ongeboren wolken, waar raven hun nest hebben verlaten; de schuld aan God is kwijtgescholden. In het nieuwe land vraagt een jonge godin de weg naar de hemel. Ik zeg: er is geen weg. Vastbesloten. Ik kom eruit. Op eigen kracht. Er is iets voorbijgegaan. Een raaf vliegt weg, laat niets achter, behalve ik; hand in hand met de vers gestreken lucht. De zon verliest. Geen berg verrijkt het geheel. Ik zwijg. Langzaam heelt de wind haar wond tussen mijn zwarte nagels.

Bart de Block DE PUBLIEKE RUIMTE Hoe performen we hier? Met welk gedrag? Voorbeeld 1. Op de bus helpen we een kinderwagen aan boord, tonen spontaan ons vervoerbewijs. We beschadigen ramen en bekleding, terwijl ik op de bus zit. Ik word beïnvloed door (frisdrank): Een man houdt een vrouw dichtbij. Een dramatische interactie tussen personages linkt het merk aan seks. Durf je dit? Dit schema, deze manier van handelen. De begeerte naar (merk). We nemen een taalbad in de publieke ruimte. Durf je de publieke ruimte lezen, beluisteren, fotograferen? De woorden die ik hoor of spreek, propageren iets.

Nell Nijssen Podiumkunsten Praten hoeft al lang niet meer. Handen die futloos voorwerpen verschuiven - van a naar b om meteen de handeling te zien - is het goedgekeurde uitgangspunt. Kamers vullen zich met troebel luisteren, ertussendoor prikt een flard modernisme door het membraan. Het heelt en brengt luchtiger denken met zich mee. Combinaties in diverse kwadraten. Eenvoudig wordt het nooit meer. Alles is ten minste één keer vervangen. En o wee, diegene die als eerste durft te lachen, zal als laatste dit toneel verlaten, zittend op een zeepkist. Een kwestie van kiezen. Ertussen of ernaast. Met de troost dat boten blijven varen als er voldoende water staat.

Nic Castle Strepen Strepen wezen op dagen gevangenschap meten, kindervrezen, hongersnood. ’s Avonds gevangen vissen los -laten op de koudstenen vloer en dan nogmaals vangen, nog een keer. En hoe we keer op keer mannensnorren maaiden rebelse makkers opfraaiden met rode kinnen, blauwe holtes, gele vlekken, ze flikkers noemden. ’s Ochtends woorden zoeken. Vrouwenfoto’s aan de muur. Langer moeten werken voor je sigaretten dan je nog te leven hebt.