Gedichten

Ellen Deckwitz ONZE MOEDER I Onze moeder kan een voetstuk op (één teug), ze drinkt al jaren onder de tafel. Van flessenbodems schrapen we gedachtenis af. We zetten ze bij, de vaasjes waarop blank fluiteschuim bloesemt en soms druipt het, soms knipoogt de fles soms kruipen er wolken voor de zin. Slokken die de dag van het gelaat vijlen. Wat doet iemand als wij op een plek als enfin. Onze moeder dus die kan een voetstuk op. Nu hop, straks ziet ze dat we het aankunnen. Klappen we voor ouders die niet willen dat er over hen wordt gedroomd, knip zegt het glas en de kamer gaat uit.

Sander de Vaan Plunder Diem Opeens een flits dat dit het is. Gefrons in het hotel om de hoek: Zelfs geen tandenborstel mee, meneer? Schilfernaakt doorwoelt hij dui- zend lakens, droomt spiegels vol met weggeworpen blikken. Door honderd brillen ziet hij uit over de stad, hoe ramen doven. In bad weken tachtig levens los. Gapend sloft hij door naar het ontbijt de tv-pop die hem ook hier verblijdt met platte aardse rampen. Daar krult de rekening: één nacht. Hij lacht – men moest eens weten.

Anne Broeksma IJstijd Toen ik vroeg in welke tijd je het liefst en waarom, riep je: ‘ijstijd.’ ‘De grote of de kleine?' ‘Doe maar de grote.’ Of je wel wist dat zelfs de mammoetjagers hier niet kwamen, dat er geen begroeiing was op mossen, gras en poolwilg na en een bloempje dat uitbundig bloeide, dwars door stenen, zand en sneeuw: de dryas octopetala. En dat je toen zei dat je gewoon met rust gelaten wilde worden. Dagenlang niemand tegenkomen, niemand die iets van je wil. Ik wenste je veel kou toe, deed mijn jas aan en mijn wanten. Later kwam ik je nog één keer tegen. Je lag dood naast een wak, er groeiden bloemen uit je ogen.

Lies van Gasse Hier naderde taal. Al wat je werd was een strijdperk van laten en vragen. De einder sloop. Ongewapend ging men ter kanonnade. Hier ging men schelpen rapen in het slib, men plooide zich naar putten en holtes. Ook was men kort, welvarend en ver voorbij de stad. Hier lag de tijd in een pot met gaten die men naar beneden droeg. Een mannenstem klonk schril. Ik hield ervan wanneer je zweeg.

Peter van Galen EEN MOOI STUKJE DROMEN er gaat niets boven dromen waarin je van planeten glijdt achtervolgd over hekken klautert en je moet die vis te pakken krijgen maar verdomd hij is zo glibberig dan een climax als een wervelwind vlak voordat je wakker schrikt ik ben gek op zulke dromen daarom heb ik er zoveel vannacht kon ik weer eens uit stilstand leviteren geruisloos gleed ik zonder gene over alle plekken van mijn jeugd en ook van jaren later ergens in een soort kasteel probeerde ik me vast te grijpen aan een duizelend plafond want zoals u wellicht weet ik sterf van hoogtevrees

Roel Weerheijm Adam en Eva Een pasgewassen ochtend hangt te drogen aan de hemel. Mijn hand verkent je lichaam als een slang. Er is geen appel te bekennen, geen vijgenblad ligt in de weg. Maar bij elke aanraking wijk je van me vandaan, je bent een lichaam van mist. Ik wil je bevriezen maar er is vannacht teveel zomer in mijn slaap zodat je als regen op me neerklettert, geen vijgenblad om onder te schuilen, geen appel voor de dorst. Alleen een slang om dood te trappen.

Erik Spil Bejaardenbal vanuit het balkon gezien, -de nabije dood; blauwspoeling met permanent als een schuimende rivier, daarin hoofden als kale rotsen hun dansen is slechts het kreuken van ruiten en bloemen in colberts en jurken de vloer is van pantoffels. een glaasje advocaat als zonnige gedachte naar vroeger; dagen aan het strand; ze staan vast op die bruine foto's, nooit een dag ouder geworden.

Robert Hass EZRA POUNDS GRONDSTELLING Schoonheid is seksueel, en seksualiteit Is de vruchtbaarheid van de aarde en de vruchtbaarheid Van de aarde is economie. Ofschoon hij op het punt van financiën Geen aanbeveling voor dichters is, Dacht ik aan hem in de drukkende hitte Van nachtelijk Bangkok. Niet ouder dan veertien slentert ze op je af Buiten het Shangri-la Hotel En zegt in verstaanbaar Engels, ‘Wat denk je van een feestje, stoere jongen?’ Zo gaat het min of meer in z’n werk: De Wereldbank regelt het krediet waarna de stuwdam Driehonderd dorpen onder water zet en de dorpelingen hun weg vinden Naar de stad waar hun dochters in de bomvolle straten oplossen, En de grote turbines van de dam, knap gefabriceerd In Lu

Tania Alegria ZELFS LACHEN DOET PIJN Die droefheid is zelfs niet behandelbaar. Als endogene en kwaadaardige cel sticht ze wisselvalligheden in mijn uren, slaat in mijn aders, ondergronds, bij het pompen van de systole van de tijd om de gang der dagen vooruit te duwen. Ik weet niet wanneer ze kwam, niet hoe, niet vanwaar, of iemand ze met de hand tot aan mijn oevers bracht; de jaren die aan hun juk zijn gebonden sleepten haar mee of ze kwam op haar voeten, geslepen en hebzuchtig, meegesleurd door de gal van mijn stigma’s. Zeker is dat de voorkant van de klokken primeert en het touw rond mijn nek snoert met haar ogen van afgrond, haar handen van metaaldraad. Onder haar beheer doet zelfs lachen pijn. (Vertaling Fa Clae