Gedichten

Trijntje Gosker ik voed mij met de dagelijkse sleur van uw beschimmeld brood met kaas en in een porseleinen schaal uw stukgevallen dromen verscheurde brieven, oude nota’s en dat afgeschreven boek waar u geen uitgever mee blij kon maken die ladderrijke kous die tien geknipte nagels dat leverworstje met de kleur van goud al wat ik wegvoer uit uw leven en meeneem naar de afvalberg stort ik in het totaal van mensenlevens zodat het terugkeert in een brood, een schaal

Tone Hødnebø Zangzwaan ingenaaid in slaap en de hele wereld wil in je wonen een stad met gebouwen, molenwieken, bomen en mensen Je hoort de jubel van allen die zich een weg naar binnen eten Je bloedt in een majesteitelijk duister, maar de eeuw breekt aan en je wordt weer democratisch, slaapt op een plat bed, belt iemand op, wordt vermoord, weggereden, gedumpt in zee vertaald uit het Noors door Roald van Elswijk

Jan de Bruyn Doorheen de geschiedenis Misschien is men wijzer geworden. Niet uit rijmdwang, maar omwille van oud ijzer dat werd omgeploegd en opgehoest, aan paardenhoeven herinnerde en zadeltassen van Moravische makelij, toen er nog kras doorheen de geschiedenis werd gewalst en niemand zich daar iets aan gelegen liet liggen of zijn hart vasthield. Zomers vlees was gekuipt voor de winter. (Men herinnert zich dansfeesten, de geur van herfstasters en zware wijn die magen en lippen paars kleurden.) Langs de wegen sliepen manschappen met hellebaarden, waar men behoedzaam omheen liep, terwijl men een kruis sloeg en door een windvlaag wegtuimelde in de ruimte.

Joris Lenstra laat de wereld zichzelf zijn laat de wereld zichzelf zijn trek haar je niet aan alleen in je hoofd een eiland van gedachten in het koninkrijk van de sferen geef je je pen de sporen laat je je stem gaan hoor je er een woord dat opspringt, van binnenuit, en je als een zilvervis verrast schrijf het op in het zielzand laat dit genoeg zijn

Bert Lema Moeder en zoon Moeder ontzet haar jongen toont buik en billen heel de tuin druipt van juli wat zal er van hem worden in dit duister midden in de dag beesten aan zijn oren groeien onbehoorlijk ze zoemen een boodschap die hij op goed geluk verstaat zo geraakt hij uitverkoren vertolker van gewassen die golven bij nacht maar laat die aanspraak varen wordt een vent met vrouw en kind beperkt zijn droefenis tot soms

Yella Arnouts GOUDVISJES We zitten bij koffie en koekjes aan tafel. Het huis hinkt nog na van het kijken naar later, zij en ik samen op foto’s van toen. In een huis vol spelende kinderen draaide zij de roulette, we liepen kakelend onder haar strohoed vandaan. Haar ogen als lommer voor broeierige kippen. Nu in de schaduw van haar gezicht de ogen vernauwen, flitsen nog ritmen van gisteren als goudvisjes schuw- lachend weg, trekt haar lichaam al in naderend later. Ik draai om ons gissen van toen, drink met haar koffie, eet haar koekjes, kom niet aan haar toe.

Mark Boog Naast iedere wieg Naast iedere wieg een fee. Moeder wringt. Vader knarst. De fee zegt: ‘Nou ja, we zien wel. Ik wil mijn voorspelling later graag preciezer formuleren.’ Aan de lianen die het licht ons toewerpt, zwaaien wezentjes van wezenlijk onbegrepen aard: wild, vrolijk, angstaanjagend ook. En geen zonsondergang om tegemoet te rijden, geen dagboek om in te lezen. De uren volgen zich genummerd op. Sterrenstof! Een kamer vol van sterrenstof! Wij hebben geleerd ons op ons gemak te voelen, thuis te zijn, dat wil zeggen: nergens heen te kunnen.

Peter Helsen Derde brief aan M M : Je aaide bruine beren toen je niet meer was dan een kleuter die kon tellen tot je zomerknieën, altijd gehavend, zoals je leven daarna, beter was je een boot geweest. Of een vis. Wie toen, al was het langs honderden hoofden, schouders, armen heen, je blik vasthield, speelde met zijn/haar geluk. Maar mij ontbreekt het niet langer meer aan jou, je bent net genoeg. Maar ook zoveel meer. Je blonde hart is. Redding en troost.

Baudelaire RECUEILLEMENT Sois sage, ô ma Douleur, et tiens-toi plus tranquille. Tu réclamais le Soir; il descend; le voici : Une atmosphère obscure enveloppe la ville, Aux uns portant la paix, aux autres le souci. Pendant que des mortels la multitude vile, Sous le fouet du Plaisir, ce bourreau sans merci, Va cueillir des remords dans la fête servile, Ma Douleur, donne-moi la main; viens par ici, Loin d’eux. Vois se pencher les défuntes Années, Sur les balcons du ciel, en robes surannées; Surgir du fond des eaux le Regret souriant; Le Soleil moribond s’endormir sous une arche, Et, comme un long linceul traînant à l’Orient, Entends, ma chère, entends la douce Nuit qui marche. BEZINNING