Gedichten

Hertha Müller

dikke maan snijdt hier ’s nachts citroen ofschoon
ik er niet meer woon zwarte gang in mijn oor taxi
naar gekalkte deur kijk eens door het sleutelgat
hangt de lamp er nog vertel me dat

Martijn Boele Brodsky Kom, we bespreken Brodsky, bij jou thuis of bij mij We drinken wijn wijl wij zijn verzen zacht citeren De gemorste druppels, die sierlijk de salontafel fêteren Laten we liggen gelijk klaprozen in een bloemenwei Kom, we bespreken Brodsky, bij jou thuis of bij mij Ik zal je op olijven of een kaasplankje trakteren Als je niets in huis hebt, consumeren we de maatschappij Kom, we bespreken Brodsky, bij jou thuis of bij mij Houd je niet van Brodsky soms, is Prigov meer je man? De grote Russen niet? De Fransen? De oude Grieken? Wil je Koesjner horen, Achmatova of Mandelstam? Kom, we gaan, want bij het dauwdaaglijks krieken Val ik bij jou of jij bij mij slaapdronken op de bank.

Anneke Haasnoot RAMSBECK Zo liefelijk als het stadje was Zo toegetakeld de poëet Van wie niet een de naam nog weet Van wie niet een de verzen las Versvoeten vol versplinterd glas Spoorden het dier aan dat hij reed De schrijftaal die hij openreet Vormde een incompleet karkas Het vakwerk dat het stadje sierde Kenmerkte hem nu niet bepaald Tot hij een kleine kerk bezocht Waarin een stilte open kierde Die maakte dat een man, verdwaald, Niet meer tegen zijn tranen vocht Alles, door hem al aangehaald Bleek in reliëf te zijn vertaald

Peter Mangel Schots My Funny Valentine Waaruit onvermijdelijk de dingen zich ontvouwen: de plooien van het tafelkleed, de stoel aandachtig achteruitgeschoven waarop een jurk zich drapeert, haar glazen muiltjes die de uren vangen. Onder haar handpalmen stolt water tot bestek. Lakeien fladderen af en aan terwijl de keuze ons geboden is uit spijzen: kogelvis, sint-jacobsvruchten in parfait d’amour, artisjokharten op een huwelijksbed met krieltjes en merengue toe, een armagnac met vreemd boeket. En weer in de beslotenheid: haar Griekse silhouet, haar daden onveranderlijk, het spel dat zij met zorg in scène zet. Om middernacht legt zij de werkelijkheid af, bouwt uit ademtochten koetsen en kastelen. Hoe haar vingertoppen

Nicole Teunissen Ik zal nog eens ergens een punt achter zetten Ik kwam niet meer buiten. Omdat alles troebel was, waren komma’s kikkervisjes en het ging al meer over sloten dan over wat ik besloten had. Iemand die niet wist dat ik op een flat woonde, deed mij een boek over vijvers cadeau. Er stond in hoe je een natuurlijke omgeving kon scheppen. In het drassige gebied tussen beschermd en bedreigd voelde dat natuurlijk heel anders. Aan de hand van bepaalde bronnen bepaalde ik dat niet gescheiden, niet alleen voor land en water steeds de beste optie was, zodat je ten slotte opnieuw kon beginnen

Cecilia Quílez DE BEKORING LEEFT HIER Op de venusheuvel tekent het bloed de uitgestelde loop van onoverkomelijke stromingen. Overwin je aan mijn liezen. De polsslag wordt gewiegd door het schuimspoor dat in de bres het delicate litteken laat stollen. Stort je leeg in mijn vervoering en je bent onderworpen. De boog van je voorhoofd zal fonkelend gespannen staan en een werktuiglijke siddering zal wonderbaarlijk voordragen. Elke nacht rijs ik op uit de overwinning want elke morgen sterf ik verslagen in de onzekere belegering door het volgende huzarenstuk.

Corné van 't Wout Pannenkoekenhuis wij waren stroopkinderen soms dropen we van tafel zomaar vlekkend op de grond vloekend naast de lege fles zei moeder dan dat vader net zijn achtste dood was gestorven zijn klompen bij het vuur en wij -niet beter- wetend zwegen

Annette van den Bosch Zoveel weten we al Waar het daalt en stroomt en bruist, waar het paadjes vindt vol ongerijmd van stotteren en treuzelen. Waar het kolkt in grindverschuiving sidderend neerkomt, opspringt. Hoe dit plaatsvindt. Zo ongeveer. Waar de komma de tijd omklemt en de uren loslaat op de wereld. Hoe het drupt. Daar. Zomaar, ligt het verborgen op het mos te sluimeren tot we komen. Aandachtig kijken. Naar dit, dit vreemde.