Gedichten

Tomas Tranströmer Allegro Ik speel Haydn na een zwarte dag en voel een simpele warmte in mijn handen. De toetsen zijn willig. Milde hamers slaan. De klank is groen, levendig en kalm. De klank zegt dat de vrijheid bestaat en dat iemand de keizer geen belasting betaalt. Ik steek mijn handen diep in mijn haydnzakken en doe als iemand die de wereld in alle rust aanschouwt. Ik hijs de haydnvlag – dat betekent: 'Wij geven ons niet over. Maar willen vrede.' De muziek is een glazen huis op de helling waar stenen rondvliegen, stenen rollen. En de stenen rollen er dwars doorheen maar iedere ruit blijft heel.

Tijs van Bragt Rotterdam Hier zijn geen velden Boven de haven hangen wolken En trams trekken lijnen van staal De stad spreekt niet mijn taal En de mensen groeten niet Schippers lopen hier hun ritme Hun avond brengt madammen En in de ochtend is men brak De bloesem pluist aan elke tak Maar de mensen zien het niet De stad waar ik geboren ben Het eerste licht in mijn ogen Onze lijn werd hier bewaard Mijn naam in haar speelkaart Maar de mensen weten niet.

Joyce de Badts Kijk, sorry dat ik dit nu zo moet zeggen, maar als gij uw tong laat uitrusten in mijn mond dan is dat geen poëzie. Kijk, het zit zo als uw poot mijn hals omvat, mij zeker optilt dan is dat godzijdank geen verhaal, zelfs geen aanzet daartoe. Zie, als gij uw armen opvult, met mijn rug bijvoorbeeld, dan ben ik vergeef mij dat ik dit zo zeg, zo platvloers misschien, maar dan ben ik gerief, hoe heet zo’n ding, een inbus, waar gij dingen recht mee trekt, iets mee vastschroeft voor de eeuwigheid. Of wat daarbij in de buurt komt. En ik weet het, nogmaals sorry, maar ik ga dit toch liefde moeten noemen. Gij houdt niet van woorden, dat weet ik ook wel

Anneke Wasscher wachten het wachten kleeft als trage naaktslak vast aan natte tegels, zo troosteloos met nog een lange weg te gaan de tijd lijkt zich te hechten aan de zwarte vlakken, een klok verraadt aanwezigheid met nadruk van een tik mijn glimlach heb ik afgedaan illusie doolt nog met gesloten ogen misschien beweegt de wind het licht ik raak de angst aan met een rusteloos verdoven, het spook van spanning heeft een strak gezicht de trilling van geluid meldt een bericht en zet het pijnlijk wachten stil

Johanna Geels Detox In het grote blauwe varkensbos vangen we gifkabouters koud zo koud ik zoek je hand maar je staat aan de andere kant van de stolp met je neus tegen het glas gedrukt ik trek mijn armen in fluister gedempt over houden van durf niet goed hardop want het bos schrikt zo snel vandaag zijn de bomen alweer wat kaler en vallen er bladeren op je getormenteerde hoofd (je klotshoofd, waar het troebele water dagen scheef in je ogen stond, vissen schuin doorheen zwommen, me aankeken of ze eruit wilden) hoe moeilijk van je af te blijven als alles vraagt om lief er staan entiteiten tussen laten we slapen, vissen bevrijden kabouters vangen, slapen, voor altijd wakker worden. (Uit: Detox, 2010, Uitgeverij

Sylvie Marie ALLES OP AFSTAND zo zitten we bijna in een woonkamer, onze banken op de pier en de zee als een salontafel tussen beiden, glazen en rietjes ontbreken nog om er het leven door te zuigen. er is niets dat me naar je hand doet neigen, niets dat mijn trillende vingers op je lippen legt of me doorheen je haren laat gaan. de redenen staan in koffers naast mijn voeten, zwaar en onhandig. ik tors ermee, maar elders wil ik nu niet zijn. jij weet niets van de living en de koffers vol bezwaren, het is de wind die over je hand en mond glijdt en je haren in de war brengt. toch tuit je je lippen om ‘zo’ te zeggen. ‘zo is het wel genoeg.’

Loren Brouwers Kade bij een stad Een dag aan de heuvel van een straat. We kussen stenen, eten brood en ijsjes, wringen onze nagels in de kiezels tot ze bruin zijn zoals wij van de zon. We kijken naar het wijde van een rivier , wachten met volle maag en vieze handen. Zo lachend alsof alles vanzelf is zo kruipt de dag langs onze voeten uit de stad. ‘s Avonds gaan we zwemmen, dan sluit de rivier zich een jas om je armen, als een man met koele schouders wordt er dan van je gehouden. En ook door de brug, de avond, het zand, mijn benen om de jouwe, we wachten op de nacht.