Gedichten

Irene Wiersma Huizen met ogen Als huizen geen ogen hebben, waarom die in mijn buurt dan wel? Ramen bekokstoven snode plannen, luisteren af, kijken op van mijn ontbijtkeuze: waarom altijd bruin? Zonnebaden mag ik niet, zo’n wit, groot, bijna bloot vrouwenlichaam daar voelen ze zich toch wat ongemakkelijk bij. Ik ben de kwaadste niet, dus zit ik binnen met de zwarte, zware gordijnen gesloten en de sloten ook voor de zekerheid, want als huizen ogen hebben, waarom dan ook geen voeten? Verder verzamel ik moed en spaar ik vanwege die bekroonde middenweg voor nieuwe namen en luxaflex voor de ramen. Als huizen geen ogen hebben, waarom die in mijn buurt dan wel?

Shujing Zhulian (China, 1981, pseudoniem van Chen Huan) Serveerster A Ik kom met man B dit restaurant binnen serveerster A je staat nog steeds op dezelfde plek je pakt een lepel, pakt die soms ook niet, net als de vorige keer je bekijkt graag de gasten je herinnert je mijn tas herinnert je hoe ik tegenover mensen sta je bent nog jong maar in je gezicht geen enkel blijk van liefde je kijkt naar mijn tas ik kan hem alleen maar voortdurend open doen kan je misschien alleen maar dat onthouden – hoe hij zonder reden steeds open wordt gedaan? Vertaling: Annelous Stiggelbout

Vincent van Meenen Moeder Vader 1 in welk huis zal ik mijn verdwalen beginnen is hier een dak dat mij kan dienen als de gedraaide driehoek van uw schoot dit huis is stuk en wild door mij alleen bewogen moeder vader dood bent u in mij verweven en ken ik u niet langer in leven bent u een kind dat ik ontmoet en bij de polsen houd om van uw gruwel niet te spreken in dit huis kan ik u zoeken zonder u te zien er hangen spiegels stof spint rond en naar beneden binnen ben ik dag en huis en nacht zie verschrikt door het oog van de wereld uw tamme kleuren blinken in mijn vacht

Sasha Popowycz BIO UNDERGROUND geen gedachte eerder een dans van silhouetten door een andere hand ingeweven in deze stolp opgevraagde geheimen worden uitgestald tekencombinaties die ooit van tel waren gefingeerde namen van gevingerde fantomen wat eikelkapjes uit een doos achter in de lade wellicht verlopen wachtwoorden tot het hart binnenwegen om een ontglippend gewicht wat voor te zijn alle omwegen die langs diepe lussen in de slaper sluipen naar een klok en nog te zwaar om grond te raken

Myrte Leffring Val Een koorddanser was zij, op brede planken, ijzeren stangen de lianen in een oerwoud zonder kerken Avond aan avond zocht zij het gevaar in oversteken zonder kijken droeg zij haar tas soms aan de straatkant aan een schouder keek eens de dood recht in de ogen in de etalage van een grossier in zerken Vaak hoopte zij op groots en anders of anders dood en dat niemand het zou merken

Jorge Luís Borges Buenos Aires En nu is deze stad een plattegrond waarop mijn feilen en vernedering staan, bij die deur zag ik de zon vaak ondergaan, daar het beeld waar ik vergeefs te wachten stond. Hier vind je wat ons allemaal verbindt en dat ook mij door het ongewis verleden en het wisselend heden is verschaft; hier smeden mijn passen hun onpeilbaar labyrint. Hier wacht de askleurige avondschemering de door de ochtend toegezegde vrucht; hier glijdt mijn schaduw met een licht gerucht de al even ijdele laatste schaduw in. Niet liefde, angst verbindt ons met elkaar; misschien houd ik daarom zoveel van haar. Uit: El otro, el mismo (1964)

Antonelle Anedda Muziek De dingen die ik noem in mijn gedichten zijn niet nobel ze schuilen onder het gehemelte, oplettend slechts bewust van de warme onwetendheid van de tong. Wanneer ze luisteren, horen ze een beweging, de golf van een echo die rode letters brengt, lotsbestemmingen en een maalstroom van verloren stemmen - zoals altijd - uit de duistere diepte. Dus zeg ik opnieuw: bomen - of liever gezegd - platanen aangetrokken door water, staande gehouden door stenen, aan de randen. Ongetwijfeld is dit moeilijk: kalm het wonder bezingen, de zwaarte die aanwezig is in het licht, de schaduw die de tijd kruist en verdampt in de geur van een weiland. Alles is materie dat de ziel vertraagd bereikt maar de herfst

Pierre van Laeken Later En als je mij dan later eindeloos graag ziet, je weet wel: mij niet meer kunnen missen; en je zo lang verkropen bent in vel tot je lekker zit te kwispelstaarten. En als je dan zolang getoverd hebt met leven dat ik onopvallend ben geworden. Neem dan mijn rimpels in je handen en ween. De jaren vlogen heen. Jouw tijd vrat langzaam aan mijn randen.

Marleen de Smet Van alle tijden Ze woont in haar sloffen en hinkt slijtgangen in haar hoofd. Voorbij de verdwijnlijn de gloedlagen nu het vage vuur. Ooit, ja ooit kroop het oog de slingering van haar lenden omhoog. Blijf, blijf. Maar wat blijft weegt in haar weke lijf. Wacht, bleke lijfwacht wacht, nog schittert licht in haar witzilveren haren en in het zilver bloost ze schemer, opent ze dagen zoals morgens de moed: traag in een, twee, drie verrekte veren.