Gedichten

Hanneke van Eijken Op de rug van een stier Iemand zei dat Europa niets meer is dan een grillige vlek op een wereldkaart zonder te beseffen dat de wraak van goden van alle tijden is dat Europa vele metamorfoses kent zij is een eiland in de Indische Oceaan een maan bij Jupiter zevenentwintig landen die als koorddansers in evenwicht proberen te blijven er leven godenkinderen die vergeten zijn wie hun vader is Europa is een vrouw met een kast vol jurken ze houdt er niet van om een vlek genoemd te worden over wraak van goden en vrouwen met jurken kun je beter niet lichtzinnig doen

Luis Cernuda HET GEVAL VAN DE VERMOORDE VOGEL Nooit zullen we weten, nooit, om welke reden op een dag die lichten lichtjes flikkerden; was het een droevig schuim, een sterkere bries of niets wellicht. Alleen de golven die het weten. Minachtend tonen zij daarom vandaag hun kleur van ogen, hun kleur nog onbekend, zelfs als een herinnering iets tot hem zingt, iets op zachte toon. Het was een vogel die misschien vermoord was; niemand die het weet. Door niemand of door iemand die triest is misschien op de stenen, op de muren van de hemel. Maar daarvan weet men niets vandaag. Alleen een lichte flikkering van lichten, een kleur van ogen in de golven of de bries; en ook, wellicht, een angst. Alles, inderdaad, on

Jurjen Keessen THUISKOMST het grijze land van herkomst heeft nooit echt bestaan terugkeer is dus uitgesloten naar het land van water stilte riet waar je ooit vandaan gekomen bent de rivier die doelloos door de vlakte kronkelt brengt je er regelrecht terug sterntjes ganzen ooievaars overdaad van zilverreigers roerdomp bevers en de wind die in het riet ruist maar het grijze land van herkomst heeft nooit echt bestaan manische karekieten norse reigers zijn aangesteld om te waken voor je thuiskomst terugkeer zal niet gaan

Amber-Helena Reisig ik vind mijn moeder in een winkelruit mijn moeder gebruikt haar vaders wandelstok eerder dan dat hij dat deed ik hoor 's nachts haar sloffen op de gang vragen of het toilet nog dichter kan het is de dood die zwijgzaam inhaalt en tussen plassen van licht balanceert zij zaagt aan zijn koord of drukt zich tegen muren we gingen eens naar de zee daar was de morgen koud ik voelde het ruisen in haar botten harder dan in een schelp haar botten zeiden mij als ooit een morgen komt aan zee warmer dan vandaag laat ons dan hier maar gaan ik vind mijn moeder in een boekenkast ze staat op een kaft te lezen ik vind mijn moeder in mijn wieg ze zegt: ‘waar ben je toch gebleven?’

Odette van Kempen Wachtkamer wij- drie musketiers in spe-strijders begeven ons naar een plek waar we zachter dan het zwaard kunnen blijven daar drinken we- overmatig- thee dat zich laat druipen-over rooibos-tongen vanuit een schuurpapieren luchtigheid we kijken hoe de buurman losse kruimels raapt vanonder hordeurwimpers, over tafel schaatst langs lezerijen-en afgekloven nagelbedden -op zoek naar nieuws- en wat onaangedane tijd we zien kauwgum- met de tanden er nog aan dat zich kleeft aan de net gemoduleerde stoelen tussen afgeveegde vingers-en een bosje fronzen vinden we- in handzaam strooibiljet een nummer -dat kan leiden tot ons eigen hulpbeleid we blazen ons gedrieën nog wat op waarbij we grote delen v

Marja van der Veen Santiago Wat ze eigelijk wil nadat ze de zoete kant van de zegel heeft gelikt is nog even hinkelen op de zwartwitte blokvloer van het postkantoor Ze kan natuurlijk ook linea recta naar Santiago met een krekel in een kooitje Spanje is vol van poëten en heiligen Daarbij gelooft ze steevast in terugkomst - maar dan als planeet met zeven manen en een haan voor als het nodig is