Gedichten

Jorge Luís Borges Buenos Aires En nu is deze stad een plattegrond waarop mijn feilen en vernedering staan, bij die deur zag ik de zon vaak ondergaan, daar het beeld waar ik vergeefs te wachten stond. Hier vind je wat ons allemaal verbindt en dat ook mij door het ongewis verleden en het wisselend heden is verschaft; hier smeden mijn passen hun onpeilbaar labyrint. Hier wacht de askleurige avondschemering de door de ochtend toegezegde vrucht; hier glijdt mijn schaduw met een licht gerucht de al even ijdele laatste schaduw in. Niet liefde, angst verbindt ons met elkaar; misschien houd ik daarom zoveel van haar. Uit: El otro, el mismo (1964)

Antonelle Anedda Muziek De dingen die ik noem in mijn gedichten zijn niet nobel ze schuilen onder het gehemelte, oplettend slechts bewust van de warme onwetendheid van de tong. Wanneer ze luisteren, horen ze een beweging, de golf van een echo die rode letters brengt, lotsbestemmingen en een maalstroom van verloren stemmen - zoals altijd - uit de duistere diepte. Dus zeg ik opnieuw: bomen - of liever gezegd - platanen aangetrokken door water, staande gehouden door stenen, aan de randen. Ongetwijfeld is dit moeilijk: kalm het wonder bezingen, de zwaarte die aanwezig is in het licht, de schaduw die de tijd kruist en verdampt in de geur van een weiland. Alles is materie dat de ziel vertraagd bereikt maar de herfst

Pierre van Laeken Later En als je mij dan later eindeloos graag ziet, je weet wel: mij niet meer kunnen missen; en je zo lang verkropen bent in vel tot je lekker zit te kwispelstaarten. En als je dan zolang getoverd hebt met leven dat ik onopvallend ben geworden. Neem dan mijn rimpels in je handen en ween. De jaren vlogen heen. Jouw tijd vrat langzaam aan mijn randen.

Marleen de Smet Van alle tijden Ze woont in haar sloffen en hinkt slijtgangen in haar hoofd. Voorbij de verdwijnlijn de gloedlagen nu het vage vuur. Ooit, ja ooit kroop het oog de slingering van haar lenden omhoog. Blijf, blijf. Maar wat blijft weegt in haar weke lijf. Wacht, bleke lijfwacht wacht, nog schittert licht in haar witzilveren haren en in het zilver bloost ze schemer, opent ze dagen zoals morgens de moed: traag in een, twee, drie verrekte veren.

Tomas Tranströmer Allegro Ik speel Haydn na een zwarte dag en voel een simpele warmte in mijn handen. De toetsen zijn willig. Milde hamers slaan. De klank is groen, levendig en kalm. De klank zegt dat de vrijheid bestaat en dat iemand de keizer geen belasting betaalt. Ik steek mijn handen diep in mijn haydnzakken en doe als iemand die de wereld in alle rust aanschouwt. Ik hijs de haydnvlag – dat betekent: 'Wij geven ons niet over. Maar willen vrede.' De muziek is een glazen huis op de helling waar stenen rondvliegen, stenen rollen. En de stenen rollen er dwars doorheen maar iedere ruit blijft heel.

Tijs van Bragt Rotterdam Hier zijn geen velden Boven de haven hangen wolken En trams trekken lijnen van staal De stad spreekt niet mijn taal En de mensen groeten niet Schippers lopen hier hun ritme Hun avond brengt madammen En in de ochtend is men brak De bloesem pluist aan elke tak Maar de mensen zien het niet De stad waar ik geboren ben Het eerste licht in mijn ogen Onze lijn werd hier bewaard Mijn naam in haar speelkaart Maar de mensen weten niet.

Joyce de Badts Kijk, sorry dat ik dit nu zo moet zeggen, maar als gij uw tong laat uitrusten in mijn mond dan is dat geen poëzie. Kijk, het zit zo als uw poot mijn hals omvat, mij zeker optilt dan is dat godzijdank geen verhaal, zelfs geen aanzet daartoe. Zie, als gij uw armen opvult, met mijn rug bijvoorbeeld, dan ben ik vergeef mij dat ik dit zo zeg, zo platvloers misschien, maar dan ben ik gerief, hoe heet zo’n ding, een inbus, waar gij dingen recht mee trekt, iets mee vastschroeft voor de eeuwigheid. Of wat daarbij in de buurt komt. En ik weet het, nogmaals sorry, maar ik ga dit toch liefde moeten noemen. Gij houdt niet van woorden, dat weet ik ook wel