Gedichten

Jelmer van Lenteren Mama Niets dan kracht ontglipt mij bij het dragen van jouw haar. Een Albert Heijntas dient als doodskist voor jouw krullen. Toen het uitviel zei je soms: "Geen haar op mijn hoofd dat denkt aan blijven." Nu lig je daar broos en kaal. Je wilde altijd al weg. Je wilde naar de dierentuin. Naar een andere stad. Of gewoon een blokje om. En als je was waar je was wilde je daar vandaan. Jij kon nergens zijn. Alleen maar naar ergens anders onderweg. Maar weg willen is wat anders dan weg moeten. Ik bedek met mijn handen je hoofd. Ze worden een pruik. Ik houd een spiegel bij. Je glimlacht nog een laatste maal. Je zwakke blik is nog een vragende. Je wilt dat ik het zeg. Dan buk ik me en fluister in jouw oor: "

Kees Klok Haar gids Jawel, wanneer iemand ook maar even een volkslied suggereerde kroop ze achter de piano volksliederen niets dan volksliederen jarenlang had ze het Franse geoefend, het Nederlandse, het Griekse en met wat aarzeling het Russische al leken ze altijd verdacht veel op elkaar. Het kwam door Wim, zei ze, Wim had het haar geleerd hij zond de noten vanuit het hiernamaals avond aan avond of na maandenlange stilte. Dan probeerde ze haar eigen liederen volksliederen met het karakter van landen die nog moesten worden ontdekt. Ja, ze zou op reis gaan om te ontdekken wat het ook kosten mocht, wanneer Wim het zei, tot haar kwam en haar zou leiden, daar moesten we niet aan twijfelen. In tijden van gelukkige commun

Barack Obama Ondergronds Onder water grotten, holen vol met apen die vijgen eten. Stappend op de vijgen die de apen eten, knerpen ze. De apen brullen, ontbloten hun tanden, dansen, tuimelen in het kolkend water, muffe, natte vachten glinsteren in het blauw. Vertaling: Daan Bronkhorst

Ann van Dessel ooit was ik de eerste die op kamertemperatuur de kast beklom. zolang ik rook naar verre landen streelden de handen die mij vonden de zomer uit mijn huid. verhard van heimwee naar zee en zand gaf ik mijn kleuren op. ik werd een mak soort kamerplant die nooit om water vroeg en zwijgzaam het stof van maanden droeg. door een ander strand te vondeling gelegd, bloedde elke zomer een nieuwe steen dood naast mij. de handen luisteren al lang niet meer naar de zeeën die wij zingen. de kast kreunt onder het gewicht van ons keihard zwijgen.

Anne Toulet naakter kan ik niet ik heb mijn woorden afgelegd ze zwerven over de vloer ja, daar naast die vuile sokken de punten, met of zonder komma's vind je onder het bed wellicht tussen stof van vroeger vrijen en een verdwaalde zondagskrant ik draag nu enkel nog mezelf en spreek mijn taal in stilte zodat jij slechts de echo hoort van een verkleed verleden

Jos Versteegen Iets moois voor films De hennen zaten ’s ochtends nog bijeengekropen aan de wand, er lag een sneeuw van bruine veren. Hij zag de rattenpoot waarop de klem was dichtgeslagen, ’s nachts, achter een scherm van kippengaas. Het dier dat zich had losgevreten. De buurman luistert, roert zijn koffie, stoot sigaretten uit een pakje. De lucifers, de rook, het lachen. Hij trok de kaken los, viste de rattenpoot uit mest en zaagsel en wierp hem buiten van zich af, een boemerang van vlees en bloed, verdwenen in een struik maar door de grote hond teruggehaald. Het was om zes uur in de morgen. Ze drinken bier – de flessen sissen – en eten peperkoek met boter. De rat zou doodgebloed zijn, dacht hij, of anders h

Krijn Peter Hesselink Lotgenoten Een knikker ligt op straat, ik buk, het is zo’n grote, tientallen gewoontjes had ik er vroeger voor over om zo’n knikker op mijn handpalm rond te mogen laten rollen Een zwarte man loopt naar de tram, sportschoenen een beige pantalon, een overhemd een pet van gangsterrapper 50 Cent en op die pet twee plastic duivelhoorntjes en in zijn hand een plastic drietand om in zondig vlees te prikken, de tram rijdt voor zijn neus de straat uit, hij heeft geen weet van wat hij heeft gemist, de vork hangt langs zijn lijf, nog even en de tanden boren zich in het gebarsten asfalt Hoe lang kan iemand zo verloren blijven tot iemand hem de hand reikt, in de mijne rust nog die knikker, onwillekeurig b

Geert Jan Beeckman GASSTATION Dit is wat je kan zien: kwam de laatste man langs met zolen van stof en grind tot hij zweeg stierf er ook een auto zwart in de woestijn en sindsdien gaat het gat van het land over de grondwet van stilte of wat nog op oude tijden ontstaat wind waait alles het verleden in. Wij die door de zon Hopper zien weten wat voor de hypnose kiest: de bel als lichtjaar door de lucht het werkelijke wachten in zo goed als echt buiten zien.

Federico García Lorca EL GRITO La elipse de un grito, va de monte a monte. Desde los olivos será un arco iris negro sobre la noche azul. ¡Ay! Como un arco de viola el grito ha hecho vibrar largas cuerdas del viento. ¡Ay! (Las gentes de las cuevas asoman sus velones.) ¡Ay! * DE KREET De ellips van een kreet slaat van berg naar berg. Vanuit de olijfgaarden wordt hij een zwarte regenboog over de blauwe nacht. Ay! Als de strijkstok van een altviool liet de kreet de lange snaren van de wind trillen. Ay! (De grotbewoners komen met hun lampen naar buiten.) Ay! Vertaling: Bart Vonck