Gedichten

Gerry van der Linden King Ear De jongen met oren, ha, ha als koolbladeren eet niet hij beziet het schimmenrijk schaart zich om een hoeveelheid koninklijke schaduw hij vangt en eet het op het wast tot in zijn oren zijn hoofd troont ermee weg hij denkt niet meer aan wat hij voorstelt hij groeit tot een man met een glazen muil een man met fonkelende oren

Ron Hoeks Onze eigen Big Rip Laat mij toch afgezaagd hier liggen, verworpen uit een tuin die ooit bruiste, zie jij niet dat het uitspansel nooit meer zwart is? Ik aarzel je uitgestoken hand te aanvaarden, mij nog éénmaal op te richten, maar vooruit, laat ons nog een paar tellen ruggelings naar het einde van de schepping kijken, dertien miljard jaar is aan het verdampen – misschien dat ik nog heel even mee kijk tot de zon uitgaat

Joris Miedema Ophoepelen je hoorde de stilte aan mijn vader knagen net zo lang tot hij een gat werd met verjaardagen moest je altijd oppassen dat je niet in hem stapte je wist precies waar hij was want als er ergens een deur open stond dan tochtte hij moeder had een hoepel om hem heen gebonden zodat we konden zien waar hij niet meer was

Jeanine Hoedemakers Arme stilte geluid tekent haar schetst haar zo zij zich uit haar rust getild voelt en wij zeggen sorry meer dan sorry want wij waren het wij gooiden de ramen en deuren van de taal open en trillen nu na in onze sponningen sorry weer we zetten haar terug in haar schoenen wrijven haar de enkels strelen haar het hoofd geven klopjes op de rug van haar hand met de goedheid van schuld en zij zegt amen zo gebedziek is ze dat we haar het toonbeeld noemen van geloof of van geduld of van aanvaarden en we roemen haar landing haar geruisloze landing waarin enkel het piepen van iets piepends nog klinkt

Daan de Ligt Haagse gaten wat zijn dat toch voor vreemde ronde gaten als holle ogen in een bleek gelaat gevuld met zand, maar leeg en desolaat welk wezen zou die sporen achterlaten ze intrigeren mij in hoge mate zijn het de stempels van een duivels kwaad het werk van een ontsnapte psychopaat die iets begroef in maanverlichte straten de gaten wachten, vullen tijd met zwijgen de leegte nam bezit van hun bestaan wat komen zou, is nimmer aangekomen eens zouden nieuwe stammen hier ontstijgen de telgen van wat ooit is heengegaan het wachten is op de beloofde bomen

Thomas Möhlmann Nooit stil Als een zebrapad dat van geen ophouden weet een uitnodiging zonder datum of plaats alsof wanneer hij stilstaat ik ook stil zal staan maar hij staat nooit stil een grote omtrekkende beweging een stad zonder centrum een opeenhoping van centra een verzamelpunt voor rukwinden een genadeloze machine van mogelijkheden een voetganger omringd door stoeptegels stoplichten op groen wachtende auto’s voorrangverlenende fietskoeriers en nergens een bankje om eens genoeglijk op in te storten alsof er kortom iets moois aan staat te komen en iedereen gewoon de goede kant op moet we zullen winnen als we maar willen en vooral alsof ik iets voor hem in petto heb een zinnige vraag een verhelderend antwoor

Y.M. Dangre Twee meisjes zo zacht Op een bank zit mijn schaduw en zijn rug Gekromd in de zonneslag van een droom, ik kijk Naar de schaduwjurkjes van de wind en leg mij Languit in het geritsel van twee meisjes Die schommelen in mijn losgewaaid verdriet. Hun gezichtjes laaien op, zingend groeien ze Het gebladerte van mijn ogen vol en blozen De traag uitgezaaide dagen van mijn geheugen groen Tevoorschijn. Ze gieten mijn eetbare nerven Van oude liefde vol. Twee meisjes zo zacht van aarde, zo lenig In mijn vuurschors gekropen dat ik bijna barst Van hun onderzeese honing en mijn huid Terstond het licht, de dubbele plantengroei Van hun adem aanneemt.

Astrid Dewancker een manier van zwijgen soms wil ik mezelf te buiten gaan in breken en in snijden als mijn hand een naakt wijnglas omklemt reik ik naar scherven aan jou doodgaan kan ik niet jij die al mijn monden zingt en met je ogen draait als je oude Château La Tour proeft dit is geen mime met de kiezen op elkaar dit is woordloos voor de hand liggen liefhebben is een manier van zwijgen

Antoinette Sisto F O C U S Wat is dat teer, afbreekbaar punt waar onze lijnen niet meer samenvloeien? Afstand die ik volg maar niet naartoe genegen ben Gevallen appels kan ik feilloos vinden op de tast in het donker, verscholen in greppels achter de dijk. Cirkels in het jonge gras die onuitwisbaar willen blijven of ik jou daadwerkelijk terugvind - in een ring een naam die anders klinkt Waar zal ik straks ontwaken tussen het weiland en de sloot tussen de einder en het water tussen de parelmoeren wolken torenhoog – boven huizen in de ochtendkou of onder jouw arm buiten het dekbed naast je hartstochtelijk slapend oog dit gedicht is op de tweede plaats geëindigd bij de GSK Publieksprijs voor proza en poëzie