Gedichten

Heinrich Heine Ich weiß nicht was soll es bedeuten, Daß ich so traurig bin; Ein Märchen aus alten Zeiten, Das kommt mir nicht aus den Sinn. Die Luft is kühl und es dunkelt. Und ruhig fließt der Rhein; Der Gipfel des Berges funkelt Im Abendsonnenschein. Die schönste Jungfrau sitzet Dort oben wunderbar; Ihr goldnes Geschmeide blitzet, Sie kämmt ihr goldenes Haar. (...) * Ik weet niet wat toch de reden Is dat ik zo treurig ben; Een sprookje van lang geleden, Dat maalt maar steeds door mijn brein. De lucht is koel en het donkert. En rustig stroomt de Rijn; Zie hoe de bergtop flonkert In de laatste zonneschijn. De schone jonkvrouw zit er Daarboven stralend bij, Haar gouden opschik schittert, Haar gouden haar kamt z

Michiel van Rooij Zachte dwang Voor S Liefde steelt stiekem je leven. Het rooft je oude stellingen leeg, immers niet meer nodig. Het laat je opnieuw kennis maken met jezelf. Met een verbeterde versie ervan. Dit is liefde: een sluipend dier. Een man die zich angstig achter een hoek verschuilt. Het slissen van de penpunt over het papier. Jij bent het gestaag volraken van de lijnen. Zoals de liefde met zachte dwang je wezen overneemt. Jij je behoedzaam in mij wringt. Langzaam je leven vol laat druppelen, totdat je denkt dat je haast niet meer bestaat, en als liefde over de rand van jezelf vloeit.

Eric van Hoof Het Plein der Leegte I (Grebbelinie) Er huizen woorden in deze steen, maar geen mens, geen dier die hier alleen loopt te zoeken naar een naam. Er speelt wind op deze vlakte. Dit stuk afstervend beton ingeklemd tussen muren die groen uitgeslagen kalmte voelen. Er zijn planten die kleven, kleine dieren die daarvan leven en kinderen die beven bij de verhalen van kogelgaten. Een persoon rent, hapt vissen van stilte, die smachten naar vocht, als sluizen die wachten op water tussen liniedijken. Water, ja water vormt dit om tot een Grebbelinie, tot een plein van leegte. Maar bovenal is er stilte, sssst, de wind waait als de wereld draait en de linie onveranderd zijn schouders ophaalt. ‘Het maakt niet uit,

Jurre van den Berg VOOR HET VERTREK Er is een lijst gemaakt met plaatsen en tijden van aankomst. Als we de kinderen een lepel jenever hebben gegeven kan er gesproken worden over wat in diepe zakken te bewaren, wat we achterlaten waar onze pijngrenzen liggen. We wegen de bagage vijlen onze nagels poetsen tanden zacht vragen de cartograaf de kaart nog één maal uit te leggen terwijl we onze vingers vlijen aan het voeteneinde van hoogtelijnen.

Steven Mortier ademtocht stapvoets drijf ik asfaltopwaarts – altijd asfaltopwaarts ik ben een watergeest. iets dat vloeit althans. (haperend, maar toch) wist u dat licht kan stollen? we noemen het schaduw maar eigenlijk is dat dus gestold licht. het is een uitstekend bouwmateriaal, het beste. overdag hangt Sint-Anna met haar oksels in krukken. ze staat - maar niet erg vast. ’s nachts draagt ze een harnas. is ze een oorlogsbodem. steeds paraat – nimmer uitvarend. aan haar voeten langs mij heen buitelen bultruggen. u moet weten dat bultruggen zich uitsluitend bij regen in de stad vertonen. snel, geruisloos en altijd per fiets zeldzaam zijn ze niet, maar je moet ze opmerken. mij zien ze niet. ik ben immers een wa

Chrétien Breukers Bezoek aan het geboortehuis van C. B. Hier werd mijn jonge vriend geboren! Met schroom deed ik de voordeur van het slot. Het huis stond leeg. Rollend pluisstof. Zonder woorden was toen mijn gebed. Om mij heen werden de muren broos. Buitenlucht scheen er doorheen. Stemmen fluisterden mij verzen in. Klaagtaal over tijd die te beginnen stond: eeuwen waar mijn vriend geen weet van had.

Mariano Shifman SPINOZA OBJECIÓN A BERKELEY Sobre tibios pilares de cemento bajo el sol encantado de septiembre un casal cumple el rito de la especie. Lo contemplo sin ánimo idealista, mi visión no construye seres nuevos: las palomas existen por sí mismas. Cuando el tiempo convierta el celo en crías; cuando tiemblen las ramas con el brío y mis ojos lejanos nada vean, no habrá de verlas Dios para que sean Dios es el celo, el huevo y el nido. SPINOZA BEZWAAR TEGEN BERKELEY Op lauwwarme pilaren van cement onder de bekoorde zon van september voltrekt een paar de rite van de soort. Zonder idealistische bedoeling kijk ik het aan, mijn visie schept geen nieuwe wezens: de duiven bestaan voor zichzelf. Als de tijd de paardra

Steven Graauwmans Zet je schrijlings zacht klokkend op mijn zij – slaags langsheen de zee schuimkragend over mijn vaste war begerige rots naar brandende handen Schouwen wij je drama met kennersogen, noteren bedrijvig de staat van het goed, bewijzen met cijfermateriaal de houdbaarheid Niet een drama dat je merkt, de stokken van moeder en de toorn van vader heb je met argumenten tegen verdacht Je ontwijkt wijzende vingers je bakent je aan grenzen: met tastende voeten zoek je steun in het struikgewas Je hoort nog onderaan de stenen: de branding die zich wreekt op het land

Jelle Jan Klinkert Evangelie Er waren hoge bomen waar grote ruwe vogels in nestelden. Soms gooiden zij een jong naar beneden. De wolken braken van hun geschreeuw. De zon was al niet veel beter, scheen groter en valer te zijn dan met Pasen. Hij trok zich niets aan van ons roepen, was verleidelijk, onzinnig uitgedost voor weer een feest, het licht hielp ons niet. Wij waren beneden, gevangen in ons rare leven, anderen lachten om ons, was de deur niet gesloten geweest, wij hadden geen uitgang gekend. Maar nu riepen wij, keken hemelwaarts, vroegen om nog een jong, waren al half moedeloos. Er scheen ook licht van buiten, anders dan ik niet kon vermoeden of vrezen, of ooit zou dromen. Maar ontwaakt was de lente binnen geslopen. Noo