Gedichten

Marleen van der Velden Het begin van het einde Ik laat mijn handen vogels zijn. Nu de jaren niet meer in september beginnen, scheur ik het masker van jeugdigheid af en kleur binnen de lijntjes de advertenties in. ‘Ervaring gewenst. U bent sociaal en stressbestendig.’ Ik ben vooral lamlendig. Ik laat mijn hand een rendier zijn. Het papier heeft een afdruk op mijn gezicht achtergelaten, gelukkig is er geen verschil te zien. In het licht zie je strepen, zoals op een slecht geverfde muur. In mij is nu al een ruïne zichtbaar. Bouwvakkers heb ik nooit begrepen, ik breek de dingen liever af en bereken nooit de som van mijn gebreken. Ik laat mijn handen vuisten zijn.

Inge Boulonois TOURNEE Wat gebeurt: een gele dag en hij nestelt zich als bij toeval in de korf van mijn ribbenkast, die vogel van kristal. Mooier dan La Gioconda en nooit vermoeid bezit hij bebroedt hij mijn hardrode hart, de dauw van de melkweg nog rond zijn bek. Met de kop continu in de wolken ritselt hij op overgebleven blad, port een verborgen vonk op, zingt prompt heel mijn binnenste licht, veel lichter dan het oog van een dichter in de regel velen kan. Op een gele dag nestelt hij zich als bij toeval in de korf van een ribbenkast. Al eeuwen is hij op tournee –

Angela Marinescu Blues (Aceste bluesuri impregnate) Deze bluesgedichten doordrongen van de geur van papier van de gitaar van Paco de Lucia en van jouw kracht je te verschuilen achter een clownsmasker zijn precies wat ik me nu heb voorgenomen niet meer, maar ook niet minder in een gelijkmatig en toch onheilspellend ritme van steeds geraffineerder vleselijke genoegens toen het welriekende haar op je borst vermengd met sigarettenrook me een moeilijk te beschrijven beneveling van de zintuigen bezorgde, en toen ik omzichtig afdaalde over de middellijn, ik bedoel die bruinige lijn van jouw buik had ik kunnen stuiten op een kuil, een meer, een put maar ik botste op een in de natuur omgevallen toren, zo dikwijls ontmoet en zo we

Dimitri Antonissen

Peter M. van der Linden dordrecht vroeger vond ik dat een geheimzinnige stad met het r.k ziekenhuis en poorten eromheen waar ik met moeder en de pont aankwam vanuit zwijndrecht als ik ziek was aan mijn oren ik fietste in die tijd ook wel eens naar r.c.d met mijn voetbalvriendjes van vv. zwijndrecht d3 en meerdere malen naar dfc waar we tot de c1 kansloos van de mat werden getikt als puber leerde ik flipperen als tommy in de muizenval drinken in het dolhuys en geniepig klaverjassen in vissers zaken die ik nog steeds goed beheers later ging ik er ook maar wonen en leerde de muzikanten en de geveltjes kennen en hoe mooi die geveltjes ook zijn je hebt er 's nachts niks aan maar het is al snel boeiender dan zwijndrecht wa

THOM SCHRIJER de werker Hij wordt wakker van het dringen van een dag, de ochtendspits, de dunne handen op zijn schouders. Hij is houder van records zonder betekenis. Van zijn tijd bolt hij de uren uit in bange dienstverbanden. Door productielijnen overmand, zijn hoge toon verzand in wrevel, wil hij vandaag alleen maar rekenen in soorten van verdwijnen, uit zijn systemen weggeschreven zijn. Vandaag wil hij plaatsvinden in een fietser op een plein, een fietser die rondrijdt op een plein en regels terugzingt uit een droog gevallen kinderlied.

ERIK JAN HARMENS Sekspalm zoëven was ik je naam ineens kwijt ik kwam nog wel tot initialen maar de volle naam moest ik uit mijn outlook halen regen viel pathetisch neer als een roversbendeleider die zijn moeder niet rolvast uit kan zwaaien zei ik wees een lafaard en kom hier ik klapte mijn samsung open geen bericht weer dicht dan koekoek ik klapte mijn samsung open één bericht dat ik opende koppensnelde en verwijderde god leidde mij naar een vlakte waar hij me aan mijn lot overliet ik spitte de zaak om en irrigeerde vanzelfsprekend toen ik zwarte cijfers schreef klonk daar de bonsbons van de heer de volgende vlakte kon de k krijgen daar mocht ik blijven ik hield de vingertoppen van mijn handen boven mijn hoofd bi

Hans van Willigenburg Prozaïsche poging iets uit te leggen over de werking van mijn brein en het soort dichterschap dat daar het gevolg van is - Grote kwesties hebben bij mij de neiging dermate groot te zijn dat ze, nog voor ze zijn doorgedrongen tot mijn hersenpan, al in felle kleuren en duidelijk te onderscheiden stukken zijn onderverdeeld, reflexmatig, zodat ze mij niet omver blazen en ik een eerder ingenomen standpunt haast gedachteloos kan herhalen op grond van eerder uitgevoerde demontage. Kleine kwesties daarentegen hebben bij mij de neiging zo klein te zijn dat ze, nog voor ik het valluik van de gedachte paraat heb, als hyperactieve insectenlegers naar alle uithoeken van mijn brein uitzwermen en ik vanaf het e

Marco Houtschild SADDER BUT WISER Als jongeling zocht ik naar stenen waarmee ik mijn weg naar Rome een stap verder kon plaveien. Kasseien die een pelgrimstocht konden lenigen, klinkers die de loop van een verhaal konden keren. Zo ontstond mettertijd mijn stenenverzameling die net met een doffe bonk door de vloer is gezakt. Gelukkig stond ik op zolder toen het gebeurde in de wolken in het dakraam panda’s te herkennen.