Gedichten

Alex Rutten wij zaten in de kamer, de kamer waarin alles kon gordijnen dicht, deuren dicht, ergens ver boven ons een plafond van licht, en daar zaten wij dan alles kon, maar wij deden niets, wij zaten, wij aten en aten, wij zaten, wij deden de dichte gordijnen dicht, wij vervingen het licht als het donker werd de muren waren gewit, de deuren zaten dicht, wij zaten in de kamer, de kamer waarin alles begon de gordijnen zaten open, nu dicht, wij zaten, wij aten, met de deuren gesloten, ergens ver boven waar alles kon, alles kon, maar wij aten, wij deden niets, niets in de kamer, wij zaten, wij deden de gordijnen dicht, de muren waren wit, altijd licht wij vervingen het licht als het donker werd, en dan zaten wij, in de kamer

Maud Vanhauwaert nog altijd neemt ze haar glas met twee handen vast op de loopplank ligt te veel werkelijkheid tussen twee huizen door huilt ze schuilend of andersom zoals je bij een sjaal denkt aan de kou zo denkt ze aan het leven thuisgekomen haalt ze het speelplein van onder de nagels van het kind raadt granaatappels juist op tv gaat slapen, zo uitgestrekt mogelijk morgen is haar territorium weer twee voeten maat 38, groot

Maarten Das Vrienden Hij boog zich voorover, bebloed maar sereen. De tranen die regenden, veegde Hij af. Hij sprak van een schitterend, louterend vuur. Maar mijn vrienden zien niets dan hout aan een muur.

Mariken van de Bovenkamp er ligt een lange nacht in mij te slapen ik wek haar niet, wacht tot zij uit zichzelf ontwaakt ik zal haar door de zomer dragen in mijn armen stapelt zij mislukte dromen ik kus de warme, natte krullen op haar wang zo zijn wij voor elkaar geschapen in september leg ik haar onder de bomen zij breekt mijn water met haar eerste blik dan staat zij op, loopt traag de verte in

Milo de Angelis I Quando su un volto desiderato si scorge il segno di troppe stagioni e una vena troppo scura si prolunga nella stanza, quando le incisioni della vita giungono in folla e il sangue rallenta dentro i polsi che abbiamo stretto fino all’alba, allora non è solo lì che la grande corrente si ferma, allora è notte, è notte su ogni volto che abbiamo amato. I Wanneer je op een dierbaar gezicht de sporen ziet van teveel voorbije seizoenen en een donkerblauwe ader de kamer verduistert, wanneer de littekens van het leven samenkomen en het bloed trager stroomt door de polsen die wij vasthielden tot het ochtendlicht, dan is het niet alleen daar dat de grote stroom stilhoudt, dan is het nacht, nacht op ieder gezich

Heinrich Heine Ich weiß nicht was soll es bedeuten, Daß ich so traurig bin; Ein Märchen aus alten Zeiten, Das kommt mir nicht aus den Sinn. Die Luft is kühl und es dunkelt. Und ruhig fließt der Rhein; Der Gipfel des Berges funkelt Im Abendsonnenschein. Die schönste Jungfrau sitzet Dort oben wunderbar; Ihr goldnes Geschmeide blitzet, Sie kämmt ihr goldenes Haar. (...) * Ik weet niet wat toch de reden Is dat ik zo treurig ben; Een sprookje van lang geleden, Dat maalt maar steeds door mijn brein. De lucht is koel en het donkert. En rustig stroomt de Rijn; Zie hoe de bergtop flonkert In de laatste zonneschijn. De schone jonkvrouw zit er Daarboven stralend bij, Haar gouden opschik schittert, Haar gouden haar kamt z

Michiel van Rooij Zachte dwang Voor S Liefde steelt stiekem je leven. Het rooft je oude stellingen leeg, immers niet meer nodig. Het laat je opnieuw kennis maken met jezelf. Met een verbeterde versie ervan. Dit is liefde: een sluipend dier. Een man die zich angstig achter een hoek verschuilt. Het slissen van de penpunt over het papier. Jij bent het gestaag volraken van de lijnen. Zoals de liefde met zachte dwang je wezen overneemt. Jij je behoedzaam in mij wringt. Langzaam je leven vol laat druppelen, totdat je denkt dat je haast niet meer bestaat, en als liefde over de rand van jezelf vloeit.

Eric van Hoof Het Plein der Leegte I (Grebbelinie) Er huizen woorden in deze steen, maar geen mens, geen dier die hier alleen loopt te zoeken naar een naam. Er speelt wind op deze vlakte. Dit stuk afstervend beton ingeklemd tussen muren die groen uitgeslagen kalmte voelen. Er zijn planten die kleven, kleine dieren die daarvan leven en kinderen die beven bij de verhalen van kogelgaten. Een persoon rent, hapt vissen van stilte, die smachten naar vocht, als sluizen die wachten op water tussen liniedijken. Water, ja water vormt dit om tot een Grebbelinie, tot een plein van leegte. Maar bovenal is er stilte, sssst, de wind waait als de wereld draait en de linie onveranderd zijn schouders ophaalt. ‘Het maakt niet uit,

Jurre van den Berg VOOR HET VERTREK Er is een lijst gemaakt met plaatsen en tijden van aankomst. Als we de kinderen een lepel jenever hebben gegeven kan er gesproken worden over wat in diepe zakken te bewaren, wat we achterlaten waar onze pijngrenzen liggen. We wegen de bagage vijlen onze nagels poetsen tanden zacht vragen de cartograaf de kaart nog één maal uit te leggen terwijl we onze vingers vlijen aan het voeteneinde van hoogtelijnen.