Gedichten

Koos van den Kerkhof Zitten Hij is mijn ezel op de weg naar de oceaan. Het oog valt op de slijt, de rafels aan de stof voor ik omkeer, ga zitten. Als ik letters tik lees op het scherm praat over de krant, altijd draagt hij mij. Hij kraakt en piept; mijn hersenen slapen op de golven.

Jelou Geteend Dat je niet praat tot daaraan maar appelrot schimmelt de mand Was het gevlochten niet geteend genoeg? Riet kan soepel als het nat buigzaam zonder breken en toch pittig Bevochtigen met liefde maakt speeksel overbodig.

Bert Lema Een reis voorbereiden wanneer het vertrek aanbreekt is al het mogelijke bereikt maar we zoeken het beven in dit gebalde deze vaste hand we liggen languit overmand door ons willen tot onze greep lost de reis begonnen en beëindigd vertrekken we buiten ons weten

An Vandesompele Stuiterballenruis Soms wegen de dagen hier zo zwaar dat van praten niets meer komt, dan worden vader en moeder angstige dieren met blikkerende ogen in de koplampen van de ander, klaar om vermorzeld te worden onder een stel banden. Ze zijn lang geleden vergeten hoe het heet te ruiken naar de ander, fopkussen te stelen of ademloos de haakjes te sluiten. Ze zijn ver en lang verlangen, de vaalheid van oude foto’s en woorden, het ruis op een zestien millimeterfilm, de aanslag op een ruit die van binnen warm is en van buiten koud. Tot het avond wordt. Dan sluiten ze elkaar weer binnen als vanouds, wordt zuur zoet en vuur gloed. Zo verwonden we elkaar altijd maar, zijn we roof- en prooidieren in een zelf bed

Louis Esterhuizen Lyfkaart Jy ken die geure van haar lyf, die reuk van perskes onder borste. Die gewig daarvan in jou hande. Jy ken die klam lower van nat hare teen jou gesig. So ook donkertyd se vreugdes Wat sy oor jou lê. En wanneer jy jou oë toemaak, vind jy haar telkens weer in al die voue terug: van agter die knie, tot in die elmboog se waai; van die voet se spoor, tot die kurwes om oogbank en neus. Van wimper tot sool ken jy immers die geluide, die kreun van ‘n lyfkaart wat behoue, dog bykans verlore is. Lijfkaart Jij kent de geuren van haar lijf, de reuk van perziken onder borsten. Het gewicht daarvan in je handen. Jij kent het klamme lover van natte haren tegen je gezicht. Zo ook de

Theo Monkhorst Ik maak de maan Voor D. Hoog de felle maan en vlokken wolk kwaadgrijs ik in het licht zie het schuiven van wolken voorlangs de grote lachebek maar wolken weten niet van maan en maan weet niet van wolken alleen ik ken de lachende maan achter wolken die kwaadheid niet kennen laat staan schuiven voorlangs ik die het licht ontvang de maan maak en het schuivende kwaad.

Lucas Hirsch Jonas In de buik van het beest geweest het verhaal van Jonas verteld op hoop van zegen de juiste zeemanstatoeage laten zetten Zwaluw, anker, hart? Als ik van de vis wist had ik het apocalyptische verhaal van de albatros en de bemanning vanaf de kade in uw richting geschreeuwd Had ik zie je wel ik had het nog gezegd, gezwegen

Lies Van Gasse Over iets dat ze vergeet Buiten staat een kind te huilen. Ramen, deuren houden vast. 1. Er zijn meer wegen dan die door donker gaan. Bermen, haltes, grasvelden. De ochtend geeft als antwoord niet dit opstaan, rapen, wandelen. Hoezeer kan men vertrouwen op dit gras? We weten dat de dageraad bedrieglijk is. Jij zegt het klaren van de huizen, het breken van de dauw. Wat niet bestaat is erger. De huid verliest haar glans, je slaat een wig in wat zich mettertijd heeft opgezet.

Sylvie Marie weerbarstig bedenk me als een stukje papier dat je onbedacht in je jaszak propt nadat je er wat op schreef. ik laat open wat, al hoop ik: laat het een zin zijn. één voor in een vers van later en waaraan je blijft denken, nog lang nadat je me wegstopte. je kent de zin naderhand vanbuiten. hij doemt op als een mantra in je hoofd. toch, nooit vind je er de juiste context voor: een goed gedicht dat de zin plaatst, omkadert, bovenal temt. hoe je me dan na verloop van tijd bovenhaalt, streelt en zucht: wat moet ik met je aan?