Gedichten

Steven Mortier ademtocht stapvoets drijf ik asfaltopwaarts – altijd asfaltopwaarts ik ben een watergeest. iets dat vloeit althans. (haperend, maar toch) wist u dat licht kan stollen? we noemen het schaduw maar eigenlijk is dat dus gestold licht. het is een uitstekend bouwmateriaal, het beste. overdag hangt Sint-Anna met haar oksels in krukken. ze staat - maar niet erg vast. ’s nachts draagt ze een harnas. is ze een oorlogsbodem. steeds paraat – nimmer uitvarend. aan haar voeten langs mij heen buitelen bultruggen. u moet weten dat bultruggen zich uitsluitend bij regen in de stad vertonen. snel, geruisloos en altijd per fiets zeldzaam zijn ze niet, maar je moet ze opmerken. mij zien ze niet. ik ben immers een wa

Chrétien Breukers Bezoek aan het geboortehuis van C. B. Hier werd mijn jonge vriend geboren! Met schroom deed ik de voordeur van het slot. Het huis stond leeg. Rollend pluisstof. Zonder woorden was toen mijn gebed. Om mij heen werden de muren broos. Buitenlucht scheen er doorheen. Stemmen fluisterden mij verzen in. Klaagtaal over tijd die te beginnen stond: eeuwen waar mijn vriend geen weet van had.

Mariano Shifman SPINOZA OBJECIÓN A BERKELEY Sobre tibios pilares de cemento bajo el sol encantado de septiembre un casal cumple el rito de la especie. Lo contemplo sin ánimo idealista, mi visión no construye seres nuevos: las palomas existen por sí mismas. Cuando el tiempo convierta el celo en crías; cuando tiemblen las ramas con el brío y mis ojos lejanos nada vean, no habrá de verlas Dios para que sean Dios es el celo, el huevo y el nido. SPINOZA BEZWAAR TEGEN BERKELEY Op lauwwarme pilaren van cement onder de bekoorde zon van september voltrekt een paar de rite van de soort. Zonder idealistische bedoeling kijk ik het aan, mijn visie schept geen nieuwe wezens: de duiven bestaan voor zichzelf. Als de tijd de paardra

Steven Graauwmans Zet je schrijlings zacht klokkend op mijn zij – slaags langsheen de zee schuimkragend over mijn vaste war begerige rots naar brandende handen Schouwen wij je drama met kennersogen, noteren bedrijvig de staat van het goed, bewijzen met cijfermateriaal de houdbaarheid Niet een drama dat je merkt, de stokken van moeder en de toorn van vader heb je met argumenten tegen verdacht Je ontwijkt wijzende vingers je bakent je aan grenzen: met tastende voeten zoek je steun in het struikgewas Je hoort nog onderaan de stenen: de branding die zich wreekt op het land

Jelle Jan Klinkert Evangelie Er waren hoge bomen waar grote ruwe vogels in nestelden. Soms gooiden zij een jong naar beneden. De wolken braken van hun geschreeuw. De zon was al niet veel beter, scheen groter en valer te zijn dan met Pasen. Hij trok zich niets aan van ons roepen, was verleidelijk, onzinnig uitgedost voor weer een feest, het licht hielp ons niet. Wij waren beneden, gevangen in ons rare leven, anderen lachten om ons, was de deur niet gesloten geweest, wij hadden geen uitgang gekend. Maar nu riepen wij, keken hemelwaarts, vroegen om nog een jong, waren al half moedeloos. Er scheen ook licht van buiten, anders dan ik niet kon vermoeden of vrezen, of ooit zou dromen. Maar ontwaakt was de lente binnen geslopen. Noo

Fleur Bourgonje Hartenbeest Stel je bent binnen bereik in dit landschap, je lijkt een van de wijs gebracht dier. Kom kan ik zeggen, de dood is elders daar hoor je niet, ik had je hier. Stel ik ben steviger kleren gaan dragen, soort harnas van stof, snijd er een loper van begin die langzaam uit te rollen voor flard samenzijn, ampere aanraking blik, kort bonzen van je hart in zijn jakkerend ritme: duizel, duizeling, ruisen dat ademen wordt. Stel ik rol de loper over de ijzeren spijlen van het wildrooster klap in mijn handen, steen op steen, klik met de tong op de troostende toon van de vroegere vrouwen vorm een kring, alleen, en omvat je fluister kom fluister haal hem haal hem naar hier hartenbeest hartendier-

Jan Doornbos Naar Groenland en terug We verscheuren de krant. Je kunt niet meer lezen nu je vertrekt. Ik ben buiten zinnen: schreeuwende koppen, verstikkende regels, je wordt ingecheckt. Niets aan de hand dan het zout in mijn ziel, de pest in jouw lijf. Mijn hoofd staat in brand. De zenuwen vliegen met jou in minuten naar Groenland en terug. Zoals altijd. Samen je lichaam verloren, samen je ogen naar buiten gericht. De kou kan je redden. We worden bezien. We slepen ons door je, we vriezen ons in. De uitvreter krijst een barst in het ijs.

Maria Sanz Galmende gooi Je deed het venster open. De dag ging klaren boven alle eeuwen. Een distelvink kwam op de vensterbank, op zoek naar een geslaagde echo om die aan te heffen. Het hart welde op, het lichaam zalfde zich met de vroege bries. Langzamerhand verschenen opnieuw al de taferelen waarin hij wist op te treden, het voorspelbare voor een afwezigheid wreed als de zijne. En plotseling werd je gewaar: de vlammen van zijn handen op je schouders, het volmaakte plengoffer van de dauw dat in jou overstroomde. Je omgaf hem met adem van honing, reeds ademloos na je voorkomen te hebben verzorgd. Nooit was hij daar. De dag ging klaren boven al het leed. Een paar trillermelodieën slaagden erin om in je geheugen binnen

Herbert Mouwen De anderen die de wassende maan weggeven aan een dode hunkering, die zich huizen en tuinen dromen van ziel en lichaam, die luisteren naar het gazongras dat onhoorbaar groeit, die hun verkleumde handen ruilen voor de vurige monden van de zon, die met hun ogen akkers kunnen omploegen en inzaaien en die zich ontworstelen aan het ongerijmde melodietje van een straatmuzikant, die gaten slaan in hun geheugen en niet meer weggaan, die denken dat vrouwentongen kamerplanten zijn en die de dwangbuis die ik hun aandoe als een bevrijding voelen