Gedichten

Lennart Sjögren DINGEN Het best was het op de grens van de dageraad zichtbaar na het uur van de wolf waarin dingen ons met heldere blik konden gadeslaan. Dingen zijn nauwelijks mensen noch dieren maar zij wonen zoals wij in hun gesloten schaal en wanneer zij kapot worden geslagen hoor je een gekraak van brekend gebeente. Vraag mij niet naar hun ontstaan noch naar hun uiteindelijke bestemming - maar zonet op de grens van de dageraad hoorde ik ze blaffen als opgewekte honden die het spoor hebben ontdekt. Vertaling: Bernlef

Jan-Paul Rosenberg Gedenklied voor de slaap Zie hoe de duisternis herstelt van regen, een schaduw zich losmaakt van een lichaam, zich de dag in schrijft met zinnen à la 'de weg naar geluk kent geen woorden', een titel erboven als 'compositie', afdruipt met de afgesneden oren van de eerste mens: comfortabel profiel op zure benen, verzegeld met regels als 'vandaag begint'.

David Gyssens Pentaal In mijn vingers ligt reizend en doelloos losgeslagen boven het witte egaal een teveel aan taal Ik leg mijn oor op het papier of ik kom er aan de solventen en de lijmen ruiken waarop amper kan een woord ontluiken dat mij kan doen proeven van de inkt die ontoereikend toeslaat in een achterbuurt van mijn geweten omdat ik zo graag wil weten wat schrijven is is schrijven astraal, in donkerte immigrerend een schijnlicht schijnen soms inktarmoedig achterblijven soms ook op steen of houten kruisje een naam neerschrijven

Miriam Van hee de piramide van de zon (teotihuacan) de lucht zal wel ijler geweest zijn en koeler de wind, de zon had een andere status, maar evengoed scheen ze als nu, hard en afstandelijk het kwam erop aan te zijn voorbereid de hoogte wenkte en klimmen was beter dan dalen, de zwaartekracht leek af te nemen en je zag meer een soort van verbondenheid, huizen stoffige wegen waarop zich mensen bewogen en je zag verder dat deze plek niet de enige was, deze stad niet en deze tijd, je hart ging tekeer en je dacht tevergeefs aan de liefde, het kunnen kiezen, vrijheid of troost en je voelde een dwaas verlangen om kennis te maken en toen dacht je weer aan de vogels, je had ze toch altijd bijzonder gevonden, om zo op het laat

Frank Sijbenga Laat hij trots het lichaam zien hij bewaart zijn lichaam in een zak van kleren - zodat het niet vlekt in de zon of nat wordt als het regent 's avonds legt hij het voorzichtig in bed het is z'n beste herinnering aan vroeger als er vrienden komen of familie laat hij trots het lichaam zien - rechtop op een mooie stoel jonge neven gapen en wijzen op defecten maar oude vrienden glimlachen zij hebben er thuis ook één

Rouke van der Hoek In het water kijken In een heldere vijver in Transsylvanië aan de voet van een Draculaburcht zag ik een salamander uit de diepte omhoogkomen, majesteitelijk traag, een bel lucht happen en met een nonchalante beweging weer naar de bodem zakken. Dinosaurus en ruimtewandelaar tegelijk: een mens in een salamanderpak verlaat het zonnestelsel omdat de centrale ster sterft. Reiziger tussen wier, torren, sterrennevels, spiegeling van de Draculaburcht. Steeds beter besef je dat wat je ziet niet de waterwereld hier beneden is of het ijle heelal boven, maar de toekomst van wie zich daartussen bevindt.

David Troch bedacht voor een oude dag 1. ouderdomsoefening als ik baad, oefent mijn huid op ouderdom. elke vingertop, elke rimpel spoort oude dagen aan om toe te komen en te blijven. voor- alsnog, ze gaan op kousenvoeten in kraaienpoten liggen om hels drukkende slapen. nu niet de ogen sluiten, nu ademloos blijven tot het badschuim volledig verdwijnt.

Miroslav Holub zondag De marathonlopers hebben de bocht bereikt: zondag, de dag van trieste liedjes bij de spoorbrug en de wolken. Jouw ogen, in het zenit – dat te zeggen zonder je lijf te gebruiken is als hardlopen zonder de aarde te raken. Dertig jaar geleden kwam hier een transport langs, open wagons beladen met silhouetten, hoofden en schouders geknipt uit het zwarte papier van horror. Die mensen hielden van iemand, maar de trein komt leeg terug, elke zondag, alleen wat haarspelden en sintels op de bodem. Wie weet hoe de aarde te raken, wie weet hoe de aarde niet te raken. We kunnen alleen nog geloven in het bestaan van de marathonfinish binnen twee uur en veertig minuten, bij oorverdovend gedreun van wolken e