Gedichten

Pieter Lobbezoo April Ik zie onder mijn huid de aders lopen Als ik mijn hand tegen het licht houd. Als het december is en ik mijn mouwen opstroop Zie ik ringen rond mijn onderarm lopen Ik heb ze geteld, het zijn er drieënveertig links Tweeëndertig rechts. Vanaf de polsen naar boven. Er is niemand die me kan vertellen wat het betekent Maar in de wintermaanden voelt het alsof ik van kwarts ben Koud, bleek, met als enige kleur die vijfenzeventig ringen. Drieënveertig links, tweeëndertig rechts. Ik hou niet van sneeuw, het is koud, bleek en het smelt Tot een onooglijke platgelopen drab. Ooit een gelukkige sneeuwpop gezien? Nu is het goddank april. Als het lente is lijkt mijn huid minder op het berkenfineer van mijn b

Catharina Blaauwendraad ADEM Begraaf dit leven in een keel delf een kuil achter de huig Hoor het kokhalzen in zolderkamers Angst met de paplepel

Yerna Van Den Driessche Rug je rug moeder, hebben we het best gekend alsof je alleen maar uit rug bestond van je afgevallen: buik en borsten het weke vlees dat ons ooit zoogde dat alles, weg moeder wat overbleef waren wervels wrevels voor je kinderen een houvast voor vader je rug moeder, altijd gebogen over gaten van sleet en kattenkwaad maar nooit over sprookjes die moesten we zelf verzinnen

Anneke Haasnoot TABEH MARINIER Soms draaide hij muziek Walste met haar de kamer door Fluitte met opzet hard en vals De man die zich op schilderles Afzijdig hield bij het pauzeren Zij bracht de stille kunstenaar Dan altijd koffie Met verbazing zag ik Hoe hij tijdens reünies Kleurrijk en met open blik Tapijten conversatie knoopte Voor mij bleef hij gesloten boek Batik om magerte, mijn vader

Guy Dierckx Ach (waarschuwing op een pakje tabak) De wereld, laat deze wereld lijden aan de ziekte der geleerden: zij, die na de ontlasting de handen wassen in onschuld en, als alles om zeep is wat bijverdienen met het grossieren in één of andere therapie. Alleen de namen van grote rokers leven voort: ze vertrouwen op hun adem wijl hun longen weigeren het volmaakte na te praten.

Koos van den Kerkhof Zitten Hij is mijn ezel op de weg naar de oceaan. Het oog valt op de slijt, de rafels aan de stof voor ik omkeer, ga zitten. Als ik letters tik lees op het scherm praat over de krant, altijd draagt hij mij. Hij kraakt en piept; mijn hersenen slapen op de golven.

Jelou Geteend Dat je niet praat tot daaraan maar appelrot schimmelt de mand Was het gevlochten niet geteend genoeg? Riet kan soepel als het nat buigzaam zonder breken en toch pittig Bevochtigen met liefde maakt speeksel overbodig.

Bert Lema Een reis voorbereiden wanneer het vertrek aanbreekt is al het mogelijke bereikt maar we zoeken het beven in dit gebalde deze vaste hand we liggen languit overmand door ons willen tot onze greep lost de reis begonnen en beëindigd vertrekken we buiten ons weten

An Vandesompele Stuiterballenruis Soms wegen de dagen hier zo zwaar dat van praten niets meer komt, dan worden vader en moeder angstige dieren met blikkerende ogen in de koplampen van de ander, klaar om vermorzeld te worden onder een stel banden. Ze zijn lang geleden vergeten hoe het heet te ruiken naar de ander, fopkussen te stelen of ademloos de haakjes te sluiten. Ze zijn ver en lang verlangen, de vaalheid van oude foto’s en woorden, het ruis op een zestien millimeterfilm, de aanslag op een ruit die van binnen warm is en van buiten koud. Tot het avond wordt. Dan sluiten ze elkaar weer binnen als vanouds, wordt zuur zoet en vuur gloed. Zo verwonden we elkaar altijd maar, zijn we roof- en prooidieren in een zelf bed